Liber.XVI.
ruꝰ ad fontes aquaꝝ ita deſiderat ad teQuēadmodū deſideratn. Et ita incōuertibiliter ingreſſus eſtdeus anima mea fontēere quodā ⁊aui cathena depoſita revaſtitatē heremi. ⁊ cit̉ ſpiritu. ⁊ deſideratū intuens xp̄m clarum tꝑaliū ꝯfuſmabat ad eū quaſiē ⁊ vocē audienteꝫ dicens. Da mihi dn̄eulnerata eſt aīa mea amoreviam inuenire ꝑ quā veniaꝫ ad te.tuo. ⁊ te ſitio fontem vite ⁊ ſalutis. Hec voluebat penes ſemetip̄mſemꝑ ⁊ deo dicebat. ꝑ orationē ei ⁊ ꝯtemplationē altiſſimā vinctꝰ.ius iter ſuū ꝑbat. ad thorum ſanctoꝝ ꝑuenire ſata⁊ ita īgens vbi barlaam ⁊zebat. Edebat vero herbas que ꝑ heremuꝫnaſcebant̉. nihil em̄ aliud deferebat ſecū niſi ſolū corpus ſuū ⁊ pānum quo cooꝑtus erat. Sed ⁊ cibū mediocrē ⁊ parum de herbisIumebat. Aque vero penuriā oīno patiebat̉. inaquoſa ⁊ arida exiſtente heremo illo. Itaqꝫ iam contra meridiem ſole ardente vehementer iter agendo vehementiꝰ ipſe eſtuabat ſiti. eſtū ꝑſeuerante.⁊ vltima affligebat̉ miſeria. Sed vincebat deſideriū naturam. ⁊ ſiū ſitiebat. flamās aque.us quas ibi ſuſtinuit..lvij.Quidus vero oſor hoīmꝯyabolus plurimas ei ꝑhheremū excitauit temptatōesſubmittēs ei memoriā regalis glorie ſue ⁊ dudū aſſiſtentis ei ſplēdidiſſimi obſequij amicorūqꝫ ⁊ ꝯgnatoꝝ atqꝫ coetaneorum. ⁊ qꝛ cunctoꝝ aīe ex ip̄ius ꝑficiebant̉ aīa. ⁊ alia vite refrigeria.Deinde aſperitatē ꝯuerſationis ꝓponebat ei. ⁊ plurimos illiꝰ ſuinfirmitatē ⁊ incōſuetudinē eius in tali miſeria.dores.entiſqꝫ ſitis neceſſitatē. ⁊ nuſqͣꝫ ſperandā cōris vel finē. Et oīno multū excitauit ei pulueationū in mente quēadmodū ſcriptū eſt de magno antoſemetipſuꝫ inimicꝰ debilē aduerſus iſtiꝰ ꝓpoſitūultē em̄ malicie eiꝰ ſemite. ⁊ fantaſmatibꝰ inanibꝰuertere temptabat. ⁊ in formidinē mittere. Aliqn̄ veroglanēs inſilijt ſuꝑ eū. ⁊ ꝑcutere minabat̉. niſi ſtatim relia vice diuerſaꝝ beſtiaꝝ formas aſſumebat. frendens aduezeū.is mugitū ⁊ ſonitū. deinde ⁊ ī draconem ⁊ aſpidē ⁊ baſiliſcū trāſformabat̉. Bonus vero ille ⁊ letiſſimus athletha intrepidꝰ erat animo. ſed altiſſimū ſibimetipſi refriliijeratente vero vigilās ⁊ malignū ſubſannans diceuis ſisictoi mihi iſta excitas. ⁊ qui abenꝰ hoīma es fabs. dn̄s mihi adiutor ē. egoCōfundāt̉ ⁊ reuereant̉ inimici mei om̄es.ſcāt.le velociter. Hec dicens ⁊ ſignū crucis ſina inexpugnabilia. omnia dyaholi fantaſmata abtauit. Ip̄e veroi virtute munitus. ambulat gaudēs⁊ gratiasens diSed ⁊ beſtlurime ⁊ varie ⁊ ſerpentiū atqꝫ draconū diuerſa genera q̄ heremꝰ illa nutrit obuiantia illi. nō iāaſtice. ſed in veritatearuerūuocirca timore qͥdē erat plena via ⁊lorē quidē dileero amore alleuiante..lviij.Taqꝫ ergo multis ac varijs inodis ac miſerijs fatigatus. diebꝰ nō modicisenit ad heremū ſennaaritice terre in quo barlaam habitabat. ⁊ aquā inueniens. flamā ſitis extinxit. Manſit autem iat duobꝰ ānis integris ꝑ hēremi illiꝰ vaſtitatē vagabūdus. ⁊ nō īeniebat barlaam. Deo etiā in hoc fortitudineꝫ animieius ⁊ ciionis ſtabilitatem ꝓbante. Et erat ibi ſub diuo ſoleiem ⁊ore ꝑ nocteꝫ ꝯgelatus. ⁊ inceſſanter querensp̄cioſum venerandū ſenem. Plurimas vero ſuſtitationes ⁊ pugnas malignoꝝ ſpirituū ⁊ multos laboresntiā quibꝰ in cibū vtebat̉. qꝛ ⁊ iſta cum ſicca hereeſſet rariſis ferebat. ſed amore dn̄i inflamata adamātinacta faciliꝰ ſuſtinebat triſtia iſta qͣꝫ volūptates. Inuenit etiamatia ſpeluncā veſtigia ſequens illuc ambulantiū. etquēdaꝫ repperit. vitā heremiticā tranſigentē. ⁊ hunc flaatus ⁊ oſculatus. Rogabat ab illo ſibi oſtendide ſeip̄o cuncta viro illi manifeſta fecit. perlocū ⁊habitatōnis quē querebat. Ambulat itans ⁊ ſpe robuſtus ſic ꝑuulus ex longo tꝑe patrem cupiēsvidereinte oſtium ſpelunce. et pulſans ait. Beneiter benedic. Vt autē vocē audiuit. exijt barlaā de ſpelunca.it ꝑ ſpiritūuē ẜm exteriorē aſpectū ꝑfecte cognorāſfigurationē qua īmitatꝰ ⁊ trāſus erat abcora ac florida iuuentute.itus erat are ſolis. cōmatuſqꝫ crinibus exeſamlos indimerſos. ⁊ cilia exuſta riuisped ioſaphat cognouit ſpinſpatre caracterē vultus ſeruantē eundeꝫ. ſtans ergo mox
ꝯtra orientē ſenex orauit gr̄as agendo deo. ⁊ poſt or̄onē dicto amēapprehēdentes ſe ⁊ oſculātes feruētiſſime alterutrū amplexibꝰ cōſtringebāt. ⁊ pre interno amore ſatiari nō poterāt.De mutua ſalutatione eorum ⁊ conuictu..lix.Ermonem aūt incipiens.Barlaā beneueniſti dicebat fili dei ⁊ heres celeſtis regni ꝑ dn̄m noſtrū hieſuꝫ xp̄m quē dilexiſti quē meritodeſideraſti ſuꝑ omnia tꝑalia ⁊ corruptibilia. ⁊ ſicut prudens negociator ⁊ ſapiens omnibꝰ venditis p̄cioſiſſimā emiſti margaritā. Ioſaphat referre cepit quāta poſt illiꝰ abſceſſum facta ſunt ei. ⁊ quomodo dn̄s omnia in ꝓſperitatē vertit vſqꝫ ad p̄ſentē eorundē cōiunctionē. Senex aūt audiens iſta cū delectatōe ⁊ miraculo p̄ gaudio lacrimatꝰ dicebat. gloria tibi deus noſter. qui ſemꝑ ades ⁊ auxiliaris diligentibꝰ te. Sic ab ambobꝰ deo gratie referuntur. ⁊ taliacolloquētibꝰ ⁊ dei exultātibꝰ gratia ſuꝑuenit veſpera. Tūc ad orationem ſurgētes diuinū celebrāt officiū. Deinde cenaturis ponitmēſam barlaaꝫ locupletē ſpūalibꝰ plenā epulis. ſenſualis vero nequaqͣꝫ ꝑticipē ꝯſolatōnis. Olera em̄ fuerūt cruda. quoꝝ ſenex ip̄eoꝑator ⁊ cultor fuit. ⁊ dactili pauci. qui in ip̄a heremo inueniebantur. ⁊ ſilueſtres herbe. gratias agentes ergo et appoſita edentes etaquā de fonte qui aderat bibentes. Et aperiēti manum ⁊ implenti omne animal benedictōne. denuo gr̄as egerūt. Rurſus aūt ſurgentes. ⁊ rurſus nocturnas ꝯplentes oratōnes. ſpūale poſt orationem ceperunt colloquiū. ſermones videlicꝫ ſalutis ⁊ celeſti plenosph̓ia. Māſit aūt ioſaphat cū barlaā ſic plurimis ānis. mirabilē illam ⁊ ſuꝑ hoīem trāſigens ꝯuerſationē. ⁊ quaſi patri huic ⁊ eruditori ꝑ omnia obediens ⁊ ꝯſentiens. omniqꝫ ſubiectōe ⁊ humilitatēſe illi ſubijciens. ⁊ ad omnē virtutis ſpēm ſemetip̄m exercens. optimeqꝫ inſtructꝰ ad luctandū cōtra iniquiſſimos ſpūs. Et vt ſimpliciter dicam tātus inerat ei labor ꝯuerſatōnis. vt ⁊ ip̄e miraret̉ quiplurimos in hoc expēderat annos barlaā ⁊ ꝑſeuerāti illiꝰ vinceretinſtātia. Nam tātū de illo duro ⁊ incōſolabili cibo ꝑcipiebat. vt ſolus poſſet viuere. ne ſi violenter moreret̉. mercedes amitteret bonoꝝ oꝑationis. Sic ergo ad vigilandū naturā ſubdidit qͣſi incorporeꝰ aliquis ⁊ ſine carne. Orationis etiā illi ⁊ intellectualis oꝑis īſatiabile erat opꝰ. vt nec horā nec punctū ip̄e ꝑderet oīno. ex qͦ inillo heremo habitauit. Hoc em̄ opꝰ veri monaſtici ordinis eſt. nunqͣꝫ ocioſuꝫ inueniri a ſpūali oꝑatione.Qualiter barlaam obitum ſuum ei nunciauit..lx.Ic ergo inuicē ꝯuerſātesIlbarlaā ⁊ ioſaphat. poſt multos ſuos ꝓ pietate laboresuadā die aduocauit ſenex ſpūaleꝫ filiū dicens. Dilectiſſime ioſaphat. ī hac te heremo habitare oportebat̉. ⁊ mihi xp̄corāti de te ꝓmiſit ante vite mee obitū te videndū. Uidi ergo ſicutdeſiderabā. Nūc ergo quoniā mihi reſolutōis tempꝰ in ianuis eſt⁊ ſociale ⁊ coetaneū deſideriū eſſe cū xp̄o iam ꝯpletū eſt. tu quideꝫcorpꝰ meū terra operi ⁊ puluerē trade pulueri. Mane vero decetero in hoc loco. ſpūali adherēs ꝯuerſationi ⁊ mee memoriā facienshumilitatis. Timeo em̄ ne forte obſcura demonū multitudo anime mee obſiſtat ꝓpter multitudinē mearū ignorantiaꝝ. Tu aūt fili ne mētuas laborē ꝯuerſatōnis neqꝫ formidas longitudinē temporis. ⁊ verſutias demonū. ſed hoꝝ quidē infirmitateꝫ xp̄i virtutemunitꝰ audacter deride. Aduerſus vero duriciā laboꝝ ⁊ tꝑis ſpacium. ſic eris qͣſi quotidie hinc migrationē expectās. ⁊ quaſi initiuꝫtibi eſſe ꝯuerſatōnis hanc diem ⁊ finē. His a beato barlaā dictis.riui lacrimaꝝ ioſaphat menſurā nō habebāt. ſꝫ velut de fonte mutiſluo ſcaturientes. eum totū ac terrā in qua ſedebat rigabāt. Deflens aūt ſeparationē vehementer rogabat. vt comes eius itinerismoriendo fieret. ⁊ ne poſt ſe relinqueret illū in hac vita dicēs. Curque tua ſunt tm̄ queris pater. ⁊ non ea que ꝓximi ſunt. ad requieꝫip̄e ꝑgens in tribulatōe ⁊ miſeria me derelinqͥs. priuſqͣꝫ bene exercitatꝰ ſum laboribꝰ ꝯuerſatōis. Sed dep̄care deū queſo te. vt comitem me tecū de hoc ſeculo aſſumas. Hec ioſaphat cū lacrimis dicente. Senex leniter ⁊ plane reſpōdit dicēs. Nō debemꝰ incōprehenſibilibꝰ iudicijs dei reſiſtere. Ego em̄ plurimū dep̄catꝰ ſum dominū ne ſeꝑaremur abinuicē. ⁊ edoctꝰ ſum a bonitate illiꝰ. qꝛ non ēꝯgruū te nūc pondus deponere carnis. ſed ꝑmanere oportet in exercitio. donec ſplendidiorē coronā tibimet ꝯpones. Non em̄ ſufficienter adhuc decertaſti ad eam que tibi p̄parata eſt mercedis retributionem. ſed oportet te hic modicum laborare vt letus intresin gaudium dn̄i tui. Ego fere centū ſum annoꝝ. In hac vero heremo annos. lxxv. ꝑegi. tibi aūt licet non tātū tempꝰ ſit ꝯſtitutuꝫ ſedtamen appropinquare oportet ſicut iubet dominus. vt conſimioſtendaris mihi. ⁊ nihil minus habeas ab eis qui portauerūt pordus diei ⁊ eſtus. Suſcipe ergo cariſſime libenter que a deo decreta ſunt. Igitur conſolatus eſt..lxj.De dobarlaam.