Um autē veniſſet rex lodoneus ꝑiſius. ait ad reginā ⁊ ad populū ſuum. Satismihi durū videt̉ ꝙ gothi arriani. ꝑtē galliaꝝ optimaꝫtenent. Eamus igit̉. ⁊ cum dei gratia eijciamꝰ eos de terra. Cui regina ait. Faciamꝰ eccleſiā in honore beati petri apl̓i. vt ī bello ſit auxiliator tibi. Tunc rex in directū ꝓiecit a ſe bipennē ſuam. ⁊ dixit.Hic fiet eccleſia beatoꝝ apoſtoloꝝ. duꝫ auxiliāte deo reuertemurCōmouit hinc rex cunctū exercitū ſuū francoꝝ. ⁊ pictauos direxit.Ibi eī alaricus rex gothoꝝ ꝯmorabat̉. At ꝟo cū multa ꝑs hoſtiūꝑ territoriū thuron. ciuitatis trāſiret. p̄cepit rex ꝓ reuerentia ſancti martini. vt nihil aliud niſi herbaꝫ ꝑſumerēt accipere ad eorumequos ſuſtentādos. Direxit itaqꝫ nūcios rex ad beati martini baſilicam cū muneribꝰ multis. ⁊ equū ſuum quē amabat plurimū ⁊ ait.Ite ⁊ forſitan aliquid victorie ex ſancto ſermone accipietis a ſanctis ſcripturis. Tunc datis muneribꝰ nuncijs dixit. Si tu domineadiutor mihi es. ⁊ gentem hanc incredulā meis manibꝰ tradiderisin ingreſſu baſilice ſancti martini dignatꝰ eſto mihi reuelare. Uenientibꝰ aūt pueris eius ad beati martini eccleſiaꝫ. cum ip̄a liminaintroiſſent. primicerius eccleſie hanc antiphonā impoſuit dicens.Precinxiſti me virtute ad bellum ⁊cͣ. Quaꝫ vocem pſallentiū vtaudirent. deo gratias agētes. dimiſſis muneribꝰ cū leticia anūciauerunt regi. Cum veniſſet aūt rex ad fluuiū vincennā cū exercitu ſuoin quo loco eum vadare deberet nō inueniebat. inūdauerat enim amultitudine pluuiaꝝ. De p̄catuſqꝫ eſt dominū vt vadum illi oſtēderet. Et nocte illa ibidem fuit. Mane aūt facto cerua mire magnitudinis eos domini nutu p̄cedente. vadū oſtendit. Illaqꝫ vadante. populus quoqꝫ ſequēs vadauit. Ueniente vero rege apud pictauos. dum ꝓcul ab eccleſia ſancti hilarij tentoria fixiſſet. ea noctefarus igneus ex ea viſus eſt exiſſe. apparuit nēpe ſuper ip̄a tentoriain auxilium lodoneo regi cum virtutē beati hilarij. Precepit ergorex exercitui ſuo vt nec cibum nec quippiā ſtipendij de pago ip̄o acciperent neqꝫ etiam ſpolia. Tunc fortiter dimicauit cum rege gothorum in campo vagladinſe ſuꝑ fluuium cliuuꝫ. miliario decimoab vrbe pictaua. Illiſqꝫ inter ſe pugnātibꝰ. gothi cum rege ſuo nimis colliſi. terga verterūt. ⁊ lodoneꝰ rex victor extitit. Deinde thuron̄. ciuitatē reuerſus. multa munera baſilice beati martini tribuit.Equū vero quem antea ad ipſum eccleſiam trāſmiſerat. reciꝑe voluit ab illis matricularijs datis ꝓ eo argenti ſolidis centum. Quibus datis. equus ille nullatenꝰ ſe mouit. At ille ait. Date alios centum ſolidos. Cunqꝫ dediſſent ſtatim equus ſolutꝰ abijt. Tūc cumleticia rex ait. Uere beatus martinus bonus eſt in auxilio. ſed carus in negocio. Ab anaſtaſio imꝑatore accipiebat tunc codicilloslodoneus rex in baſilica ſancti martini. Qui corona aurea in capite ſuo impoſita. aſcenſo equo aurum ⁊ agentum in atrio quod eſtinter ciuitatem ⁊ eccleſiam beati martini. p̄ſente populo multū erogauit manu ꝓpria.De ſymacho patricio boecij ſocero ⁊ dictis eius. .xiiij.Sigibertus.Odeꝫ tempore ſymachꝰpatriciꝰ rēpublicā illuſtrauit. ⁊ cuꝫ eo gener eiꝰ boeciusvir ꝯſularis. ꝯſpicuꝰ in vtraqꝫ lingua. eruditōe omniuꝫliberaliū artiū. quas pene omnes a greco in latinū trāſtulit ⁊ expoſuit. ¶ Actor. Scripſit aūt ſymachus epl̓arum librum vnum. dequo paucas iſtas notabiles ſentētiolas hic excerptas ſubieci. Omnis oſtentatio non caret ſuſpitōne mendacij. quia quicqͥd aſſumitꝓpriuꝫ non putatur. Facit affectio tenerior vt ſit querela ꝓcliuior.Mollis eſt animus diligētis. ⁊ ad omnem ſenſum doloris arguit̉.Si negligentius tractes cito marceſcit vt rōſa. ſi durius teneas liqueſcit vt liliū. Leticia loquax res eſt. atqꝫ oſtētatrix ſui. Sempernatura gaudet equalibꝰ. ⁊ familiare ſibi ē omne quod ſimile ē. Natura rerum eſt. vt qui balbutiūt plus loquātur. affectant enim copiam ſermonis pudore defectus. Quoꝝ mens honeſta eſt imbecil̓la frons eſt. Iuſta ꝯiectura eſt que de amicoꝝ pondere ⁊ eſtimatōne colligit̉. Pro optimis viris quiſqꝫ interuenit. non magis illorūvidetur iuuare ꝯmodum. qͣꝫ ſuum cōmendare iudicium. Leuaturegritudine animus. quotiens in officia amica dirigitur. Minus eſtalienam ſententiā ſpernere. qͣꝫ a ꝓpria diſcrepare. O diui ꝑuo corpore longa velamina. Illa veſtis decenter induitur. que nō trahitpuluerem. nec in humum dimiſſa calcatur. Scio ſenes ad capeſcēdum laborem ſegnes fieri. ſed quia creſcunt vicia cum temꝑe. aptius eſt negocijs intimādis viue vocis indicium. Suꝑuacanei laboris ē ꝯmendare cōſpicuos. vt ſine ſole poſitis facē p̄feras. Ex meoanimo metior amiciciā non poſſe ſentire officioꝝ ſacietatem. In reaperta piget̉ eſſe ꝓlixum. in arduis aūt rebus multū valet longiodiligentia. Reuera omnis affectio impatiens eſt. etiam iuſte ⁊ legitime tarditatis. Mediocribus ſcriptis amicorum benignitas ſcitfauere. aliorum antē inuidia neſcit ignoſcere. Patriam deſectu ali

mentorum laborantem ꝑiculoſum eſt inhabitare. crudele ⁊ imbindeſerere. Non deeſt nobis vſus aduerſa tolerādi. nam crebro ictūfortune ferre didicimus. Sicut in veſtitu hominum ceteroqꝫ virecultu. loco ac tēpori apta ſumūtur. ita ingenioꝝ varietas ī familiaribus ſcriptis negligentiā quādam debet imitari. in forenſibꝰ autēacuere arma facundie. Bonis familiare eſt ſtudia bona cumulare.quoꝝ gratiaꝫ ſentiunt non ꝑireiptis boecij ⁊ quibuſdā dictis eius..xv.Decius quoqꝫ multa cōpoſuit. Tempore nāqꝫ eius vt legitur exorta eſt hereſis de trinitate. ſed ip̄e congregata omni ſynodo ſe ſubtraxit. ne ſibi ꝓpter facūdiam eloquentie cauſe imponerent̉ agende. Ob quā cauſam cū ſuſpectus a xp̄icolis haberet̉. cōpoſuit cortra ip̄os hereticos de ſancta trinitate librum vnum. Quādo autērex gothorū theodoricus romanā rempublicā armis inuaſit. boecius plus omnibꝰ ei reſtitit poſtmodū apud eum accuſatus. ꝙ ſolicite laboraret vt ſenatum ⁊ rempublica ab eius manibus eriperet.cum pluribus alijs ꝓſcriptus atqꝫ in exiliū miſſus. papie incarceratus eſt. In carcere aūt poſitus quaſi de graui glorie ac rerū mutatione doleret. vt ꝯſolatōnis medicinas tanto dolori nō tam ſibi qͣꝫalijs quereret. librū edidit de ꝯſolatōne ph̓ie. oſtendens gloriā ⁊ dignitatem ceteraqꝫ terrena nō vera bona. ſed nihil eſſe. ⁊ ideo nulliappetenda eſſe. nec de eoruꝫ amiſſione dolendū. vel adeptione gaudendum. Tandē vero longo exilio fatigatꝰ. ab ip̄o theodorico ꝑemptus eſt. Anno dn̄i quingēteſimo. xxj. ſcd̓m cronica. preter hecetiā q̄ p̄dicta ſunt inuenit̉ ſcripſiſſe libꝝ de diſciplina ſcolariū. ⁊ librum de muſica. de logica vero libros topicoꝝ ⁊ diuiſionuꝫ. libꝫetiam cathegoricoꝝ ſilogiſmoꝝ ⁊ ypoteticoꝝ. ⁊ cōmenta ſuper ariſtotelis libros ⁊ alia plura. de quibꝰ ad preſens hic inſerere placuithec pauca moralia. ¶ Boecius in libro cathegoricoꝝ ſilogiſmoNemo ſi quid in puerilibꝰ diſciplinis acceꝑit. id ſacroſanctū iudicet. quādoquidē res teneris auribꝰ accōmodatas. ſenior ph̓ie tractatus eliminat. ¶ Idem in libro ypoteticoꝝ ſcd̓o. Nullū bonūeſt quod nō pulcriꝰ eluceſcat. ſi plurimoꝝ noticia cōprobet̉. Hocin ſe obtinet ꝓpriū munus amicicia. vt nolit habere ſolitarias cogitationes. nam qd̓ honeſte quiſqꝫ cogitat nulli ꝓmptiꝰ qͣꝫ ei quemdiligit ꝯfitetur. ¶ Idem in libro diuiſionum. Quis hoc nō videat plurimū ad bonarum artium valere defectū. ſi apud mētes hominum nunqͣꝫ ſit deſꝑatio diſplicēdi..xvj.Iterum de dictis eiuſdem.Idem in libro de ꝯſolatōne philoſophie primo.Ors hominū felix que ſenec dulcibꝰ annis. Ingerit. ⁊ meſtis ſepe vocata venit.IQuid me felicem totiens iactaſtis amici. Qui cecidit.ſtabili nō erat ille gradu. Studia ph̓oꝝ infructuoſis affectuū ſpinis. vberē fructibꝰ rationis ſegetem necant. hominūqꝫ mentes aſſue faciunt morbo non liberāt que dolores eius nullis fouēt remedijs. ſed dulcibꝰ inſuꝑ alunt venenis. ſirenes vſqꝫ in exitiū dulces.Talia tibi ꝯtuleramꝰ arma que niſi prior abieciſſes. inuicta te firmitate tuerent̉. Stultoꝝ et ſi numeroſus exercitus tam ē ſpernendꝰeſt. quia nullo duce regit̉. ſed errore tm̄ temere ac paſſim limphāte raptat̉. Si opem medicātis expectas oportet vt vulnꝰ detegasHoc ꝯſcientie libertas habet. ꝓ tuendo iure. ſpreta a me potētiūſemꝑ offenſio. Minuit ſe quodāmodo ꝓbantis ꝯſcientie ſecretū.quotiēs oſtendēdo quis factū recipit fame p̄cium. Ultimam hācdixerim aduerſe fortune ſarcinā. ꝙ dum miſeris aliquod crimē affigitur. que ꝑferunt meruiſſe credūtur. Quātas reꝝ lubrica verſat̉fortuna vices. Premit inſontes debita ſceleri noxiā pena. Ac peruerſi reſident celſo mores ſolio ſanctaqꝫ calcāt. latet obſcuris ꝯdita virtꝰ clara tenebris. Nubibꝰ atris ꝯdita nulluꝫ fundere poſſunſidera lumen. Tu quoqꝫ ſi vis lumine claro cernere verum. tramite recto carꝑe callē. gaudia pelle. ſpēqꝫ fugato pelle timorē nec dolor aſſit. Nubila mens ē vinctaqꝫ frenis. hec vbi regnant.Idhuc de eodem.Idem in libro ſcd̓o.Mnis ſubita rerū mutatio. nō ſine qͣſi quodā fluctu ꝯtingit.x. An p̄cioſam eſtimet qͣs felicitatē habiturā. an cara ſit fortuna p̄ſens nec manēdi fida. ⁊ cū diſceſſerit alatura merorē. Nō qd̓ antocl̓os ſitū ē ſufficit intueri. Reꝝ exitꝰ prudētia metit̉. Quis em̄etā cōpoſite felicitatis vt nō aliqua ex ꝑte cū ſtatꝰ ſui qͣlitate rixetuNemo facile cum fortune ſue felicitate ꝯcordat. Ineſt eī agulis. quod inexꝑtus ignoret. exꝑtꝰ exhorreat. Adde ꝙ felicuiuſqꝫ delicatiſſimꝰ ſenſus ē. ⁊ niſi ad nutum cūcta ſuppet̓ant. oīsaduerſitatis inſolens minimis quibuſqꝫ ꝓſternit̉ adeoqꝫ ꝑexiguaſunt que fortunatiſſimis ſummā beatitudinis detrahunt. Locusiſte quem exilium vocas. incolentibꝰ patria eſt. Adeo nihil eſt mi