apud ipſum ⁊ tamen nunqͣꝫ caret retributōne ſua occulta vel manifeſta. Sed aliquādo differtur vt interrogent̉ de ꝑſeuerātia ſuaꝯſcientie hominū. Hec eſt ergo afflictio hominū. diſputatio eorūaduerſus deum. quia in eo ꝙ iudicijs dei humiliter ſubdi noluntnon ſolum eos exterius pena aduerſitatis ⁊ tribulatōnis moleſtiaatterit. ſed multomagis intus furor ⁊ impatientia murmuratōnisaffligit.Qualiter homo ꝑ ꝯcupiſcentiā aſſimulatus ē iumēto. cviij.Uo in homine facta ſuntvnū terrenum. aliud celeſte. vnum ſimilitudo iumenti.aliud dei. Et ꝯiuncta ſunt in homine corpus ⁊ anima.duo in vnum. ⁊ datum eſt corpori beneficium ſocietatis vt ꝑticiparet de īmortalitate anime ad incorruptōnem. ⁊ hoc totū ad gloriam anime factuꝫ eſt. quia placita erat deo in veritatē ⁊ iuſticia cōſiſtens vt non attereret̉ veſtimentū eius ſi ꝑſeueraret obediētia illius. Poſtea auertit ſe anima in alienatōnem amoris. ⁊ oblita eſtqd̓ melius erat ſuum ⁊ intuita eſt foris pulcritudinē alienam ⁊ intendit in fucū pallij ſui vt ſe oblectaret ibi. ⁊ cepit fornicari ad illecebras corꝑales. ⁊ ſubtracta ē ab oculis eius dilectio ſpūalis. ⁊ iratus eſt deus ⁊ voluit hominem reuocare intus ad id quod verumerat. vt ſemꝑ non haberet ſuꝑ imagines fucatas intuitus fallaces⁊ abſtraxit gloriā indumenti eius vt iret in corruptōnem. ⁊ cōciditveſtimentū eius. vt oſtēderet homini quia nō eſſet in eo gloria eiusvbi ſe beſtijs ſimilem eſſe videret. ⁊ cecidit homo ⁊ dilapſum ē qd̓erat terrenum corruptibile ⁊ fluere cepit vt rediret vnde venerat.Factūqꝫ eſt vt ꝓbaret̉ homo ſi meminiſſet boni ſui. ⁊ ſi non noſſetrequirere illud. dum cogit̉ ſpecieꝫ vanam relinquere ⁊ exire ab eocui ꝑuerſe inheſerat. Propterea vt ꝓbaret deus filios hominū ⁊oſtēderet eos ſimiles eſſe beſtijs. Idcirco vnus eſt interitꝰ ho. ⁊ iu.ſic ⁊ prius homini cū iumentis vna origo erat in corꝑe qd̓ ſumptūeſt de terra ⁊ vna viuendi ꝯditio cum iumentis vt ſimiliter corpusterrenū aleret̉ de terra. ſed vnus finis cum iumētis homini nō eratquia factus erat homo vt nō moreret̉. neqꝫ in terraꝫ reuerteret̉ dequa factus eſt. Ita tunc ꝑ incorruptōneꝫ corꝑis humilis origo tegebat̉. ⁊ diſſimulatū erat ꝑ immortalitatē ne veniret in exprobrationem. quia homo ſimilis eſſet beſtijs. neqꝫ oſtēdere voluit homini deus vnde eſſet ignobilitas eius vt euꝫ in ip̄ius ꝯditōne totumexponeret. ſed veſtiuit eum pulcritudinę īmortalitatis. ⁊ poſuit ſeorſum extra genus ſuū in ſortem alterā. Cuꝫ vero peccaſſet homodeo. priuauit eum gloria ſua. ⁊ remiſit eum ad origineꝫ ſuam. vt ꝑid quod ibat agnoſceret vnde venerat. ⁊ ſiquis dicere voluerit qꝛhomo habet amplius iumento. in eo ꝙ ſpūs filioꝝ adam vadit ſurſum. vt occidente in morte corꝑe ſuꝑſtes in vita remaneat. ⁊ ſpūsiumentoꝝ deſcendat deorſum .i. ꝑiter cum mortē corꝑis defluat incorruptōnem. quis nouit hoc. Non tamē quia verū non eſt hoc. ſꝫquia occultum eſt. ideo quis nouit hoc. Uerum eſt quod credit̉. ⁊ipſa credulitas nō dubia ſcientia eſt. firma eſt. Et tamen nemo hominum hoc ſcit. qualiter ſciunt̉ ea que vident̉ quia ideo abſconditum eſt vt credat vt fides meritū habeat ⁊ infidelitas locū. Et fiunt multi infideles ⁊ dicūt. Quis nouit hoc. Et putant certa proincertis nō eſſe relinquēda. ⁊ incipiūt p̄ſentia amplecti ⁊ ea que videntur raꝑe vt teneant que certa ſunt. ⁊ ludificant̉ in incerto. quiatranſeunt ⁊ elabunt̉ dū teneri putant̉. ⁊ ſuccedunt que certa ſuntque putabant̉ incerta.De animo in vtraqꝫ fortuna ꝑuerſo..cix.Eruerſoꝝ animꝰ in vtraꝫꝑte correctōis impatiēs. nec ꝓſperis excitat̉ nec aderſis caſtigat̉. Cum em̄ dulcia vite huiꝰ reſpiciūt herent animo in illis. ⁊ dicunt ſatis eſt hoc. Cum vero aduerſa attendunt hebetant̉ ⁊ corruūt diffidētia. ⁊ optant magis nō eſſe qͣꝫ male eſſe. quia nō nouerunt viam aliā ꝑ quā effugiant malum eſſe. niſitrāſeant ad nō eſſe. Propterea viſis malis que ſub ſole ſunt. cōtinuo voce illoꝝ ſub infert̉ cum dicit̉. Et laudaui magis mortē ⁊cͣ.Iſta quippe vox illoꝝ eſt qui verū bonū nō nouerūt nec aliud putant homini ad bonū vel ad malū eſſe niſi qd̓ p̄ſens eſt totū. Idcirco in bonis ſupra modū exultāt. in malis deſꝑant. ⁊ vbi ſpes illorūeſt illic deſꝑatio ꝯſtat. hoc etiam ad ꝯfuſionē omnium accedat ꝙip̄e homo caligat ad videndū ſe. Si em̄ videret homo quid ⁊ qͣrefactꝰ ſit. recognoſceret vtiqꝫ ſuū bonū. ⁊ iam nō magis felices diceret. qui nihil ſunt qͣꝫ eos qui ſunt aliquid. Deſiderio nāqꝫ tanti boni aſtrictus animꝰ licet malis tꝑalibꝰ afflictus vitam p̄ſentē faſtidiret. ſpe tarſolatōnis future omnino eſſe magis qͣꝫ nō eſſe diligeret. Quare ſtulte dicis meliorē pugillū cū requie. qͣꝫ plenā vtrāqꝫmanu cum labore. Forſitan ꝯſideras quādo ⁊ pugillū habes ⁊ requiē. ſed nō attendis quādo nec ip̄mgillū habebis quid tūc ſacturus ſis. ⁊ quā requiē tūc ſis habiturꝰ.nedis ꝑlum in requie ⁊ placet tibi ocioſitas tua. neqꝫ curas nunc inter

um pugillū quere̓ cū labore quē ꝯmedas cū iſte defecerit. Ideo cōmedis carnes tuas nūc qꝛ ip̄e vapulabūt ⁊ hoc importunū ſua maceratōne poſtmodū exoluet. qd̓ requies incōſulta expēderit.Soliloquiū hominis cū anima ſua de rectitudīe amoris. .cx.Idem de arra anime.HOquar ſecretum anime.Sic em̄ nec mihi timor erit occulta querere. nec illi puDr vere reſpondere. Dic mihi quēſo anima mea quideſt quod ſuꝑ omnia diligis. Ego ſcio ꝙ vita tua dilectō eſt. ⁊ ſcioꝙ ſine dilectōne eſſe nō potes. Certus ſum ergo ꝙ aūt horuꝫ quevident̉ aliquid amas. aut ſi iam poſtpoſuiſti oīa hec. aliud habesquod pre omnibꝰ his diligas. ¶ Anima. Sicut amare nō poſſumqd̓ nunqͣꝫ vidi. ſic de his omnibꝰ que vidēt̉ nihil adhuc amare potui. cum multis iam exꝑimentis didici fallacē eſſe ⁊ fugacem amorem huiꝰ ſeculi. queꝫ ſemꝑ vel cum perit id quod magis elegeramꝑ̄dere. vel cum aliud quod magis placeat ſuꝑuenerit cogor ꝯmutare. Sic adhuc deſiderijs incerta fluctuo. duꝫ nec ſine amore eſſepoſſum. nec verum amorē inuenio. ¶ Homo. Gaudeo ſaltem ꝙin amore tꝑalium non figeris. ſed doleo ꝙ in amore eternoꝝ nondum requieſcis. Infelicior eſſes. ſi de exilio patriā faceres nūc veroquia in exilio erras. ad viam reuocāda es. Si temporalia iſta ⁊ viſibilia idcirco amari debere exiſtimas. quia illis quendaꝫ ſui generisdecorem ineſſe ꝯſpicaris. cur teip̄am potius nō diligis que ſpecieomniuꝫ viſibiliū decorem vincis. ¶ Anima. Oculus cuncta videtſeipſum nō videt. ⁊ eo lumīe quo reliqͥ cernimus. ip̄am in qͣ poſitūeſt lumen faciem nō videmus. Ego igit̉ quia ad faciem meā qualis ſit ꝯtemplari nequeo. facilius in ea que foris admiranda videntur affectū dilectōnis mee extendo p̄ſertim quia amor nunqͣꝫ ſolitarius eſſe patit̉. ⁊ in hocip̄o iam quodāmodo amor eſſe deſinit. ſiin alterum ꝑilitatis ꝯſortem vim dilectōnis nō diffundit. ¶ Homo. Nō eſt ſolitarius cum quo eſt deus nec idcirco vis dilectōnisextinguit̉. ſi a rebꝰ abiectis ac vilibꝰ appetitus eius cohibeat̉. Illemagis iniuriam ſibi facit. qui vel inhoneſta. vel certe ea que amoreſuo digna nō ſunt. in ſocietatē dilectōnis admittit. Nō vis habere anima amorē ſolitariū noli tamen habere ꝓſtitutū. quere vniceelectum. Amor ignis eſt. ⁊ ignis quidē fomentuꝫ querit vt ardeatſed caue ne id initias qd̓ fumū potius aut fetorē miniſtret. Ea visamoris eſt. vt talē te eſſe neceſſe ſit. quale eſt illud quod amas. Etcui ꝑ affectum ꝯiungeris in ipſius ſimilitudineꝫ ipſa quodāmododilectōnis ſocietate tranſformaris.aliter aīa poſſit ad verū amorē incitari.Uam igit̉ anima pulcritudinem attende ⁊ intelliges qualē debeas pulcritudinem diligere. Ꝙ ſi forte interna illa tua viſio ꝑ negtiaꝫ obſcurata eſt. ⁊ temetip̄m vt decet ⁊ expedit ꝯtemplari nō ſufficis. cur ſaltē quid de te exiſtimare debeas ex iudicio alieno nonpendis. Sponſum habes. ſed faciem eius nō vidiſti. Ille te vidit.munera miſit. arraꝫ dedit. Si ſpeciē illius videres. non amplius detua pulcritudine ambigeres. Scires em̄ ꝙ tam pulcer. tam vnicꝰin tuo aſpectu captus nō eſſet. ſi eum ſingularis decor ⁊ vltra ceteros admirādꝰ nō traheret. Quid ergo ages ſi adhuc ſcire nō potes. qualis ille ſit qui te diligit. Conſidera ſaltem arram quā dedit.Nobile donū eius. quia nec magnum decuit vt parua daret. necpro paruo ſapiens magna dediſſet. Magnum ergo eſt quod tibidedit. ſed maius eſt quod in te diligit. Quid tibi dedit ſpōſus tuus. Reſpice mundum iſtum. Omnis natura ad hunc finem curſūſuum dirigit. vt obſequijs tuis ⁊ vtilitati deſeruiat. tuiſqꝫ oblectamentis pariter ⁊ neceſſitatibus ſcd̓m affluentiam indeficienter occurrat. Quis illud nature precipit. vt ſic vno de conſenſu tibi ſeruiat. Beneficium acciꝑis. ⁊ actorem eius non agnoſcis. Donumin manifeſto eſt. largitor occultus. Quicunqꝫ ergo ille eſt multumtibi contulit. qui hoc totum ⁊ tātū tibi dedit. Multum diligendusqui tātū dare potuit. ⁊ qui tātū dare voluit. multuꝫ dilexit. Uideergo quid agis cum in hoc mūdo amari ⁊ amare concupiſcis. Cōtus tibi mundus ſubiectus eſt. ⁊ tu non dico totum mundum. ſedquid vix aliquam mundi porris. certe ſi hoc diligis vt quid ſubiectum dilige vt arram tiunculam in ſocietatem tui amoris admittere non aſperna ſponſi ⁊ munera amici. vt beneficia domini. Sic tamen vt ſemper memineris quid illis debeas. nec iſta ꝓ illo nec iſtacum illo. ſed iſta propter illum. ⁊ per iſta illum. ⁊ ſuper iſta illum diligas. Cane o anima ne quod abſit non ſponſa ſed meretrix dicaris. Si munera dantis pluſqͣꝫ amantis affectum diligis. maioremcaritati eus iniuriam facis. ſi ⁊ dona illius accipis ⁊ tamen viciſſitūdinem dilectōnis non rependis aūt ſi potes dona illius reſpūe. velſi dona illius reſpūere non potes viciſſitudinem dilectōnis repende. Dilioillum. diligi te propter illum. dilige dona illius propterillum. dim vt fruaris illo. Dilige te ꝙ diligaris ab illo. Di