L.

Itaqꝫ magnificētie eius ac munificeneternitatū ꝯditor imploiā. quiſqͥs ſeiternis petitionibus pretie maximā irrogabit itermiſſis. tranſitoriū aliquid ⁊ caducūeo malum erit poſtulare.⁊ offenſam potiꝰ qͣꝫ ꝓpiciationē iudiui vilitate oratōnis incurret. Hec igit̉ oratio licet omnē videat̉ ꝑfectionis plenitudinē cōtinere. vtpote que ipſius domini autoritate vel initiata ſit vel ſtatui. ꝓuehit tamē ad illam igneam ac ꝑ paucis exꝑtam orationeꝫ. q̄nnē tranſcendens humanū ſenſum. nullo non dico ſono vocis. ſꝫnec lingue motu diſtinguit̉. ſed quaꝫ mens infuſione celeſtis illiusluminis illuſtrata cōglobatis ſenſibus velut de fonte quodam cōpioſiſſimo effundit vbertim. atqꝫ ineffabiliter eructat ad deū tātaꝓmens in illo breuiſſimo temporis puncto quāta nec eloqui facilenec ꝑcurrere mens in ſemetip̄aꝫ reuerſa p̄ualeat. Quē ſtatū dominus quoqꝫ inter illarum ſupplicationū formulas quas vel ſolus inmonte ſedens vel tacite fudiſſe deſcribitur ſimiliter figurauit. cumin orationis agonia conſtitutus etiam guttas ſaguinis in imitabiliitionis ꝓfudit exemplo.piuerſis ſpeciebꝰ ꝯpūctiōis ⁊ affectu pure or̄onis. .lxix.Uis vero poſſit diuerſitates ⁊ cauſas ipſas atqꝫ origines cōpūctionū exponere.quibus inflamata mens atqꝫ ſuccenſa ad oratiōes puꝫac feruentiſſimas incitatur. Nōnunqͣꝫ pſalmi cuiuſcūqꝫ verſilus occaſionem oratiōis ignite decantātibꝰ nobis p̄buit. interdūcanora fraterne vocis modulatio ad intentā ſupplicationē ſtupennos incitauit. necnō exhortatio viri ꝑfecti ⁊ collatio ſpiItium.ritualis frequēter ad vberrimas p̄ces iacentiū erexit affectum. Scinus etiam fratris ſeu chari cuiuſlibet interitu non minus nos adplenam qnctioneꝫ fuiſſe raptatos. Recordatio quoqꝫ tēporisntie noſtre nōnunqͣꝫ nobis ſalubrem ſpiritus inuexit arac n̄dorem. Atqꝫ in hunc modū nulli dubium eſt occaſiones innumeras nō deeſſe. quibus ꝑ dei gratiā tēpor ac ſomnolentia noſtraruꝫmētiū valeat excitari. Quēadmodū aūt vel qͥbꝰ modis iſte ip̄e cōtiōes deimis anime conclauibꝰ ꝓferant̉ non minoris difficultatis eſt indagare. Frequēter em̄ ꝑ ineffabile gaudiū ⁊ alacritatem ſpiritus ſaluberrime cōpunctiōis fructus emergit. ita vt etiaꝫin clamores quoſdā intollerabilis gaudij īmenſitate ꝓrumpat. etcellam vicini iocūditas cordis ⁊ exultatiōis penetret magnitudo.Nōnunqͣꝫ ꝟo tanto mens ſilentio intra ſecretum ꝓfunde taciturnitatis abſcondit̉. vt omnē penitus ſonū vocis ſtupor ſubite illuminatiōis intercludat. omneſqꝫ ſenſus attonitꝰ ſpūs vel contineatintrinſecꝰ vel amittat. ac deſideria ſua gemitibꝰ inenarrabilibꝰ effūdat ad deū. Interdū ꝟo tanta cōpunctiōis abundantia ac doloreſupplet̉. vt alias eam digerere niſi euaporatiōe lacrimaꝝ nō poſſitAb his lacrimis multū diſtāt ille que obdurato corde d̓ ſiccis oculis exprimūtur. Quas licet nō penitꝰ infructuoſas eſſe credamus.bono em̄ ꝓpoſito eaꝝ attemptat̉ emiſſio. ab his p̄ſertim qui necdūvel ad ſcientiā ꝑuenire ꝑfectā. vel p̄ſtinoꝝ ſeu p̄ſentiū vicioꝝ potuerūt ad purū labe mūdari. ab his tamē qui in effectū iam tranſiere virtutū nequaqͣꝫ debet hoc modo extorqueri ꝓfuſio lacrimarū.nec exterioris homīs magnoꝑe affectādi ſunt fletus. qui etiā ſi fuerint vtcūqꝫ ꝓducti nunqͣꝫ ꝑtingere ad illā ſpontaneaꝝ lacrimarūvbertatē poterūt. magis em̄ ſupplicantis animū ſuis conatibꝰ diſtrahētes hūiliabūt atqꝫ ad ima demergēt. ⁊ ab illa celeſti ſublimitate deponent in qua attōnita mens orātis indeclinabilit̓ debet eēdefixa. eamqꝫ cōpellent p̄cum ſuaꝝ intentiōe laxata erga ſteriles ⁊coaclacrimarū guttulas egrotare. Et vt or̄onis vere ꝑcipiatis affectū. nō meā vobis ſed beati anthonij ſentētiā ꝓferā. Noneſt inꝑfecta oratio. in qua ſe monachus vel hocip̄m quod oratNos quoqꝫ or̄onis q̄ exaudit̉ a dn̄o inquātū exꝑti ſumꝰꝯferemꝰ. Cū orātes nos nulla interpellauerit heſitatio etiōis noſtre quadā deſperatiōe deiecerit. ſed obtinuiſſenos in ip̄a effuſiōe or̄onis qḋ poſcimꝰ ſenſerimꝰ nō ambigamꝰ p̄ces noſtras ad deū efficaciter penetraſſe. Tantū em̄ quis exaudiri atqꝫ obtinere merebit̉ quātū vel inſpici ſe a deo vel deū credidep̄ſtare. Irretractabilis nāqꝫ ē illa dn̄i ſentētia. Quecūqꝫtis. credite qꝛ accipietis ⁊ veniēt vobis.iuerſis cauſis exauditiōi ⁊ de ſecreto or̄onis..lxx.Iuerſas exauditōnū cauas eſſe ẜm animaꝝ diuerſuꝫ ac variū ſtatum euāgelicafeſſione fructū exauditiōis dn̄ica voce ſignatū ẜm illud. Si duo exſiue ꝓphetica teſtant̉ eloquia. Habes em̄ in duoꝝ cōvobis cōſenſerint ſuꝑ terrā de omni re quācūqꝫ petierint fiet illis apatre meo qui in celis eſt. Habes aliā in fidei plenitudine q̄ granoapis comparaturs in aſſiduitate orationuꝫ. Habes inlemoſynā in ſinu pau. ⁊cͣ. Haqͥt colligatiōes impi. ⁊cͣ. Noninqͣꝫ ſanenietas facit. ẜm illud. Ad

dominū cū tribularer ⁊cͣ. Idcirco abſqꝫ heſitatiōis infidelitate p̄cibus inſiſtendū eſt. Hortat̉ em̄ nos dn̄s vt eū importunitate noſtra quodāmodo coartemꝰ. qui importunos nos nō modo nō deſpicit nec refutat. ſꝫ etiā inuitat ⁊ laudat. Et idcirco ſi cūcte nos exauditionū quas p̄diximꝰ cauſe oīno deficiūt. ſaltē animet importunitatis inſtantia. que abſqꝫ vlla vel meriti vel laboris difficultate īcuiuſcūqꝫ volētis ſita eſt poteſtate. Retractare em̄ nos cōuenit illā beati iohānis euāgeliſte ſentētiā. hec ē inqͥt fiducia quā habemꝰad deū. qꝛ qͥcqͥd petierimꝰ ẜm volūtatē eiꝰ audit nos. Qd̓ etiā inor̄one dn̄ica admiſce̓ p̄cipimur dicētes. fiat volūtas tua .ſ. nō nr̄a.Si em̄ ⁊ illud apoſtoli recordemur. quoniā qͥd oremꝰ ẜm qd̓ oportet neſcimꝰ. intelligimꝰ nōnunqͣꝫ nos ſaluti noſtre cōtraria poſtulare. ⁊ ꝯmodiſſime nobis ab eo qui vtilitates noſtras rectiꝰ qͣꝫ nos acveraciꝰ intuet̉. ea q̄ poſcimꝰ. denegari. Qd̓ illi quoqꝫ magiſtro gētiū accidit. cū oraret a ſe auferri angelū ſathane. Idcirco cūctas obſecrationes noſtras ſimili nos quoqꝫ debemꝰ o ratiōe cōcludere. ethanc vocē cūctis petitionibꝰ noſtris ſemꝑ adiūgere verūtamē nōſicut ego volo ſed ſicut tu. Ante omnia ſane illud obſeruandū eſtvt intrātes in cubiculū noſtrū clauſo oſtio oremꝰ patrē. Intra cubiculū noſtrū ſupplicamꝰ cū ab omniū cogitationū ſiue ſollicitudinūſtrepitū cor noſtrū penitꝰ amouētes. ſecreto quodāmodo ac familiarit̓ p̄ces noſtras ſoli deo reſeramus. Clauſo oſtio oramꝰ cū ſtrictis labijs oīqꝫ ſilentio ſupplicamꝰ non vocū ſed cordiū ſcrutatoriIn abſcōdito oramꝰ quādo corde tm̄ ⁊ ſilentio petitiones noſtrasſoli pandimꝰ deo. ita vt nō ſolū ne fratres aſtātes noſtris ſuſurrijsvel clamoribꝰ auocemꝰ ⁊ orantiū ſenſus obſtrepemꝰ. ſed vt ipſosquoqꝫ inimicos noſtros qͥ orantibꝰ nobis maxime inſidiant̉ lateatpetitiōis noſtre intentio. Ita em̄ p̄ceptuꝫ illud implebimꝰ. ab ea q̄dormit in ſinu tuo cuſtodi clauſtra oris tui. Ob quod frequenterquidē ſed breuiter eſt orandū. ne īmorantibꝰ nobis inferere aliquidnoſtro cordi inſidiator poſſit incus. Iſtud nāqꝫ verū ſacrificiuꝫeſt. quia ſacrificiū deo ſpūs cōtribulatꝰ. Iſta ſunt olocauſta medullata q̄ cōtritis ⁊ hūiliatis cordibꝰ offerunt̉ queqꝫ hac qua diximdiſciplina ⁊ intentiōe ſpiritus exhibentes. efficaci poterimꝰ virtute cantare. Dirigat̉ oratio mea .ſ. in cōſpectu tuo..lxxj.Ꝙ ẜm qualitatē mentis format̉ oratio.Ex libro decimo.SEcūdū mēſurā puritatisſue. ſicut collatiōe ſuꝑiore p̄fatus ſum. mens in oratiōealiū rerū ꝯtemplatiōe diſcedēs. quātū eam ſtatus ſue ꝓuexerit puſua vel erigit̉ vel format̉. tantū .ſ. a terrenarū ac materiritatis. feceritqꝫ ih̓m vel humilē adhuc ⁊ carneū. vel glorificatum ⁊in maieſtatis ſue gloria venientē internis obtutibꝰ anime ꝑuideri.Sed illi ſoli puriſſimis oculis diuinitatē ip̄iꝰ ꝯtemplant̉. qͥ de hūilibꝰ ac de terrenis oꝑbꝰ ⁊ cogitatiōibꝰ aſcendētes. cū illo ſecedūt inexcelſum ſolitudīs montē. Si interpellare nos quoqꝫ voluerimusdeū. ab omni inquietudine turbaꝝ ſecedamꝰ. vt in hoc corpore cōmorātes ad ſimilitudinē quādā illiꝰ beatitudinis que in futuro ꝓmittit̉ ſanctis. vel ex parte aliqua nos aptare poſſimꝰ. ſitqꝫ nobisoīa ⁊ in oībꝰ deus. Tūc em̄ ꝑfecte ꝯſummabit̉ in nobis illa ſaluatoris nr̄i or̄o. vt dilectio qͣ dilexiſti me īip̄is ſit ⁊ ip̄i in nobis cū omīsamor. omne deſideriū om̄e ſtudiū. oīs conatꝰ. oīs cogitatio noſtraomne qd̓ videmꝰ. qd̓ loquim. qd̓ ſperamꝰ. deꝰ erit. illaqꝫ vnitas q̄nūc eſt patris cū filio ⁊ filij cū patre in noſtrū fuerit ſenſuꝫ mentēqꝫtrāſfuſa .i. vt quēadmodū nos ille ſincera ⁊ pura atqꝫ indiſſolubilidiligit charitate. nos quoqꝫ ei perpetua ⁊ inſeperabili dilectioneiūgamur. ita ſcilicet eidem copulati in illum ꝑuenientes finem quēidem dn̄s orās in nobis optat impleri. vt omēs ſint vnū ſicut nosHec igit̉ deſtinatio ſolitarij. hec eſſe debet oīs intētio. vt imaginēfuture beatitudinis in hͦ corꝑe poſſidere mereat̉. ⁊ quodāmō arraꝫilliꝰ celeſtis glorie in hͦ vaſculo ꝑguſtare. Hic inquā finis totiꝰ ꝑfectiōis eſt. vt eo vſqꝫ extenuata mens ab omni ſitu carnali ad ſpūalia quotidie ſublimet̉. donec oīs eius cōuerſatio. oīs volūtatio cordis. vna ⁊ iugis efficiat̉ oratio. ¶ Germanꝰ. Cuiuſlibet artis ꝑfectio neceſſe eſt vt facilioribꝰ pͥmū ac tenerrimis initijs imbuat̉. paulatim educata ſuccreſcat. atqꝫ ita ab imis ad ſumma ſenſim gradatimqꝫ ꝯſcendat. Quaꝓpter huic quoqꝫ ſublimiſſime diſcipline ꝑquā inſtruimur deo iugit̓ inherere. hec eſſe pͥncipia tenuiter ſuſpicamur. vt primū nouerimꝰ qͣ meditatiōe teneat vl̓ cogitet̉ deꝰ. deinde quādā memorie huiꝰ materiā qua deꝰ mēte cōcipiāt̉ vel ꝑpetuo teneat̉ nobis cupimꝰ demōſtrari. vt eam p̄ oculis retētantes.cum elapſos nos ab eadem ſenſerimꝰ. habeamꝰ in ꝓmptu quo reſipiſcētes ilico reuertamur ac reſumere illā ſine vlla circūitus mora⁊ inqͥſitiōis difficultate poſſimꝰ. ne anteqͣꝫ ſpūalis quidā pariat̉ ītuitꝰ. cōcepta cordis euaneſcat intētio. Quā ꝯfuſionē idcirco nob̓accedere ſatis certū eſt. qꝛ ſpāle aliquid p̄ oculis ꝓpoſitū velut formulā quādā ſtabiliter nō tenemꝰ. ad quā poſſit vagus animꝰ poſtml̓tos anfractꝰ reuocari. Itaqꝫ fit vt hacpratiōe ac difficultate