reus erat. ⁊ taliter emēdari nō poterat. ad exiliū deſtinauit. nō multo poſt indulgētia ꝓſequēte. Per idē tempꝰ cū ad palatiū ꝑgereteūqꝫ ꝓ loco officij noſtri ſeq̄ remur. theodolo tūc notario qͥ poſteaſūma cū gr̄a vtinēſeꝫ rexit eccl̓iaꝫ cū caſu qͥdā pede lapſus eēt atqꝫꝓſtratꝰ in terra iace̓t ridenti ait ſacerdos. Et ta qͥ ſtas vide ne cadas. Quo dicto ſtatim ille qͥ alienū lapſū riſerat. ſuū doluit. xdi 43¶ De vita ſācti iohānis chriſoſtomi. ⁊ libris eiꝰ. ¶ Actor. .xlij.Otempore floruit ſanctꝰIohānes. qͥ pͥmo fuit p̄ſbiter anthiochenꝰ. poſtea veroFuturꝰ ꝯſtantinopolitanꝰ archiep̄us cognomēto criſoſtomus. doctrine fama claraſſimꝰ. cuiꝰ geſta maxime triꝑtita hyſtoria diligēter ꝓſequit̉. ¶ De geſtis eiꝰ. Hic iohānes filiꝰ fuit ſecūdi. ⁊ anthuſe nobiliū ꝑſonaꝝ. diſcipulꝰ libanij ſophiſte. ⁊ auditorandragati ph̓i. Cuiꝰ diſcipuli fuerūt apud libanium. theodorꝰ poſtea modſueſtenꝰ epiſcopus. ⁊ maximꝰ ep̄us ſeleucie yſaurie. Cumaūt eſſet iohānes ſociꝰ baſilij capadocis lector factꝰ ē in anthiochiain qͦ gradu poſitꝰ librū fecit ꝯtra iudeos. Poſt paucū tempꝰ factꝰeſt dyaconꝰ a melicio. ⁊ tunc fecit librū de ſacerdotio. ⁊ alios plurimos. Ab euagrio ꝟo ſucceſſore paulini p̄ſbiter factꝰ eſt. Erat aūttūc ꝓpter zelū caſtitatis ſeuerior. ⁊ furori magis qͣꝫ reuerētie ſe prebebat. Et ꝓpter vite rectitudinem incautꝰ erat ꝓſpice̓ de futuris.Propter ſimplicitatē ꝟo oris libertate ꝓfuſus. apud colloquentes a neſciētibꝰ arrogās putabat̉. ¶ Hieronimꝰ de illuſtribꝰ viris.Iohānes anthiochene eccl̓ie p̄ſbiter. euſebij emiſſeni. dyadoriqꝫſectator multa ꝯponere dicitur. de quibꝰ pererij perifines tm̄ legi.Actor. De ſcriptis huiꝰ iohānis hoc tm̄ repperi. de hͦ ꝙ nemoledit̉. niſi a ſemetipo libꝝ vnū. De reꝑatōe lapſili.j. De ꝯpunctōne cordis li. ij. Suꝑ matheū in modum ꝯmētarioꝝ li. ij. De his tn̄dubito an ſint iohānis illius criſoſtomi. licet ei aſſcribant̉ an fortealteriꝰ iohānis neſcio cuiꝰ. nam ⁊ inueniūt̉ al̓s omelie iohānis criſoſtomi ſuꝑ matheū. xc. que tamē raro inueniūt̉ oēs ſimul. ſꝫ tm̄. xxv.que apud nos ſūt. Itē ſuꝑ iohānē omel̓. lxxxviij. Suꝑ epl̓aꝫ pauli ad hebreos omel̓. xxxiiij. De laudibꝰ pauli omel̓. vij. Sermonesdiuerſos. xxx. De his oībꝰ pauca q̄ ſequuntur excerpſimus Setie eiuſdē de hoc ꝙ verū homīs bonū nullus auferre poteſt. diuitie vero vane ſunt. veli a m cHcū ahhona ſcliij.lem iohānes criſoſtomꝰ de hͦ ꝙ nemo ledit niſi a ſeip̄eUid eſt virtꝰ animi. Recte de deo ſentire. ⁊ recte inter hoīes age̓. hoc ſoluꝫ ē qd̓nullꝰ auferre pōt. Nā libertas ⁊ ſanitas corꝑis. ⁊ diuitie ⁊ hmōi auferri poſſunt. qꝛ nec ꝓprie bona homīs ſunt ſꝫ ſola virtus animi. Unde ptꝫ qd̓ nemo ledi pōt. qꝛ virtꝰ q̄ ſola homīs bonū eſt. ei auferri non pōt. Nec dico ꝙ nemo ledit aliū. ſed qꝛ nemoledit̉ ab alio. Nā ⁊ ioſeph fratres ſui leſerūt. ⁊ inique egerūt in eūſed ip̄e leſus nō eſt. Uerū ⁊ ampliꝰ aliqd̓ dicaꝫ. qꝛ illi ſoli ledunt̉ qͥledūt. ⁊ nulli alij nocet noxa quā alijs inferūt. Si qͥs ab alio verberatꝰ vel afflictꝰ. verbū blaſphemuꝫ ⁊ impiū ꝓtulerit. leſus qͥdē eſtin hoc. nō tamē ab alio. ſꝫ a ſe ꝑ impatiētiā ſcꝫ ſuā. Ignis ꝗdē auaricie diuitijs accēdit̉ ⁊ diuitijs paſcit̉. Et cū eis qͥ manꝰ ei dederintgladios acuat quotidie. foueas ⁊ p̄cipicia paret. milleqꝫ ſcopulis ⁊naufragijs elidat. volūtari tamē tanqͣꝫ ſues ī ſceno eꝰ delectat̉. ⁊ vtcātari ſtercꝰ eius euolue̓. Dic q̄ſo ob quā cauſā videant̉ expetēdediuitie. q̄ ꝟtutibꝰ animi nihil ꝯferūt. ſed nec hoīeꝫ meliorem ſcd̓mvirtutū titulū reddūt. īmo etiā bona ſi qͣ inuenerint ſubruūt. ⁊ vicia ꝓ ꝟtutibꝰ introducūt. Uerū qui ꝑtes agūt luxurie. nihil adu̓ſus eā patiunt̉ audire. Cōferamꝰ mēſaꝫ diuitis ⁊ mediocris. ⁊ viroſqꝫ ꝯuiuas diſcutiamꝰ. qͥ magis purā ⁊ verā menſe capiāt voluptātē illi toto die attritis ⁊ laceſſentibꝰ cubitis recūbūt ⁊ cenas prādijs iungūt. ventris diſtentione rūpunt̉. ac ciboꝝ ſuoꝝ opp̄ſſioneIn quoꝝ corꝑe vino inūdato velut naufragij cuiuſdā fluctibꝰ aīa obruta necat̉. vbi nec oculꝰ. nec lingua. nec pes ꝓprijs deſeruiūt officijs. ſꝫ oīa mēbra corꝑis vinculis iacent vincta grauiꝰ qͣꝫcathenis. vbi nec ſopor eis ad quieteꝫ dat̉. ſed exterriti ſomnijs inſanientibꝰ deteriores fiūt. ⁊ qͣſi ſpōte demones aīe ſue ſuꝑducunt.Nūquid in talibꝰ ꝯuiuijs ē magis voluptas. an in eis vbi tantꝰ ē cibus ⁊ potꝰ. quātus famē ⁊ ſitim depellat. in qͦ etiā ſanitas adeſt. etratio ꝑmanet. ⁊ honeſtas cū ſobrietate ꝑdurat. Hunc modū vitenatura docuit. illū corruptela libidinis inuenit. Hic etiā q̄ delicijs⁊ luxuria ducūt vitā. reſoluta corpora ⁊ om̄i cera molliora circūferunt. ⁊ qͦdaꝫ infirmitatū examine repleta. eiſqꝫ ſemꝑ vita cū medicis ⁊ medicamētis. ſenſus aūt ip̄i tardi ⁊ graues atqꝫ obtuſi. ⁊ qͦdāmō ſepulti. Quis hec iocūda dicat ⁊ grata atqꝫ voluptuoſa. Uoluptas em̄ eſſe dicit̉. cūſuis fruit̉. ſic a prudētibꝰ diffinitur. vbi vero de deſifeſt. vel egritudo non ſinit. velſatietas ip̄a deſideſa abūdātia efficit. ⁊ iocūditas inis ⁊ volūt̉ victꝰ ⁊ mēſa mediocris. plurinet iocūdisͣ. econtra vero menſe
diuitū execrabiles ⁊ horride. ac morboꝝ ꝯtaminatōis plene ⁊ ſiculait quidā in quibꝰ moleſtia ſunt etiā q̄ vident̉ delectabilia. Sicuaūt plerūqꝫ meretricis vultꝰ cū turbidꝰ ac fedus ſit ꝑ naturā fucia⁊ coloribꝰ pigmētatus. ꝓſtituit̉ ad decipiendos eos qui ignorantque ſeditas ſub velamīe fuci illiꝰ ꝯtegat̉. ita ⁊ diuitie faciūt. cū adulationē honorē videri volūt. Neqꝫ em̄ voces ille populi quibꝰ diuitibꝰ vel iudicibꝰ acclamat̉. ex veritate ꝓferunt̉. ſed eis nomē honoris depingit̉. Nā ſi ꝯſciētias acclamatiū tibi interroges inuenies apud vnūquēqꝫ eoꝝ mētū de capitibꝰ accuſari. Deniqꝫ vbi poteſtatis metꝰ ceſſauerit. ⁊ publice pompe ſcena fuerit reſoluta. tuncvidebis quāti ſint oblatrātes ⁊ inſimulātes. etiā ex his qͥ tibi acclamabāt. ⁊ īmenſus te laudibꝰ extollebāt. Certū eſt itaqꝫ ꝙ niſi qͥ ſemnetip̄m leſerit ab alijs ledi nō valet. etiā ſi ꝯtra eū orbis coniuret.Nec lapſus ⁊ ruine homīs cauſa tēptatō eſt. ſꝫ inſtabilitas animi ⁊ignauia. que etiā ſine tēptatōe interdū ſponte deijcit̉. ſicut ⁊ ip̄a ſabrica q̄ ſupra arenā fundata ē etiā ſi flumīa ⁊ venti nō vigeāt. paulatim tamen effluēs illa inſtabilis arena edificij crepidinē ſubruūſubuertit. Tu qͥdem ſi facias oīa q̄ in te ſunt. ſꝑare debes ex ea q̄ adeo ſunt. aderit nāqꝫ ⁊ tibi ſi tuip̄e pͥus nō defueris tibi?¶ Inuectō ꝯtra illos qͥ euāgelij documēta nō ẜuant. ¶. xliiijſem de qpunctōne ſibio pͥmo I.Ui dixerit fratri ſuo fatue reꝰ erit gehēne ignis. Hoc qͥdem xp̄c ait. Nos aūtplus qͣꝫ infideles hāc lege̓ calcamꝰ. ⁊ qͦtdie īnumeris inlurijs fratres afficimꝰ. Sꝫ ſiue fatuū qͥs dixerit. ſiue vanum. ſiuc latronē. ſiue qͦlibet alio noīe iniuriā vel maledictū fratri ingeſſerit. exquolibet hoꝝ vocabulo ſub maledicti titulo gehēne ꝯdēnat̉ ſuꝑplicio. At vbi amicicia ꝑmanet nihil facile recipit̉. qd̓ diſcidiū pōſit oꝑari. Si vero inimicicie ſemel animos occupauerīt oīa q̄ ſiunque dicunt̉. q̄ audiunt̉. ita accipiūt̉. vt ad inimicicias maiores ꝓfiſciant. ſi qͥd eī boni de inimico dicit̉ nō credit̉. ſi qͥd mali hoc ſolurcredit̉ ⁊ ꝯfirmat̉. Xp̄c orare nos ꝓ calūniantibꝰ iubet. nos inſidiasetiā ⁊ dolos amicis ꝯcinamꝰ xp̄c maledicētibꝰ bn̄dici iubet. nos ecōtrario aut pͥores maledicimꝰ. aut maledictis alterius multiplicatamaledicta reſtituimꝰ. Tātuſqꝫ homībꝰ diuinoꝝ p̄ceptoꝝ ē ꝯtemptus. vt etiā ſi quid ex eis facere videant̉. nec ip̄m quidē deo qͥ mādauit impēdant. ſed vane glorie ꝯſecrent. ita vt in vtreqꝫ mō paridamno feriant̉. ⁊ cū vident̉ facere q̄ mādata ſunt. ⁊ tamē oīno nōfaciūt. Nōnulli etiā pedibꝰ ſancta calcant. ⁊ pleno ſordibꝰ pectorehauriūt diuine ſciētie poculū. Ceterū artam viam iuſſus es ambulare. vt quid de requie. de abundantia ꝑcōtaris. ꝑ anguſiā ianuaiuſſus es introire. vt quid amplos requiris ingreſſus. Celuꝫ parasaſcendere. ⁊ regnuꝫ dei inuadere. ⁊ interrogas nequa tibi in itineredifficultas occurrat. ne quid tibi in via aſperū accidat. aut laborioſum. ⁊ nō erubeſcis. nec pudore oppreſſus ſub terrā temetip̄m defodis. Nō video cariſſime ꝙ aliquis noſtrū vera ⁊ ꝑfecta cupidineteneat̉ celeſtiū. alioquin oīa que vident̉ eſſe grauia. vmbras putaremus ⁊ riſum. Uerus xp̄i amator totū ſe illū trāſfert. quo eū ameris ſui ducit intētio. illaqꝫ delectatō ac ſuauitas quaꝫ ꝑ ſpm̄ ꝯtueromnē delectatōeꝫ huiꝰ viſibilis ſuauitatis obſcurat. iniātū em̄ ſuccenſus ē. ⁊ ardet amore xp̄i. vt ei etiā ſi flamas īmortales adhibeasneſciat. nō ſentiat. nō vrat̉. multo nāqꝫ vehemētior eſt ignis xp̄i qͦvritur ꝑ amorē. ⁊ beato deſiderio ꝯſtrictus ita fert omnia vt ex hisque patit̉. pleni ſolatia magis amoris ſui capiat qͣꝫ dolorem corporis ſentiat. Hic amantiū mos eſt: vt amorē ſuū ſilentio tegere nequeant. ⁊ flamas ſuas intra pectꝰ cohibere nō valeant. ſed frequētius enarrāt. vt ip̄a aſſiduitate narrādi amoris ſui ſolatiū capiant.⁊ refrigeria īmenſi ardoris aſſumāt. Nūc nō tam loquamur ꝯpunctionē cordis qͣꝫ patiamur. qꝛ docere ⁊ nō facere nō ſolū nihil luciſed etiā damnū plurimū ꝯfert. grādis em̄ ꝯdēnatio ē ſermonē ſuūnenti. ⁊ vitam ſuā negligēti. Ene qualit̉ haberi pōt. ¶ A.ē vera cordis ꝯpuncIem inunto libꝫUomo fieri poteſt vt aīanfirma ⁊ frigida ꝯpūctōis pariat ꝟba. Nolo putes qͥmōtes vel deſerta. vel auia ita poſſint aīe ꝯferre ſilētirbatōeſqꝫ eiꝰ ꝑimere. vt ignis ille quē in ea xp̄c accēdit. Requſilētia ⁊ qͥes. nō ſolū locoꝝ. ſꝫ ⁊ animi ac ꝓpoſiti. ſi ciēdaſa gerat. nec in vrbis habitatōne turbabit̉. Sicutile ē vt in aqͣ inflamat̉ ignis. ita impoſſibi ē ꝯpūctōemſūt imcordis vigere in delicijs. Uera cordis ꝯpūctio eſt magna agere. ethumilia loqui. iuſte agere. ⁊ ſuꝑ peccatores time̓ ac treme̓. De peccatis noſtris q̄ multa ſunt ⁊ grauia nō dico nō cogitamꝰ aūt inmiſcimus. ſed nec mentionē quideꝫ facimꝰ. Sicubi vero parū aliquid boni oꝑis agere videmur. hͦ ſine int̓miſſione ⁊ dici volumus⁊ audiri. nec deſinimꝰ donec ꝑ iactantiam euacuct̉ ⁊ pereat. Ueſeignorat hō quātū boni ſit place̓ deo. ſi em̄ ſcires. nūqͣꝫ aliqͥd aliud