De capel. mona.
ſit malū ſꝫ ꝓpt̓ malū ꝑiurij qd̓ ex īcauta iuratōeſepe ꝓuenit vt ī. c. ⁊ ſi xp̄us. de iur̄iur. ¶ Op. ꝯͣ§. iſtū ⁊ vr̄ ꝙ ī diuerẜ monaſterijs ꝗs pōt p̄ſide̓vt abbas ⁊ locū vt mōachus obtine̓ vt ī. c. i. depͥuile. li. vi. vbi dicit̉ ꝙ ſi monachus maioris monaſterij cōſtituit̉ pͥor ī pͥoratu eidē monaſterioſubiecto nō deſinit eē monachus maioris mōaſterij. ſꝫ ī vtroqꝫ locū obtinꝫ ad idē. c. cū ſingl̓a.de p̄bē. li. vi ¶ So. ꝯͣriū ꝓcedit qn̄ plura mōaſteria ſūt unita vl̓ cōnexa iſtud. c. loꝗt̉ qn̄ mōaſteria ſūt ſeꝑata penitus ⁊ facit. c. cōſtitutꝰ. ⁊ qd̓ibi noͣ. de elec. ¶ Sꝫ circa hͦ q̄rit̉ nūꝗd prior illius mōaſterij ſb̓iecti exqͦ nō deſinit eē mōachꝰmaioris monaſterij dꝫ vocari ad electōeꝫ p̄latiī maiori monaſterio Inn. ⁊ cōit̓ doc. poſt eū dicūt ꝙ ſi pͥoratꝰ hꝫ electōem ꝓprij p̄lati ꝑ ſe vl̓ ſaltē bona diuiſa a bonis monaſterij maioris nonē tūc vocādus al̓ ſecꝰ qd̓ noͣ. ī hͦ tn̄ ſtandū ē conſuetudini ẜm Inn. ⁊ cui acꝗrat iſte pͥor an pͥoratui vl̓ mōaſterio maiori vid̓ ꝑ Fe. ꝯſilio. xxxiiij.vbi tenet ꝙ pͥoratui exqͦ hꝫ diuiſā admīſtrationē a monaſterio qd̓ noͣ. ⁊ vide ibi latius.¶ De capell̓ mōachoꝝ ⁊ alioꝝ religio ſoꝝ ℟ica.¶ Sup̄ viſū ē de religioẜ. Itē de domibus religioſoꝝ ī gnͣe. nūc aūt ſubijcit ī ſpē de domibusreligioẜ ſeu capellis monachoꝝ. ⁊cͣ.Neccleſiis.Ad curā mōaſterio ſb̓iectānō monahi ſꝫ ſeculares cleriAci p̄ficiūt̉ ⁊ ep̄is ſb̓ſunt. h. d.pͦ dictuꝫ. 2º. āpliat ibi ita.No pͥ nō eē a iure īprobatū vt monaſteria habeāt certā ꝑrochiā cū cura aīaꝝ. ¶ 2º. noͣ ꝙ vbimōachi ſūt ī cōgregatōe nō ē p̄ficiēdus cure aliꝗs mōachoꝝ ſꝫ clericus ſecularꝭ. ⁊ vr̄ hͦ ſatꝭ mirabile vt rōe cure exercēde poſſit mōachꝰ eripia monaſterio ⁊ eccl̓ie ſeculari p̄fici vt ī. c. ij. sͣ. deſta. reg. ⁊ tn̄ ī mōaſterio habēte populū monachus curā populi exercere nō poſſit vt h̓. Et q̄ſit diuerſitatꝭ rō nullus tex. expͥmit iō uariat̉ intellectꝰ huiꝰ. c. ⁊ dicēdū. vt. jͣ. dicā cū glo. ¶ Itēnoͣ. ꝙ lꝫ ꝑrochia ſpectet ad monaſteriū nō tn̄ hꝫabbas liberā īſtitutōnē capellani ſꝫ d̓ ꝯſilio ip̄iꝰ⁊ cōuētus p̄ficiēdus ē capellanꝰ ꝑ ep̄m qd̓ an̄ ſitveꝝ. jͣ. ſb̓ijciā. ¶ Ite noͣ ibi ſoliꝰ ep̄i arbitrio ⁊cͣ.ꝙ habēs gerere actū de ꝯſilio alicuius nō tenet̉ſeꝗ illius cōſiliū vt ī. c. dilecti. de arbi. ⁊ ī. c. cū inveteri. de elec. vnde ꝑ reꝗſitionē cōſilij nō minꝰdicit̉ pēdere actus a ſolo arbitrio ipius. ¶ Ultīo noͣ caſū ī qͦ clericus ſecularꝭ licite īſtituit̉ ineccl̓ia regulari rōne .ſ. cure exercēde mōaſterioꝯpetētis nō tn̄ faciet vnū collegiū cū regularibus. ſꝫ erit ꝑſonalit̓ bn̄ficiatꝰ ar. ī. c. fi. sͣ. de ſtatregū. alia vtilia nō poſſūt colligi. ¶ In gl. i. ibide ſtatu mōachoꝝ ſentit hic glo. tex. iſtū ꝓcede̓ī. caſu. c. ij. sͣ. de ſta. reg. qd̓ ꝓfecto veꝝ nō exiſtitqꝛ tex. ille loꝗt̉ ī alio cāu videlꝫ ī ecl̓ijs ꝑrochia
libus exͣ monaſteriū nec īdiſtincte ꝓhibēt̉ ibi pͦfici. ſꝫ ſingularit̓ dūtaxat iſte tn̄ tex. ꝓpͥe loꝗturī monaſterio habēte ꝑrochiā diſtinctā vt. sͣ. dixivt pꝫ ī pͥn. huius. c. iō pōt fortit̉ opponi conͣ iſtūtex. nā ſi ī eccl̓ijs ſecularibus pōt monachus p̄fici cure ſaltē habēdo ſociū ſui ordinis vt in. d.c. ij. ⁊. c. qd̓ dei. fortiꝰ debet poſſe aſſumi ⁊ curaꝫexercere ī ꝓprio manaſterio cū ibidē cōcurratfauor eccl̓ie ⁊ cura aīaꝝ ⁊ hēat nedū ſociū ſꝫ ſocios. Itē magis obligat̉ monaſterio ſuo qͣꝫ eccleſie ſeculari gͦ fortius ē cēſēdꝰ idoneus ad curā explicādā īminētē ī ꝓp̓o mōaſterio qͣꝫ eccl̓ieforis ſite. So. ꝯͣriū ē difficile ⁊ difficultas maxīe ex eo orit̉. qꝛ nō habemus ī tex. rōnē decidēdi. ſꝫ ex ſequētibus v̓bis glo. poſſūt elici duoītellectus. pͥmus vt ꝓcedat lr̄a ī monacho nō inſtituto ꝑ ep̄m quaſi ſētiat ꝙ ſi monachus eligeret̉ a populo ꝑrochie ⁊ īſtitueret̉ ꝑ ep̄m hͦ licitepoſſet attētari ⁊ noͣ hūc ītellecū. qꝛ multū reſtrīgit iſtū tex. ī. eo. qd̓ dicit de electōe populi nō eēneceſſariū niſi pr̄onatꝰ eccl̓ie ꝑtineret ad populū vt noͣ. ī. c. q̄relā. de elec. ⁊. c. maſſana. e. ti. Secūdus ītellectus ꝙ. c. ꝓcedit vbi ē monachorūcōgregatō qͣſi dicat ꝙ licet monachus poſſit p̄fici cure eccl̓ie ꝑrochial̓ ſecularꝭ nō tn̄ vt ī ꝓpriomōaſterio vt h̓. Que aūt pōt eſſe diuerſitatꝭ rō.do. An. incidēter tāgit ne notetur diuerſitas inter iſtos de cōgregatōne. ⁊ ne monachus hēatcām vagādi ꝑ ꝑrochiā hͦ vltimū nō ꝓcedit qꝛ eadē ⁊ fortior ē rō cū p̄ficit̉ eccl̓ie ſeculari. Sꝫ tenēdo prīaꝫ rōnē vr̄ īſerēdū ꝯͣ p̄cedētē lec. vt nōſufficiat aliquē monachoꝝ p̄fici ꝑ ep̄m ne notet̉ diuerſitas īter eos. Sꝫ ego nō poſſū cōciꝑeꝙ hͨ ſacilis rō ſit ſufficiēs ad īpediēdū p̓uilegiūtributū cure. nā maior vr̄ īdecētia vt monachꝰeximat̉ a monaſterio ⁊ habitet inter ſecularesqͣꝫ ꝙ exiſtēs ī mōaſterio exerceat curā noīe collegij nā ⁊ in eccleſijs ſecularibus collegiatis videmus ꝙ vnus vel duo exercent curā noīe collegij nec ꝑ hoc notat̉ diuerſitas qꝛ is facit cuiꝰnoīe fit vt ī c. cuꝫ ꝗs. de ſen. excōi. li. vi. ⁊ in. c. cūveniſſēt de īſti. ad p̄dcā vide Inn. ī. c. cū n̄ ignores. sͣ. de p̄bē. ideo puto hoc. c. loꝗ ẜm iura antiqua ⁊ conſiderato mero ſtatu religioſoꝝ. nā regulariter monachus non debet prefici cure etiāeccleſie ſeculari. ſed propter neceſſitatem fuit īſtitutum ꝙ monachus poſſit prefici vt dixi indicto. c. quod dei. ſi ergo reperiuntur clerici ſeculares idonei non debent ipſi monāchi prefici⁊ ita proprie debet ītelligi iſte tex. ſed in deſectum ſecularium ſatis poteſt ſuſtentari primusintellectus glo. vt poſſit vnus eligi ex monachis qui inſtituetur per epiſcopum. nam curaanimarum non eſt collata ipſi collegio monachorum cum ſint ibi non vt exerceant curam.ſed vt regulariter viuant vnde cura eſt potiuseccleſie ipſorum ideo inſtitutio debet fieri perepiſcopum. ſed de conſilio iſtoꝝ mōachoꝝ ⁊ rōprohibitionis ē illa ne hēant materiā vagandi⁊ viſitandi domꝰ mulieꝝ ꝓ cōfeſſionibꝰ ⁊ alijs