rum eſt in ꝯtemplatiōe creatoris. In ꝓuerbijs ſalomonis quaſi meditando inceſſit. In eccleſiaſte ad primū gradū ꝯtēꝑlatiōis aſcendit. In canticis canticoꝝ ad ſupremū ſe tranſtulit. ¶ Idē in ſecunda omelia. Uanitas alia eſt in rebꝰ ꝯditis. alia in operibꝰ humanisalia in corporibꝰ. alia in mentibꝰ. Prima eſt mutabilitatis. ſecundacurioſitatis. tercia mortalitatis. quarta iniquitatꝭ. Uanitas mutabilitatꝭ duobꝰ modis in rebꝰ ꝯſiderat̉. ſiue quia inanes ſunt. ſiue qꝛtranſitorie ſunt. In illo vane ſunt. qꝛ oſtendūt quod nō habēt. Iniſto vane ſunt. qꝛ non ꝑmanent in eo qd̓ habent. Uanitas cupiditatis in tribꝰ ꝯſtat. In ꝯcupiſcentia ſcꝫ oculoꝝ in ꝯcupiſcentia carnis. in ſuꝑbia vite. In omnibꝰ enī vanitas eſt. ꝓpterea tam vanū eſtin his que bona vident̉ ſpem ponere. qͣꝫ que mala putant̉ formidare. Quid enī facit ꝯcupiſcētia oculoꝝ fallaces reꝝ fucos ⁊ lubricoscaptans aſpectus. Oblita ſui fundit̉. ac totam ſe curioſitati dedenscircūit oīa. ſiqua forte noua. ſiqua inſolita. ſiqua mira occurrāt. Adomnes reꝝ motus altera ſꝑ p̄ceps. temeraria. ꝓcax. inſtabilis. petulans impatiens. ⁊ lubrica. ſepe vana. ſepe exultās. ſepe inani timoretrepidans. nullā interius radicē habens ſed ſemꝑ ſuſpecta ad exteriores rerū pendēs motus. Certe oīs creatura talis eſt homini qͣlishomo ipſe eſt ſibi. vt ab his q̄ foris ſunt nec bona mens ledi poſſit.nec mala iuuari. Igit̉ hec oīa nec ad malū bono. nec ad bonū maloeſſe poſſunt. niſi qͣꝫtum ipſe animus vel iſta aſpernādo ꝓficit vel deficit ꝑuerſe amādo aut metuendo vane. quid ꝓdeſt carnē morituram deliciaꝝ luxū ⁊ voluptatū affluentia cōtra corruptionē tantoniſu defendere. cū nemo ſit qui poſſit eā a corruptōe cuſtodire. Nāſi ſuꝑbia vite. ſiue de diuitijs ſiue de dignitatibꝰ gloriari velit. quidvanius eſſe pōt. He ꝓfecto diuitie. he dignitates ſuis poſſeſſoribꝰſolū ꝯferūt. vt quo in eis plus alijs acciꝑe videntur. inde plus alijsonerati inueniant̉. quos certe ꝓ eiſdem acquirendis vel ꝯſeruāplus ſꝑ vel labore atterūt vel cura affligūt. Uanitas mortalitatꝭduobꝰ ꝯſtat. in pena ſcꝫ q̄ atterit. ⁊ in pena q̄ diſſoluit..cj.De caſta ⁊ curioſa viſibiliū ꝯtemplatōe.Idem in octaua.Emo viſibilium reꝝ aſpectum caſtis mentibꝰ noxium putet. Opus enī dei quaſiverbū illius eſt ꝑ qḋ nobis loquit̉. Sicut gͦ auris inſtrumentū eſt ad ꝑcipiendū verbū hominis. ſic oculus inſtrumentū eſtad percipiendū verbū creatoris. ꝓpterea ꝯgrue in humano corpore ⁊ oculi ſurſuꝫ poſiti ſunt. ⁊ aures a latere ꝯſtitute. quaſi ꝑ hoc nobis ſignificet̉ ꝙ noſtra intētio ſecundario dirigi debeat ad ꝓximuꝫ.principaliter ad deum. quare cordi humano totus mūdus nō ſufficit. qꝛ non ſaturat̉ oculus viſu. nec auris implet̉ auditu. Ergo ſcientia ſuccūbit. affectus tranſcēdit. Tendit ſe ſcientia qͣꝫtum pōt ⁊ totum capere nō pōt. amor vero totū haurit ⁊ adhuc ſaturari nō pōtQuare hͦ. qꝛ ſcīe charitas ſuꝑeminet. nec dīc. ſufficit cor humanūdonec ad illū ꝑuenerit ⁊ illū īuenerit a qͦ fct̄m ē vt eēt. ⁊ ad quē fct̄meſt vt in illo beatū eſſet. Species rerū viſibiliū quaſi vene tm̄ modoquedā ſūt. ꝑ quas inuiſibilis pulcritudo ſe manifeſtās ad nos vſqꝫemanat. Et ideo cū ita ſenſum noſtꝝ atqꝫ effectū naͣlit̓ ꝓuocāt. nōquidem deſideriū replent ſed ad inquirendā ꝯditoris ſpeciē et eiuspulcritudinē ꝯcupiſcendā irritant. ¶ Item in. x. Cum animus veritatē deſerit. hanc primū repulſus erroris ſui penā patit̉. vt ipſamqͣꝫ in ſe ⁊ ꝓpter ſe amare voluit veritatē iam ꝓ vanitate querere incipiat. ⁊ non tam veritatē qͣꝫ nouitatē affectans ml̓ta ſcire ꝯcupiſcat.Incipit miſer defectus ſui erumna languēs. quaſi quorundā faſtidio de alijs ſemꝑ ad alia appetēda diſcurrere ⁊ priora abijciens qͣſivacua et ſterilia ſperat ſe deſiderij ſui effectū in his q̄ ſuꝑſunt poſſeobtinere. ſed huius tā impudētꝭ deſiderij et ſtulte curioſitatis iuſtaſtatim pena ſubſequit̉. qm̄ ibidē delectatōnem ꝑuerſe querit. nihilp̄ter dolorem inuenit ⁊ ſpiritus afflictionē ⁊ multitudine parit̓ diſtrahit̉. ⁊ ꝓfunditate reuerberat̉. ⁊ tn̄ aliqn̄ ſcientia tali vanitate q̄ſita tantoqꝫ labore ex ꝑte quantulacūqꝫ inuēta animū ꝑ ſuperbiaꝫinflat. vt dum de boni interioris gloria ad appetitū exterioris labit̉.ſemꝑ ad deteriorē vanitatē p̄cipitet̉. Tantoqꝫ auidius totaꝫ ſe adcarnis voluptatē male dulcē experiendā effundat. quātomagis interius fatigata. ⁊ ab inquiſitiōis ſue intentione repulſa de inuenienda veritate deſperat. Sed ⁊ ibi quoqꝫ vanitatē inueniens requieſcere non ſinit̉. quia in carnis voluptate fugientē delectatōnem neccum p̄ſens eſt detinere pōt. nec cum p̄terierit reuocare. Sicqꝫ vndiqꝫ fatigata ⁊ diſſipata. ꝓcella vanitatis ſue ꝯcutit̉. vt per ipſumquo male delectata abijt. ſalubriter tandē afflicta redire compellat̉et ſepe grauis quedaꝫ fit lucta in animo vt dum ſe infimis delectaripariter ⁊ affligi conſiderat. magno deſiderio ⁊ amore libertatis dilecta etiam ſi fieri poſſit deſerere concupiſcat.De occupatōe mentis in exterioribꝰ..cij.Idem in. xj. omelia.
Anc ergo occupationem.Iꝑ. d. d. f. h. quia enī mens hoīs in illo vno bono ſtare noluit. in qͦ poterit felicit̓ reqͥeſcere. vel ſine diſtractōe ⁊ occupatiōe ſumme ꝟitatis plenitudine poſſidere. ꝓiecta foras extraſemetipſam in multiplicitatē reꝝ viſibiliū ſpergit̉. ⁊ veritatē quamintus cecata a fonte haurire nō pōt. quaſi ꝑ rimulas qͣſdā viſibiliūareſcētibꝰ p̄cordijs ſaltē ſugere conat̉. Sed dū ampliꝰ ꝑ exterioraſpargit̉. magis ab interioribꝰ auerſa cecat̉. Un̄ bn̄ legit̉ chayn dixiſſe ad dn̄m. Ecce eijcis me ⁊ ero vagus ⁊ ꝓfugus. fagus ꝑ inordinatā ꝯcupiſcētiā. ⁊ ꝓfugus ꝑ peccatricē ꝯſcientiā. Igit̉ hac occupationē quare dedit vt diſtendāt̉ in ea. vt ſe tendāt ⁊ diſtendāt. laborēt ⁊ deficiāt. ⁊ reuertāt̉ ⁊ ſanet eos. Si enī in occupatiōe ſua nōdiſtēderēt̉ neqꝫ laborarēt. dulcis fieret nimis ipſa occupatio ⁊ nollent illā deſerere neqꝫ redire ampliꝰ ꝯcupiſcerēt vbi ꝟitas ē. Propterea dedit deꝰ illis occupationē peſſimā vt diſtendāt̉ in ea. Agamus pietati huiꝰ gr̄as. qꝛ laborare nos facit in malo noſtro. in auerſione nr̄a. q̄ ſepiuit ſpinis viā noſtrā. vt reuertamur ad ipſum viruꝫ⁊ ſponſum ⁊ amicū aīe noſtre. qꝛ bn̄ erat nobis tunc magis qͣꝫ nunHoc aūt nō intelleximꝰ nos. ⁊ putauimꝰ bn̄ eſſe nobis cū male eratEt ideo aſꝑſit ipſe amaritudinē ⁊ abſinthiū ⁊ fel in poculū dedit ſuper male dulcē ⁊ blandientē ad mortē auerſionē noſtrā ⁊ occupati.onem peſſimā. Occupatio enī eſt diſtractio ⁊ illigatio mentiuꝫ queauertit ⁊ diſſipat. ⁊ illaqueat aīas ne cogitare p̄ualeāt ea q̄ ſaluti ſt̓vt diſtēdāt̉ in ea. Quid ē diſtendāt̉. exterius intumeſcāt. interiusinanes fiāt. Nā qḋ diſtendit̉. foris qͥdē maiꝰ apparet. ſꝫ vn̄ extrinſecus incrementū accepiſſe cernit̉. inde veracit̓ interiꝰ ſoliditatē amiſiſſe cōprobat̉. dū enī vltra ſe ꝑtingere nitit̉ in id qd̓ nō eſt in ſemetipſo deficere incipit. et inaneſcere ab eo qd̓ eſt.De iactantia et vana leticia..ciij.Idem in. xij.T ſcire prudentiā atꝫ doctrimā. Suꝑius ſe ſapient̓ ꝯtemplatū fuiſſe et didiciſſeteſtatus eſt. Un̄ ptꝫ ꝙ ſuꝑiora ad reꝝ naturā deferenda ſunt. Hec ꝟo q̄ ſubiungit ad mores hominū. p̄ poſtero quideꝫordine vſus eſt. qꝛ pus vita ꝓpria corrigēda erat ꝑ circūſpectionemmoꝝ ac deinde ceteris q̄ extra ꝓpriā naturā fuerūt ſtudiū adhibendū. vt primū interiores cordis oculi mundarēt̉ a vicijs et poſt aperirent̉ in ꝯtemplatiōe veritatꝭ. Sed elatio q̄ foris magna apparerevoluit. primū exteriora queſiuit vt prius exterius ſcientiā ꝑ viā iactantie aꝑiret. Deinde interiora ſua ſcrutādo ad oſtētatiōeꝫ forasꝓijceret. Un̄ recte cū dixiſſet prudentiā ſe queſiſſe parit̓ adiūxit. etdoctrinā qꝛ mens glorie ⁊ oſtentatiōis cupida. nequaqͣꝫ prudentiācircūſpectionis ad bn̄ viuendū. ſed ad docendū habere voluit. Etideo ſcientiā prudētie ſiue ſcientia doctrine inutilē ſibi ⁊ infructuoſam fore reputauit. Ꝙ aūt etiā errores ⁊ ſtulticiā ſcire ſe voluiſſe fatet̉. nequaqꝫ ad hoc mala cognoſcere voluit. vt cognita vitaret. ſedvt ſe de maloꝝ cognitione extolleret. alias de oꝑe damnaret. Errorvero eſt cū ꝑ ignorantiā malū cōmittit̉. ſtulticia aūt cum maluꝫ cōgnitū non vitat̉. Igit̉ ⁊ bona pariter ⁊ mala ſcire voluit. ⁊ cū ſcientia vtrorūqꝫ doctrinā ſimul ꝯcupiuit vt totū qd̓ mens ꝑ ſcientiamcomp̄henderet. per doctrinā ad oſtentationē manifeſtare valeret.Riſum inquit reputaui errorē. Per riſum quodā modo ꝯcepta leticia foras trahit̉. et qd̓ de gaudio intus latuit ruptis velut modeſtie clauſtris qͣdā leuitate ⁊ incōtinētia lubrice mētis ꝓpalat̉. Spirituale gaudiū nequaqͣꝫ animuꝫ ad riſum diſſoluit. ſed ea tm̄ leticiaq̄ a carnis blandimēto ꝯcipit̉. etiā ꝑ motū carnis facile aperit̉. Nāqua via primū ad animū ingrediēdo inordinatū gaudium clauſtraꝯtinētie rupit. eadē poſtmodū via qͣ lapſum ē cū introrſuꝫ excreſce̓ceꝑit. ſine modeſtia facile erumpit. lubrica mens ſemē ꝑuerſum qdprimū ſine modeſtia ꝯcipit. qͣſi parturiēs poſtmodū ſine pudiciciaeffundit. Primū gͦ decipit̉ qn̄ blandiētis mūdi illecebras intus adgaudiū ſuſcipit. poſtea errat. qn̄ ꝯceptū intus gaudiū ad laſciuiammūdi ꝑ riſum effundit.Qual̓r ſapīa attīgit a fine vſqꝫ ad finē for. et. d. o. ſuauit̉. ciiij.Idem in. xv.Ranſiui ad cōtemplādaꝫſa. er. qͣꝫ et ſ. Quid eſt error. Neſcire qd̓ rectū ē. Quideſt ſtulticia. Nō ſequi. Quid eſt ſapiētia cognoſcere etamare bonū. Si fortiter ꝑtingit ſapiētia a fine vſqꝫ ad finem. gͦ nōeſt defectus oppificis differēs pulcritudo ꝯditionis. Quare gͦ noſeque pulcra ſunt oīa niſi vt magis pulcra ſint ſimul vniuerſa. Naꝫſi nō eſſent differenter pulcra ſingula. nō eſſent incomꝑabiliter pulcra vniuerſa. quia ſi eſſet vna pulcritudo in ſingulis quālibet excellens illa foret et ceteris omnibꝰ eminentior. non eſſet oīs pulcritudoin vniuerſis. Igit̉ ſapientia a fine vſqꝫ ad finem fortiter ꝑtingit. qꝛſic opera ſua viad fundū reꝝ perſequit̉. vt etiā defectu inferiorū