Liber

.XIX.

iior apparebat auctoritas. quo ⁊ ombilior. ⁊ ſacroſancta fideu. ⁊ ſecreti ſui dignitatē in intellectunibꝰ eſſet ad legēduꝫs. ⁊ humilimo genere loquendiꝓfundiore ẜuaret. verbEeoui nō ſunt leues cordeſe cunctis p̄bens. ⁊ exercēs inzuſta foramina paucos⁊ vt omnes exciperet popiad te traijceret. multo tamē plures qͣꝫ ſi nec tanto apice auctoritatis emineret. nec turbas gremio ſancte humilitatis hauriret. Cogitabam hec ⁊ aderas mihi ſuſpirabam ⁊ audiebas me. fluctuabam⁊ gubernabas me. ibam ꝑ viam ſeculi latam. nec deſerebas. inhiabam lucris honoribꝰ coniugio. ⁊ tu irridebas. patiebar in his cupiditatibꝰ maximas difficultates te propicio. tantomagis quāto minus ſinebas dulceſcere mihi quod nō eras tu. Taceat laudes turatōnes tuas nō cōſiderat. Que tibi de medullis meisas quilte cogitatōnes erāt in corde meo. ꝯſiliū aūt tuū manetfitentineternū exſilio noſtra derides ⁊ tua preꝑas. Sed o tortuoſas vias. ve anime audaci. que ſperauit ſi a te receſſiſſet aliqͥd ſe melius habiturā. Uerſa ⁊ reuerſa in tergū. ⁊ in latera ⁊ in ventrē. ⁊ dura ſūt oīa. ⁊ tu folus requies. Et ecce ades ⁊ ꝯſtituis nos in via tu aris nos ⁊ dicis. Currite. ego ferā. ⁊ ego ibi ꝑducā.De ſerenatōne mētis ad agnitōnem veritatis..lxix.Idem in libro. vijOn te cogitabā in figurais deꝰ meus ex quo audire cepi aliquid de ſapieni. ſed ſemꝑ hoc fugi. Et clamabat cor meū vehemennia fantaſmata mea. ⁊ hoc vno ictu conabar abigere circitem turbam īmundicie ab acie mentis mee. Et vixdimota inculi. ecce conglobata rurſum aderat. ⁊ irruebat ineū. ⁊ obnubilabat eum. vt qͣꝫuis nō formā humani cornen aliquid cogitare cogerer ꝑ ſpacia locoꝝ. ſiſiue extra mūdum ꝑ infinita diffuſum. Lumenī erat mecum. intus em̄ erat. ego auteꝫ foris. Nāliuꝫ verum. mihi ſubiecto tibi ſubieceras que inframēoc erat temꝑamentū. ⁊ media regio ſalutis mee. vt tirer corꝑi. Sed cū ſuꝑbe ꝯtra te ſurgerē ⁊ craſſaeurrerē. etiā iſta infima ſupra me facta ſunt. ⁊ p̄mebant me. ⁊ nuſqͣꝫ erat reſpiramētum. Occurrebāt em̄ mihi vndiqꝫaceruatim cernenti ⁊ opponebant̉ redeunti. quaſi diceret̉. Quo isgne ac ſordide. Et hec de vulnere meo creuerāt. quia tu humiliaſti ſicut vulneratū ſuꝑbū. ⁊ tumore meo ſeparabar abs te. ⁊ nimis inflata facies claudebat oculos meos. ſed tu in eternū manēsnon in eternū iraſceris. ſed miſeratꝰ es terrā ⁊ cinerē. placuitqꝫ tibireformare deformia mea. ſtimulis internis agitabas me. ⁊ reſidebat tumor meꝰ ex occulta manu medicine tue. acieſqꝫ mētis mee cōtenebrata. acri collirio ſalubriū doloꝝ meoꝝ de die in diem ſanabatur. Et prmo volēs oſtēdere mihi qͣꝫ ſuꝑbis reſiſtis. ⁊ quāta miſetraſiꝯmībꝰ viam humilitatis. ꝓcuraſti mihi pernē īſſimo typo turgidū. quoſdā platonicorū livbi legi. ꝙ in principio erat verbū ⁊cͣ. vſqꝫ ibi ⁊ tenebre eā nōEt quia anima homīs qͣꝫuis teſtimoniū ꝑhibebatnō eſt tamē ip̄m lien. ſed verbū dei deus eſt lumē venat omnē hominē ve. ⁊cͣ. vſqꝫ ibi. ⁊ mūdus eū nō cōuit. Quia aūt in ꝓpria venit. ⁊ ſui eū non receperūt. quotquoterūt. e. d. e. p. f. d. f. credentibꝰ in nomīe eius. nō ibi legi. abhec a. ſa. ⁊ pru. ⁊ re. e. p.it̓ in ſe reuerſus agnoſcere cepit veritatē..lxx.¶ Omonitꝰ redire ad mep̄m. intraui ī intima mea duce te. ⁊ vidi qualicūqꝫ ocume mee ſupra mentē meam luceꝫ incōmutabilembuit veritatē. nouit eam. ⁊ qui nouit eam. nouit eternitatemO eterna veritas ⁊ vera caritas. ⁊ cara eternitas. ad te ſuſpiro dieac nocte. Et cū te primuꝫ cognouitu aſſumpſiſti me. vt viderē eſſeqd̓ vitōdum me eſſe qui viderē. ⁊ reuerberaſti infirmitatem aſ.i. radians in me vehemēter ⁊ ꝯtremui amore ⁊ horrore. ⁊ irte eſſe a te in regione diſſimilitudinis. tāqͣꝫ audirem vocde excelſo. Cibꝰ ſum grandiū. creſce ⁊ māducabisme. neutabis in te ſicut cibū carnis tue. ſed tu mutaberisin me. Et cognoui qm̄ ꝓ iniquitate corripuiſti hominē. ⁊ tabeſcere feciſit araneā animā meā. Clamaſti de longinquo. ego ſumqꝫ dubitarem me viuere. qͣꝫ veritatē te nō eſſe. queꝑ eatſcta ſunt intellecta ꝯſpicit̉. Inſpexi cetera infra te ⁊ vinon eſſe. quia abs te ſunt. neqꝫ oīno eſſe quia nō ſuntib d̓ tu. Id em̄ vere eſt. qd̓ incōmutabiliter manet. Mihi aūt adſere deo bonum eſt. quia ſi nō manebo in ip̄o. nec in me potero.Ipſe in ſe manens omnia innouat. ⁊ manifeſtatum eſt mihi qꝛ bona ſunt ocorrupunt̉. quia neqꝫ ſi ſumma bona eſſent corrumpipoſſent. Hec eſt ſanitas anime cui diſplicet aliquid creature tue. ſiat mee non erat. cum ei diſplicerent multa que feciſti. Quia enim

nolebat vt tu ei diſpliceres. tuū eſſe nolebat quicqͥd ei diſplicebat.⁊ inde ierat in opinionē duaꝝ ſubſtantiaꝝ. ⁊ aliena loquebat̉ feceratqꝫ ſibi deum ꝑ infinita ſpacia locoꝝ. ⁊ eum putabat eſſe te. ⁊ cōlocauerat eum in corde ſuo. factiī ydoli ſui. Sꝫ poſterat terqͣꝫ fouiſti caput neſcientis ⁊ clauſiſti oculos meosviderent vanitatem. ꝯſopita eſt inſania mea. ⁊ euigilaui in te. ⁊ vidi te infinituꝫeſſe aliter. Senſiqꝫ nō eſſe mirū. quia palato non ſano pena eſt panis. qui ſano eſt ſuauioſa eſt lux que puris amabilis eſt. Et iuſticia tua diſpera ⁊ vermiculus.huc de eodem..lxxj.Ueſiui quid eſſet iniquitas. ⁊ nō inueni ſubſtantiaꝫ. ſed a ſunma ſubſtantia fedeo diſtortā in infima voluntatis. ꝑuerſitatem ꝓijtiēsintima ſua ⁊ tumeſcentis foras. Et quidem te amans non ſtabamfrui deo meo. ſꝫ rapiebar a te decore tuo. moxqꝫ diripiebar abs tepondere meo. id eſt carnali ꝯſuetudine. tunc vero inuiſibilia tua ꝑea que facta ſunt intellecta ꝯſpexi. ſed aciem figere nō valui ⁊ reꝑcuſſa infirmitate redditus ſolitis. non mecū ferebam niſi amantemmemoriā. ⁊ quaſi olfacta deſiderantē que ꝯmedere nō poſſem. Etquerebam viam oꝑandi roboris qd̓ eſſet ydoneum ad fruendū te⁊ nō inueni donec amplecterer mediatorē dei ⁊ hominū dicentem.Ego ſum via. ⁊ cibum cui capiendo inualidꝰ eram miſcentem carni. quia verbum caro factū eſt ⁊cͣ. vt noſtre infantie lacteſceret ſapientia tua ꝑ quam creaſti omnia. Non em̄ tenebam deū meum hieſum xp̄m humilis humilem. nec cuius rei magiſtra eſſet infirmitaseius noueram. Uerbum tuū eterna veritas. ſuperioribꝰ creaturetue partibus ſuꝑeminens. ſubditos erigit ad ſeipſam. In inferioribus vero edificauit ſibi domum humilē de limo noſtro. ꝑ quamſubdendos depͥmeret a ſeip̄is. ⁊ ad ſe traijceret. ſanans tumoreꝫ ⁊nutriens amorem. ne fiducia ſui ꝓgrederent̉ longius. ſed potiꝰ infirmarent̉. ante pedes ſuos videntes infirmā diuinitatē ex ꝑticipatione tunice pellicee noſtre. ⁊ laſſi ꝓſternerent̉ in eam. Illa aūt ſurgens leuaret eos. Garriebā plane quaſi peritus. ⁊ niſi in xp̄o ſaluatore noſtro viam tuaꝫ quererē. non ꝑitus. ſed imꝑitus eſſem. Iamem̄ ceperam velle videri ſapiens. plenus pena mea. ⁊ nō flebā. Inſuper ⁊ inflabar ſciētia mea. Ubi em̄ erat illa edificās caritas a fundamento humilitatis quod eſt xp̄c hieſus. aut quādo illi libri medocent eam. Non habent ille pagine vultum pietatis huiꝰ. lacximas ꝯfeſſonis. ſacrificiū tuum. ſpiritū contribulatū. cor contritū ethumiliatū populi ſalutē. ſponſaꝫ. ciuitatē. arram ſpirituſſancti. poculum precij noſtri. Nemo ibi cantat. Nōne deo ſubdita erit anima ab ip̄o em̄ ſalutare meū. etenim ip̄e eſt deꝰ meus ⁊ ſalutaris meus. ſuſceptor meꝰ. ⁊ nō mouebor amplius. Nemo ibi audit. Uenite ad me omnes qui laboratis. ⁊ o. e. Dedignant̉ ab eo diſcere. qꝛmitis eſt ⁊ h. c. Abſcondiſti em̄ hec a ſapientibꝰ ⁊ prudentibꝰ. ⁊ re.e. p. Et aliud eſt de ſilueſtri cacumine videre patriam pacis. ⁊ iterad eam non inuenire. ⁊ fruſtra conari ꝑ inuia. circūobſidentibꝰ fugitiuis deſertoribꝰ cum principe ſuo leone ⁊ dracone. ⁊ aliud tenere viam illuc ducentē. cura celeſtis imꝑatoris munitam vbi non latrocinātur qui celeſtem militiam deſeruerunt. vitant enim eam ſicut ſupplicium.¶ De certitudine veritatis et gaudio ſuper penitentia peccatoIdem in libro octauo..lxxiEus meus recorder ī graiarumactione tibi. et confitear miſericordias tuas ſuper me. perfundantur oſſa mea delectatione tua ⁊ dicant. Domine quis ſimilis tibi. Inheſerant precordijs meis verba tua. et vndiqꝫ circūuallabar abs te. De vita tua eterna certuseram. qͣꝫuis eam enigmate ⁊ quaſi per ſpeculum viderem. Dubitatio tamen omnis de tua ſubſtantia eterna ablata mihi erat. neccertior de te. ſed ſtabilior in te eſſe cupiebam. De mea vero temporali vita mutabant omnia. ⁊ mundandum erat cor meum a fermēto veteri. ⁊ placebat via ipſe ſaluator. et ire per eius anguſtias adhuc pigebat. Deus bone quid agitur in homine vt plus gaudeatde ſalutē anime deſperate. ⁊ de maiore periculo liberate. qͣꝫ ſi ſemꝑſpes fuiſſet. aut ſi minus periculum fuiſſet. Etenim tu quoqꝫ miſericors pater. plus gaudes de vno penitente. qͣꝫ de. xcix. iuſtis quibus non opus eſt penitentia. Et nos cum magna iocunditate gaudemus cum audiuimus. quoniam exultantis paſtoris humeris reportetur ouis que errauerat. ⁊ dragma referatur in theſauros tuos colletantibus vicinis mulieri que inuenit. Et lacrimas excutitgaudium ſolennitatis domus tue. cum legitur in domo tua de minore filio tuo. quia mortuus erat. ⁊ reuixit. perierat ⁊ inuentus eſt.Gaudes quippe in nobis. ⁊ in angelis tuis ſancta caritate ſanctis.Nam tu ſemꝑ idem qui ea qui nō ſemꝑ nec eodem modo ſunt. eodem modo ſennoſti omnia. Quid gͦ agit̉ in aīa cuꝫ plꝰ delectat̉