¶ Sexta diſtinctio.¶ De ſimplicitate.Tto an̄ceſſor in imperio iunioris fredericiqͥ nunc imperat cū die quādā tres abbes ¶ Can. xvj.6ordinis noſtri illi loquerēt̉ volēs eos probare. vni illoꝝ dicebatDn̄e abbas concedite mihi acū veſtram. Rn̄dente eo nō habeo dn̄e rogauit ſcd̓m qͥ etiā nō habuit Tertius vero reqͥſitus. cuꝫ haberet acū Bn̄dit ei imperator Uos eſtis verus monachus Ecce hͦē qd̓ iā quod dixi acū ī monacho ſignū eſſe virtutis. ¶ Cap. xvijEtulit mihi vir quidam religioſus de quodam monacho ordīsnoſtri rem ſatis terribilem que huic loco ſatis ꝯgruit pro exem-plo. Cum acum ſecundū mōachoꝝ conſuetudinē ſanus portarenon turaret vel forte contemneret poſito eo in agonia diabolus affuit⁊ acū ignitam ad humani corporis longitudinem in manu ferens iecitſuper illū dicens. Quia acum noluiſti portare ſanus feras hanc acū moriturus Qui viſum aſtantibus referēs terruit oēs ¶ Nouitius. Si hecita ſe hēnt d̓ cetero ſine acu n̄ ero. ¶ Mochꝰ. Nochus niſi neceſſitas excludat ſine plenitudine ordinis eſſe nō debet. ¶ Nouitius. Recordor mōachorum ſupradictorum qui pro abbacijs adipiſcendis pecunias obtulerunt. Pn̄t ne mōachi ordinis noſtri qui pecunias non habent in talibus ſymonias facere? ¶ Nonachus. Poſſunt vtiqꝫ quia ſicut ſymoniaeſt corporalis ita et mentalis. Hec facit vt monachus ad dignitates aſpiret et qualiter adimpleri poſſit diligenter excogitat vel quod periculoſius ē vt fiat ingenioſe ꝓcurat De hoc tibi referam exemplum quod nobis retulit dn̄s Karolus alb̓ Uilariēſis tūc recenter geſtū. ¶ Cap. xviijBbas quidam ad quādam veniens incluſā quā nouerat femīaꝫeē ſcāꝫ ⁊ diuinis reuelationibꝰ aſſuefactam ait illi peto ſoror vtdeū roges ꝓ me. qͣtinus tibi on̄dere dignet̉ ſi ei placeat ⁊ mihiexpediat manere in offitio huius abbatie. Mox illa ſurgēs abijt ⁊ orauit. celeriusqꝫ reuerſa q̄ ſibi fuerāt reuelata abb̓i manifeſtauit Non eſt inqͥt volūtas dei neqꝫ expedit tibi vt in hac abbatia maneas neqꝫ ſaluarepoteris ī ea aīaꝫ tuā. Quare? qꝛ ſymoniace ītraſti. Abb̓e ſtupente ſuperhͦ ꝟbo ac dicēte. Quid ē qd̓ loq̄rꝭ. ſoror nō eīꝫ mͥ alicuiꝰ ſymōie ī electiōemea ꝯſcius ſū? Rn̄dit illa. Ego tibi on̄dā ſymōiace ītraſſe te. Mōtuo an̄ceſſōe tuo tu ad abbaciam aſpirās n̄ ſimplicit̓ ambulaſti ſꝫ frēs tuos ſimplices tali mō nimis aſtute circūueniſti. Non eſt neceſſe agebas vt aliqꝫꝑſōaꝫ extra domū nr̄aꝫ q̄ valde hōeſta ē eligamꝰ ne noſip̄os cōfunderevideamr̄. Tibi .n. ꝯſtabat qꝛ ſi electō fierꝫ ī domo n̄ aliā niſi tuā ꝑiōaꝫ eēeligendam ¶ Ecce ſic factus es abbas. Quod ille audiens confeſſus eſtet non negauit. ſtatimqꝫ patrē abbatē adiēs donec abſolueret̉ petere nō