rit anima hominis. ad dolores figitur p̄terqͣꝫ in te. tamētſi figitur īpulcris extra te. ⁊ extra ſe. que tamen nullla eſſent. niſi ex te.ortatō aīaꝝ vt ab amore ſenſibiliū redeāt ad deū. .lxv.Audet te deꝰ anima meaex illis. ſed nō ex eis figat̉ glutino amoris ꝑ ſenſus corporis. Ecce em̄ iſta decedut vt alia ſuccedant. ⁊ omnibus ſuis partibꝰ conſtet infinita vniuerſitas. verbum aūt dei nuſqͣꝫ diſcedit. Ibi fige manſionem tuā o anima mea. ſaltem fatigatafallacijs. veritati ꝯmenda quicqͥd tibi eſt a veritate. ⁊ non ꝑdes aliquid ⁊ putrida tua refloreſcent. ⁊ fluxa tua ꝯſtringent̉ ad te. ⁊ ſtabunt tecū ad ſemꝑ ſtantē ⁊ ꝑmanentē deum. Vt quid ꝑuerſa ſequeris carnē tuā. ipſa te ſequat̉ ꝯuerſa. Quicqͥd ꝑ illam ſentis inꝑte eſt. ⁊ ignoras totū cuiꝰ he partes ſunt. ⁊ tamē te delectat. Sedſi ad totū ꝯprehēdendū eēt ydoneus ſenſus carnis tue. ac nō etiāipſe in ꝑte vniuerſi accepiſſet ꝓ pena ſua iuſtum moduꝫ. velles vttranſiret quicqͥd exiſtit in preſentia. vt magis tibi placerēt omnia.Nam ⁊ quod dicit̉ ꝑ eundem ſenſum carnis audis. ⁊ nō vis vtiqꝫſtare ſillabas. ſed tranſuolare vt alie veniant. ⁊ totum audias. Itaſemꝑ omnia quibꝰ vnū aliquid ꝯſtat. ⁊ nō ſunt omnia ſimul. plusdelectant omnia qͣꝫ ſingula ſi poſſint ſentiri omnia. ſed lōge his melior eſt deꝰ qui fecit omnia. ipſe eſt deꝰ noſter ⁊ nō decedit. quia necſuccedit̉ ei. Si placēt corꝑa. deū ex illis lauda. ⁊ in artificē eoꝝ retorque amore. ne in his que tibi placent tu diſpliceas. Si placentanime. in deo ament̉. quia ⁊ ip̄e mutabiles ſunt. ⁊ in ipſo ſtabiliuntfixe. alioquin irent ⁊ perirent. In illo ergo ament̉. ⁊ rape ad euꝫ tecum quas potes. ⁊ dic eis. Huc amemus ip̄e fecit hec. ⁊ nō eſt longe. non em̄ fecit ⁊ abijt. ſed ex illo in illo ſunt. Ecce ibi eſt vbi ſapitveritas. Intimus cordi eſt. ⁊ cor errauit ab eo. Redite p̄uaricatores ad cor. inherete ei qui fecit. State cuꝫ eo. ⁊ ſtabitis. requieſcitein eo. ⁊ quieti eritis. Quo itis in aſpera. quo itis. Non eſt requiesvbi eam queritis. beatā vitam queritis in regione mortis. Et quomodo eſt vita beata vbi nec vita. Sed deſcēdit huc ipſa vita noſtra. ⁊ tulit mortē noſtram ⁊ occidit eam. ⁊ tonuit clamās vt redea.mus ad eū. ⁊ diſceſſit ab oculis vt redeamꝰ ad cor ⁊ inueniamꝰ eū.Illuc em̄ abſceſſit. vnde nunqͣꝫ receſſit. quia illuc em̄ abſceſſit quiamundꝰ ꝑ eum ſactus eſt. ⁊ in hoc mūdo erat. ⁊ venit in hūc mūduꝫpeccatores ſaluos facere. cui cōfitet̉ anima mea: ⁊ ſanat eam. quiapeccauit illi. Filij hominū vſqꝫ quo graui corde. Nlinquid ⁊ poſtdeſcenſuꝫ vite nō vultis aſcende̓ ⁊ viuere. Sed quo aſcēditis quādo in alto eſtis. ⁊ poſuiſtis in celo os veſtrū. Deſcēdite vt aſcēdatis. ⁊ ad deū aſcēdatis. cecidiſtis em̄ aſcendēdo ꝯtra eum. Dic eisiſta vt plorent in ꝯualle ploratōnis. ⁊ ſic eos tecū rape ad deum. qꝛde ſpiritu eius hec dicis ſi dicis ardens igne caritatis.De vano amore laudis ⁊ ſcientie ſecularis..lxvj.Cripſi libros de pulcro etapto. puto duos aut tres. tu ſcis deus. Quid aūt morem illos libros. quē non nouerā facie. ſed amauerā ex doctrine fauit me dn̄e vt ad hierium romane vrbis oratorē ſcribema. que illi clara fuit. Laudat̉ homo ⁊ amat̉ abſens. Utruꝫ naͣmab ore laudātis intrat in cor audiētis amor ille. abſit. ſed ex amātealio accēdit̉ alius. Hinc em̄ amat̉ qui laudat̉ dum non fallaci corde laudātis p̄dicari credit̉. id eſt cū amās eū laudat. Sic em̄ amabam tūc homīes ex hominū iudicio. nō em̄ ex tuo deus meꝰ in quenemo fallit̉. Ita euꝫ laudatū amabā. quoniā ⁊ me laudari vellemNon aūt ita velleꝫ laudari ⁊ amari ſicut hyſtriones: quāqͣꝫ eos ⁊ipſe laudarē ⁊ amarē. ſed mallē odio haberi qͣꝫ ſic amari. Ubi diſtribuūtur illa pondera varioꝝ amoꝝ in anima vna. Quid eſt qd̓amo in alio. qd̓ rurſus niſi odiſſet nō a me deteſtarer ⁊ repellerem.cū vterqꝫ noſtrū ſit homo. Grande ꝓfundū eſt ip̄e homo cuiꝰ etiācapillos tu dn̄e numeratos habes. ⁊ nō minuūt̉ in te. ⁊ tamē capilli eius magis numerabiles qͣꝫ affectꝰ eius. ⁊ motus cordis eiꝰ. Confiteor tibi ꝙ illū magis in amore laudantiuꝫ amauerā. qͣꝫ in rebusip̄ius de quibꝰ laudabat̉. quia ſi vituperādo atqꝫ ſpernēdo ea ip̄anarraſſent. nō accēderer in eo. Et certe res non alie forent. nec homo ip̄e alius. ſed tm̄ modo alius affectꝰ narrantium. Ecce vbi iacetanima infirma nō dum habens aliquid ſolidū veritatis. Sicut aure linguaꝝ flauerint a peccatoribꝰ opinantiū. ita vertur ⁊ vertiturtorquetur ⁊ retorquet̉. ⁊ obnubilat̉ ei lumen. nec cernit̉ veritas. ⁊ecce ē ante nos. ego quidē conabar ad te. ⁊ repellebar abs te vt ſaperem mortē: qꝛ ſuꝑbis reſiſtis. Eram fortaſſis annoꝝ xxvj. quando ſcripſi volumīa illa. voluēs apud me corꝑalia figmenta cordismei auribꝰ obſtrepētia. quas intendebā. dulcis veritas in interiorem melodiā tuā. cogitans de pulcro ⁊ apto ⁊ ſtare cupiens ⁊ audire te. ⁊ gaudere ꝓpter vocē ſponſi. ſed nō poterā. quia vocibꝰ erroris mei foras rapiebar. ⁊ pondere ſuperbie mee in ima deprimebarNon dabas auditui meo gaudiū aūt exultabant oſſa mea que humiliata nō erant. Quid autē mihi ꝓfuit ꝙ annos natus ferme. xx.

decem cathegorias areſtotelis legi ſolus ⁊ intellexi. cum etiā te ſimplicem ⁊ incōmutabilē illis decē p̄dicamētis ſic intelligere conarerquaſi ⁊ tu ſubiectus eſſes magnitudini aut pulcritudini. vt ita eſſein te quaſi in ſubiecto. cum tua magnitudo ⁊ pulcritudo tuipſe ſisDorſum em̄ habebam ad lumen.De confeſſione laudis ⁊ inquiſitōne veritatis. .lxvij.Item in libro quinto.Omine deus meus accipe ſacrificiū ꝯfeſſionū meaꝝ de manu lingue mee quaformaſti ⁊ excitaſti. ⁊ ꝯfiteat̉ nomī tuo ⁊ ſana omnia oſa mea ⁊ dicant. Domine quis ſimilis tibi. Nō docet te quid agatur in ſe qui tibi ꝯfitet̉. quia oculū tuū nō excludit cor clauſum. nemanū tuā repellit duricia. Sed te laudet aīa mea vt amēt te. ⁊ ꝯfiteatur tibi miſeratōnes tuas vt laudet te. Nō ceſſat nec tacet laudes tuas vniuerſa creatura tua. nec ſpūs omnis ꝑ os cōuerſum adte nec aīalia ⁊ cetera corꝑalia ꝑ os cōſiderantiū ea. vt exurgat in tea laſſitudine anima noſtra innitēs his que feciſti. ⁊ tranſiens ad tequi feciſti hec mirabiliter. Eant ⁊ fugiāt a te inquieti ⁊ iniqui. ⁊ tuvides eos ⁊ diſtinguis vmbras. ſed fugiunt vt nō videāt te videntem ſe. atqꝫ excecati in te offendūt. qꝛ non deſeris aliquid eoꝝ quefeciſti. In te offenderūt iniuſti. vt iuſte vexarent̉. ſubtrahētes ſe lenitati tue. ⁊ offendētes in rectitudinē tuā ⁊ cadētes in aſperitatemtuā. Cōuertātur ergo ⁊ querāt te. ⁊ ecce ibi es in corde eoꝝ ꝯfitentium tibi ⁊ ꝓijcientiū ſe in te. ⁊ plorantiū in ſinu tuo poſt vias ſuasdifficiles. ⁊ tu facilis terges lacrimas eoꝝ. ⁊ magis plorant ⁊ gaudent fletibꝰ. quia tu dn̄e qui feciſti reficis. ꝯſolaris eos. Et vbi erāego quādo te querebā. ⁊ tu eras ante me. Ego aūt ⁊ a me diſceſſeram. nec me inueniebā quāto minꝰ te. Philoſophi huiꝰ ſolis defectum futurū preuidēt. ⁊ ſuū in p̄ſentia nō vident. Nō em̄ religioſequerūt. vnde habeant ingeniū quo iſta querūt. Infelix aūt quiomnia ſcit. te aūt neſcit. beatꝰ aūt qui te ſcit. etiā ſi iſta neſciat. Ouivero ⁊ te ⁊ iſta nouit. nō ꝓpter iſta beatior. ſed ꝓpter te beatus eſt.ſi cognoſcens te ſicut deū glorificet ⁊ diligat. Sic̄ ergo fidelis homo cui totus mūdus diuitiaꝝ eſt. ⁊ quaſi nihil habens omnia poſſidet. inherendo tibi cui ſeruiūt omnia. qͣꝫuis nec ſaltem ſeptētrionis giros nouerit. vtiqꝫ melior eſt qͣꝫ menſor celi. ⁊ numerator ſiderum. ⁊ penſor elementoꝝ ⁊ negligens tui. qui omnia in menſura etnumero ⁊ pondere diſpoſuiſti.De ingreſſu eius ad fidem ſacrorum librorum. .lxviij.Idem in libro ſexto.Des mea a iuuētute meavbi mihi eras ⁊ quo receſſeras. An vero non tu fecerame ⁊ diſcreueras me a quadrupedibꝰ et volatilibꝰ celi.ſapientiorē me feceras. ⁊ ambulabā ꝑ tenebras ⁊ lubricū. ⁊ querebam te foris a me. ⁊ non inueniebā deum cordis mei. ⁊ veneram inꝓfundum maris ⁊ diffidebam ⁊ deſperabā de inuentōe veri. Sanari credendo poteram. vt purgatior acies mentis mee dirigeretur aliquo modo in veritate tuam incōmutabilem. Sed ſicut euenire aſſolet. vt malum medicum expertus etiā ſe bono timeat committere. ita erat valitudo anime mee. que vtiqꝫ niſi credendo ſanari non poterat. ⁊ ne falſacrederet curari recuſabat. reſiſtens manibus tuis. qui medicamenta fidei cōfeciſti. ⁊ ſparſiſti ſuper morbosorbis terrarum. Deinde tu domine paulatim manu mitiſſima pertractans ⁊ componēs cor meum. conſideranti qͣꝫ īnumerabilia crederem. que non videram. neqꝫ cum gererentur affuiſſem. ſicut tammulta in hiſtoria gentium. tammulta amicis. tam multa medicis.⁊ hominibꝰ alijs. que niſi crederentur in hac vitā oīno nihil ageremus. Poſtremo qͣꝫ inconcuſſe fixum fide retinerem. de quibꝰ paretibus ortus fuiſſem. qd̓ ſcire non poſſem niſi credidiſſem. Perſuaſiſti mihi nō qui crederent libris tuis. quos tanta fere cunctis gentibus auctoritate fundaſti. ſed qui nō crederēt eſſe culpandos. necaudiendos eſſe. ſi qui forte mihi dicerent. vnde ſcis libros illos vnius veri dei ſpiritu eſſe humano generi miniſtratos. Idipſum eninmaxime credendū erat. quoniā nulla pugnacitas calunioſaꝝ queſtionū. ꝑ tam multa q̄ legeram inter ſe ꝯfligentiū ph̓oꝝ. extorqure mihi potuit. vt aliquādo non credereꝫ te eſſe quicqͥd eſſe poſſesqd̓ ego neſcirē. aut admīſtratōeꝫ reꝝ hūanaꝝ ad te ꝑtinere. ſed id̓credebā aliquādo robuſtiꝰ. aliquādo exiliꝰ. ſemꝑ tamē credidi ⁊ eēte ⁊ curam noſtri gerere. etiam ſi ignorabam vel quid ſentiendūeſſet de ſubſtantia tua. vel que via duceret aūt reduce̓t ad te. Ideoqꝫ cum infirmi eſſemus ad p̄cipiendam liquidā ratōne veritatem.⁊ ob hoc nobis opꝰ eſſet auctoritate ſanctarū litterarum. iam credere ceperam nullo modo te fuiſſe tributurum. tam excellentem iiliſcripture per omnes iam terras auctoritatem. niſi ⁊ per ipſam tibicredi ⁊ te queri voluiſſes. Iam enim abſurditatem que me in eis literis ſolebat offendere. cum multa ex eis probabiliter expoſſta audiſſem. ad ſacramentoꝝ altitudinē referebā. eoqꝫ mihi illa venera-