nō valeat ſi ab excommunicato ſuper alio ꝙͣ excommunicationis vel appellationis articulo fuerit impetratum.¶ Nnocen̄. quartus in concilio lugdunen̄.Um in multis iuris ar(Aticulis infinitas reprobetur: proinde duximus ſtatuendum: vt per illam genera-

lem clauſulam: quidam alij:que frequenter in litteris noſtris inſeritur: vltra tres velquatuor in iudicium non trahantur quorū nomina in primo citatorio exprimat impetrator: ne locus fraudi forſitārelinquatur: ſi circa ea poſſitlibere variari.¶ Dem in eodem.

quam ber. no. in decre. pia. in glo. ſed miruꝫ. ⁊ in predi. decre. vilectꝰ.in glo. hic videtur. ⁊ mn decre. de offi. dele. prudentiam: in glo. ſic videtur. ⁊ in glo. ſecus eſſet. in quibus dixit reſcriptuꝫ ab excōmunicatoimpetratū valere poſt ſuam abſoluiōeꝫ. ⁊ vera eſt ipſius opi. antiquavt per predictas glo. apparet. ⁊ de eta. ⁊ quali. cum bone. et de cle. ex.mi. ꝓpoſuit. Circa hacigitur materiā ſic diſtingue. aut excōmunicatꝰmaiori agit coraꝫ delegato: aut coraꝫ ordinario.In pͥmo caſu ſubdiſtingue. qꝛ aut erat excōmūnicatus temꝑe impetrati reſcripti: aut poſtea fuit excōmunicatꝰ. In primo caſu ſubdiſtinctōnishabet locuꝫ hec decre. vtſcꝫ non valeat reſcriptūnec ꝓceſſus per ipſuꝫ habitus: niſi impetratuꝫ fuerit ſuper cauſa excōmunicatōnis vel appellationis: vt hic ⁊ in cōcor. ſuꝑiꝰ allegatis. In ſecūdo caſu .ſ. quādo poſt impetratōem excoīcatus fuit: locū hꝫ decre. pia. ⁊ de of. dele. prudentiaꝫ.§. ſexta. Si agit corā ordinario: tūc tria tꝑa diſtingue. ẜm vetera iura nō tenebat ꝓceſſus cū ipſo habitꝰ: sͣ. de excep. exceptōeꝫ: al̓s nō video qͣre ibi fieret ꝯdēnatio expēſaꝝ ſi tenuiſſet ꝓceſſus: vt etiā ibi no.poſtmodū ſtatuit ibi grego. in deciſa huiꝰ decre. ꝙ teneret ꝓceſſus habitus cuꝫ excoīcato: ſi reus eū ſciēter admiſit: al̓s nō. ẜm moderna v̓oiura tenet ꝓceſſus: ⁊ locū hꝫ decre. pia. et ſic nec corrigit̉ nec corrigit.Si querat̉ q̄ ſit ratio diuerſi iuris: ⁊ dicat̉ ꝙ excoīcatꝰ impetrās peccauit ſe īgerēdo coīoni hoīm: nō valet hec rūſio: cū eadē ratio ſit in ordinario. ſi dicat̉ ꝙ hec ſit ratio: qꝛ reſcriptū impetratū fuit tali veritate tacita: qͣ exp̄ſſa lr̄as nō habuiſſet: nō valet etiā hec rn̄ſio. qͥa tuncreſcriptū hꝫ elidi exceptōis ope: nō ipſo iure: sͣ. e. ſuꝑ lr̄is: ⁊ hoc no.ber. sͣ. e. ad aud entiā. ij. vnde ſatis mirandū videt̉ ꝙ ſi ago corā ordinario: tenet ꝓceſſus. ⁊ ſi ab eo impetro delegatuꝫ nec reſcriptū valeat nec ꝓceſſus. ſed pōt eſſe ratio. qꝛ iuriſditio delegata ſumit initiū exꝑſona agentis ⁊ impetrātis. ⁊ ideo cū vicioſuꝫ fuerit pͥncipiuꝫ. j. q. j.pͥncipatꝰ: nec reſcriptū valeat nec ꝓceſſus. ordīaria aūt iuriſditio abactore agēte nō incipit: ⁊ iō ibi ſecꝰ. Iteꝫ iuriſditio ordinaria fauorabilis: extraordinaria odioſa: vt sͣ. e. ad hoc. Iteꝫ qn̄ ꝓcedit̉ corā ordinario vel delegato impetrato an̄ excoīcatōeꝫ eſt in aliqͣ quid imputet̉ reoqͥ de excoīcatiōe debebat exciꝑe ſi ſciebat: al̓s īueſtigare debebat: ſꝫ vtplurimū delegatū impetrat actor abſente reo: ⁊ ideo nō valet impetratio: nec ꝓceſſus habitꝰ ipſiꝰ impetratōis vigore: vt hic. His gͦ rōnibus⁊ excoīcati odio ſpāle dicat̉ ꝙ ī hoc caſu veritas ſuppreſſa ipſo iure viciet reſcriptū ⁊ ꝓceſſuꝫ habitu ꝑ illud.d Excōīcato. maiori excoīcatōe: vt sͣ. de excep. a nob̓. ⁊ .jͣ. e. c. pia.e Alio. quid ſi excoīcatꝰ impetrat lr̄as inqͥſitōis? notauit gof. de offi.dele. prudētiaꝫ: ī glo. colligit̉ ꝙ bn̄ valēt lr̄e: ⁊ hoc ideo. qꝛ fama ibi habet̉ accuſatoris loco: vt s. de accu. qͣliter. ⁊ lꝫ ꝓmouēs ineptꝰ appareat:nihilominꝰ valet reſcriptū: et ꝓcedet̉ ꝑ illud de accu. cū oporteat. vbiidē tenet īno. ⁊ oſti. ad hoc qn̄ excoīcatꝰ ſolū miniſteriū p̄buit: nec noīatus fuit in lr̄is idē guil. in ſpe. de inquiſi. §. j. v̓. qͥd ſi in lr̄a. all̓t. īno.⁊ oſti. C. de p̄ci. imꝑa. offe. l. j. ⁊. l. vniuerẜ. ⁊. ff. d̓ īof. teſt. poſthumꝰ.§. j. ⁊. l. ſi ꝑs. §. vlt. nō em̄ refert ẜm eos a qͦ ⁊ qͦ tꝑe fuerit nunciatū.ff. de peti. he̓. l. iteꝫ veniūt. §. a qͦ. ⁊. ff. de euic. ſi reꝫ. §. vlt. ꝑ hāc lr̄amcredo ꝯͣriū: cū in odiū excōicati ſit hoc īductum ꝙ nulle lr̄e valeāt niſih̓ ꝯtēte. nec puto tutū a lr̄a recedē: ⁊ ad hoc optime facit. qꝛ ſi excoīcatus ꝓ alio lr̄as impetrat ad agendū nō valēt: s. de ꝓba. poſt ceſſioneꝫ.⁊ bn̄ reſert interdu ꝑ queꝫ p̄ces offerant̉. jͣ. d̓ here. c. ij. §. iij. ad decre.cū oporteat. rn̄de vt ibi noͣ. ẜm. Io. ī glo. pl̓i. p̄terea nō ē inimicꝰ itaꝑſona ꝓhibita ab impetrādo ſic̄ excoīcatus: vn̄ agit ꝓ ſua iniuria: qd̓facit excoīcatus: de iudi. intelleximꝰ. iiij. q. vj. om̄ibus.f Excoīcatōnis. sͣ. de ſen. excō. cum ꝓ cauſa.g Appellatōis. sͣ. de excep. cū inter. ⁊. c. ſignificauerūt. ⁊. c. vlti.h Impetratū. ⁊ ſic inſpicit̉ tēpus date vel impetratōis. ad ideꝫ sͣ. e.eā te. ⁊ .jͣ. e. tibi qͥ. de p̄ben. eū cui. ſeq̄bat̉ aūt olim hic in fi. talis littera ꝙ corā eo actū eſt: corā ordinario ſimiliter irritū eſt cenſendū: niſiforſitan qͥ ꝯuenit̉ ſciēter admiſiſſet eūdeꝫ. remota fuit: qꝛ reuocata ꝑ decre. ꝑia. vt dixi sͣ. in glo. nūquid ergo. Io. an̄.c Am. ꝑ clauſulā quidā alij pn̄t ſoli qͣtiuor cōueniri: quoꝝ noīain primo citatorio exprimantur: ne variationi ſit locus.b In multis. exēplifica sͣ. de reli. do. c. vlt. ⁊ .jͣ. e. ti. religionū: sͣ. deteſt. cū cāꝫ. ⁊. c. ſigͥficauer̄t. ff. d̓ teſti. l. j. ī fi. Itē ī relictis ꝓ redēptōe captiuoꝝ reſtrīgit̉ infinitas. C. de ſacroſā. ec. vt int̓ diuinū. Itē reſtrīgit̉ ſeueritas cū multitudo peccauit: d̓ cle. excō. mi. latores: cū ſil̓ibꝰ.

Item non oneret̉ heres in infinitum fideicōmiſſum ſoluere. ff. delega. iij. fideicōmiſſa. §. ſi quis. x. item non valet ꝓmiſſio: ne vllaexceptio deſerti iudicij obijciat̉: puta ꝓmitto ꝙ ſi ꝑ caſum fortuitūimpeditus fuero: ꝙ comparare non poſſim non obijciā de caſu. ff.ſiquis cau. l. ſed ⁊ ſiquis. §. queſitum. Item in ſtipulatōne damniinfecti nō debet qͥs eēin infinitū obligatusff. de dam. infec. l. quibona. §. vl. item legatum qd̓ non pōt ſciriex teſtamento: puta lego. c. ei quē mihi ticiꝰnoīauerit nō valet. ff.de iure fiſ. l. ita fidei.⁊ merito reprobat̉ infinitas qꝛ multitudoeſt canonibꝰ inimica:sͣ. de p̄bē. qꝛ intantuꝫ⁊ oneroſa nil hꝫ honeſti. in aut̓. de referen.ad fi. coll̓. ij. ⁊ de hochabes plures concor.de eta. ⁊ qua. c. penul̓. Io. an.c Prouide. qꝛ ꝑ generalitatē iſtā derogabat̉ iuriſditiōi ordinarie:cui ꝑ hāc ꝯſtōnem ꝓuidet̉.d Per generalem clauſulam. preter exp̄ſſos em̄ poterūt quatuorcōueniri. Io. an.e Quidā alij. sͣ. e. paſtoralis. ⁊. c. radulphus: ⁊ ideꝫ intelligo deqͣlibꝫ ꝯſil̓i cl̓a: vt ſi dicat̉ ticius ⁊ nōnulli hoīes ciuitatis bon̄. velſimili modo. Idem ſi dicat̉ hoīes talis loci: naꝫ aut ꝯueniet eos vtvniuerſitatē. ⁊ tūc oēs habent̉ loco vnius: aut vt ſingulos: ⁊ tuncſolos qͣtuor p̄ter exp̄ſſos poterit ꝯuenire: vt hic ẜm inno.f Frequenter. ⁊ ideo ꝓuidendū fuit. ff. de legi. nam ad ea. ⁊ .jͣ. dereſti. ſpo. frequens. hodie aūt hec clauſula nō eſt in vſu.In lr̄is noſtris. qͥd de lr̄is ep̄oꝝ: dic ẜm oſti. ꝙ nō extendit̉ adillas: ad hoc. xxv. di. qualis. Io. an.h Uel. iiij. olim rahebant̉. xl. ar. de teſti. cum cām. ⁊. c. ſignificauerūt. ⁊ de cle. ex. mi. latores. Si querat̉ que ſit ratio qͣre reſtrictafuit ad quatuor. dic ꝙ arbitraria: qꝛ eque reſtringi potuit ad plus⁊ minus. poſſet reddi ſimilitudinaria quā habes sͣ: de ꝯſang. ⁊ af.non debet. dico tn̄ ẜm ber. ꝙ ſuꝑ re indiuiſibili: puta iudicio cōidiuidundo famil̓. her. ⁊ ſimilibꝰ: pn̄t ꝑ generalē clauſulā vltra. iiij.euocari ad iudiciū. Item oēs vltra illos. iiij. qͥ ius habēt in re pn̄tagere vel defendere ꝓ iure ſuo coram illo iudice: ar. sͣ. de re iudi. cūſuꝑ. sͣ. de of. dele. ſuꝑ eo. ar. jͣ. de elec. c. j.i Quoꝝ. ſcꝫ illoꝝ quos intendit ꝯuenire ꝑ clauſulam: ⁊ debet expreſſio in actis ſcribi: de ꝓba. qm̄ contra. ⁊ dixerūt quidam ſcilicꝫinno. ꝙ in qualibꝫ citatōne illoꝝ debeant omnia nomina exprimi.ſatis poteſt dici ꝙ ſufficit exprimi in citatōne eius qui pͥmo citat̉ ⁊ſcribant̉ in acus: vt sͣ dixi ẜm oſti. vel ẜm bar. ſatis eſt ꝙ ſcribant̉in actis: licꝫ in pͥmo citatorio nō ſcribant̉ qꝛ iam ceſſat variatio: qd̓ſatis credor quaſi hec lr̄a dicere velit ꝙ anteꝙͣ fiat citatio nominaexprimenda ſint illloꝝ. iiij. ⁊ credo tutius ꝙ fiat hec expreſſis ī prima citatōe: que fit auctoritate reſcripti: etiam ſi fiat de expreſſis ineo: licꝫ alij ꝯtra dicentes ꝙ ſufficit ꝙ fiat in pͥma citatōne alteriusilloꝝ. iiij. ſꝫ ẜm hoc non eſt plene fraudibus ꝓuiſum. Et ſi q̄raturan̄ de n̄ exp̄ſſis cōuenire poſſit pͥuſꝙͣ ꝯueniat exp̄ſſum: eſt dicendūꝙ ſic: qꝛ donare liberare ⁊ remittere poteſt: niſi forte in fraudem expreſſiſſet ẜm formam decre. sͣ. e. ſedes. ⁊ hoc tenet bar. in queſtioneveneriali: que incipit: aliquis impetrauit. ſed pone quatuor exp̄ſſitpoſtea mutat vnam ex ꝑſonis: vel neminē expreſſit: poſtea alteruꝫcōuenit nihil excipit̉. queritur an valeat iudicium? ⁊ videt̉ ꝙ ſic:quia hec exceptio dilatoria eſt: vt dici conſueuit de exceptiōibꝰ duaꝝdietarum: sͣ. e. nōnulli. Item quia multa fieri ꝓhibent̉ ⁊cͣ. de reg.ad apoſtolicā. ꝯtrariū dico ẜm B. quia ſi nomina in pͥmo citatoriovel in actis fuerūt exp̄ſſa tempore debito: ꝑinde eſt ac ſi in reſcriptofuiſſent exp̄ſſa. ſi non fuerūt exp̄ſſa tempore debito: ꝑinde eſt ac ſinon fuiſſet ibi clauſula. vnde cum reſcripta nō extendant̉ ad aliasres vel ꝑſonas: de offi. dele. p. ⁊ .5. dico ꝙ etiam ſi non excipiaturnon valet iudiciū.k Nomina. ⁊ cognomina vel certas circūlocutōnes: sͣ. de teſti. lꝫex quadam. ⁊. ff. ſi certum pe. l. certum. vt euitet̉ equiuocatio: sͣ. e.ſignificante: ⁊. c. qꝛ nōnulli.l Fraudi. cui occurrendū eſt. jͣ. de renū. c. ij. cum ſi.m Ea. ſcꝫ nomina. Io. an.n Poſſit. impetrator.o Uariari. no. variatōnē ⁊ inconſtantiā reprobari alibi ꝑmittit̉quod dic vt plene dixi. jͣ. de re. iur. quod ſemel. ⁊ no. ꝑ hanc lr̄am: