¶ Sexta diſtinctio.¶ Pe ſimplicitate.licꝫ cellerarius et ſacriſta ī ſūma expectatōe erāt poſiti ſinguli ꝑ momen-ra ſingula abbatiam ſibi ſꝑantes eē porrigēdā. Et licet ſpes ſacta nō cōtūdat oēs tamē in ſua expectatiōe ſunt ꝯfuſi. Nam rex videns mōachūquēdā ſimpliceꝫ in angulo capl̓i reſidenteꝫ ⁊ nihil minus qͣꝫ de abbatiaſpantem inſpiratione diuina vt ſurgeret precepit. Stante illo cū verecūpia coram principe dictuꝫ eſt ei ab eodē rege. Dn̄e En committo vobisabh̓tiam ſācti Dioniſij. Quo audito homo ille ſiplex cū regi nō aſſētirꝫymo fortiter reclamaret aſſerēs ſe perſonā eē humilē priuatā ⁊ deſpectāatqꝫ ad tantā dignitatē nimis indignā nimiſqꝫ inſufficiētem. ſe vituperando apud regē ꝯmendauit. Et coegit eū Poſtea ſubiecit. Dn̄e Eccl̓a iſtaplurimis debitis eſt obligata nec eſt vn̄ ſoluātur. Cui rex ſubridēdo reſ-pondit. En in inſtāti mille quingentas libras vobis dabo et cum neceſſefuerit vobis accōmodabo pecuniam inſuper auxilium et ꝯſiliū impēdamPrecepitqꝫ camerario ſupradictā pecuniaꝫ ei afferri. Adhuc puto viuitet forte ꝑ eum domus illa melius regitur qͣꝫ ꝑ illos eēt regenda qui adeius regimē aſpirauerunt. Occurritmihi ⁊ ſimile huic in hoc exēplo. ¶ Capitulum. xv.Pre hec tēpora cum ſub imꝑatore Frederico huius Fredericiauo vna ex imꝑialibus abbacijs vacaret. Duoqꝫ electi eſſēt necꝯcordare poſſent vnus illoꝝ magnā ſūmā argenti quā in monaſterio cōgregauerat eidē Frederico obtulit quatinus ſibi aſſiſteret. Etꝓmiſit ei pecunia recepta. Poſtea intelligēs aduerſariū eius virū eē bonū ſimplicē ⁊ ordinatū cepit cū ſuis habere cōſiliū qualiter indignū amoueret et ob virtutes ſuas electū cōfirmaret. Et dixit ei quidā. Dn̄e ſicutaudiui monachi omnes ex regula tenentur acus portare. Sedente vob̓in capitulo dicite illi inordinato vt ad punctioneꝫ digitorum veſtrorumacum ſuam vobis accōmodet et cū nō habuerit inuenietis contra eū occaſionem quaſi de irregularitate ¶ Quod cum factum fuiſſet et ille nō haberet. Ait alteri. Domine preſtate vos michi acum veſtram. Quam cumille mox extraheret forte premonitus. Reſpondit imperator. Uos eſtismonachus in ordine iuſtus et ideo tanto honore dignus. Ego decreueram honorare aduerſarium veſtrum ſed ille irregularitate ſua ſe reddi-dit indignum. Dene apparet in hijs minimis qͣꝫ negligens et diſſolutus ſit in maximis ¶ Caliqꝫ ſophiſmate monachum aſtutum imperator amouit et ſimplicem in abbatem promouit ¶ Nouitius. ¶ Ignoraui hactenus tantam fuiſſe virtutem in acu. ¶ Monachus.Uirtus non eſt in acu. ſed acus ſignum virtutis id eſt humilitatꝭ. eſt inmonacho ad reſarciendum veſtimenta ſua diſſoluta portat illam.