ꝙ tota pecunia īuenta apud religioſū d̓beat cuꝫeo ſepeliri. ſꝫ aliquā ꝑtē apponere in ſignū ꝑditōnis ſeu ad terrorē aliorū. ¶ In gl. in v̓bo īdulgētiā ibi quantū ad eſū carniū Noͣ glo. ⁊ idē tenet Inno. ⁊ ob hͦ cōſulit Abbas ꝙ ſi monachꝰvadat ad ſtudiuꝫ obtineat ab abbate ſuo ſpecialē licentiam quo ad eſū carniū al̓s nō liceret. ꝓhͦtex. ibi nec exͣ refectoriū hoc licet ſine licentia ſuꝑloris Hoſtiem. dic̄ ꝙ hͦ dictū glo. n̄ proba. qꝛ iſtev̓ſicu. qͣꝫqͣꝫ nihil dicit de carnibus. ſꝫ pōt intelligide alijs cibis delicatis. ſꝫ primū dictū eſt magiscōe tamē non video in hͨ magnā vim. qꝛ tex. in. v̓.qͣꝫqͣꝫ. non dat iſtam poteſtatem abbati īdiſtīcteſꝫ dic̄ ꝓut neceſſitas poſtulauerit ⁊c̄. nam ex cāneceſſitatis puta. qꝛ d̓licatꝰ ſeu infirmꝰ ita ꝙ nōpōt eſſe cōtentus cōmūibꝰ cibis ⁊ hoc clare permittit ēt regula. nā v̓. quāqͣꝫ debet proprie intelligi ī eſu carniū cū veniat aduerſatiue ad p̄cedentia. ⁊ ſic debet aduerſari ī iur̄ ⁊ ī fcō. ad idē finisc. qui ſoluꝫ videt̉ auferre abbati poteſtatē diſpēſandi cū monacho quo ad ſubſtātialia regule. īaccidētalibus gͦ videt̉ ſibi permitter̄ ꝓ hͦ allegobonū tex. cū glo. noͣ. xx. q. iiij. c. fi. vbi patet ꝙ inaſperitate regule pōt abbas generaliter diſpenſare ſed ītellige vt dixi ī diſpēſatione q̄ fit ex cāꝓbabili al̓s nō dr̄ diſpēſatio. ſed diſſipatio ꝓ hͦqd̓ noͣ. gl. i. q. vij. ī. §. niſi rigor. ⁊ vide ſingularedictū Inno. hic qd̓ tene menti. dicit enī ꝙ vbicūqꝫ īferiori p̄lato citra papā cōcedit̉ poteſtas diſpenſandi ītelligitur ex cā hoc facere qꝛ hoc īportat v̓bū diſpenſatio. alias aūt cā nō exiſtēte nonvalꝫ diſpēſatō ẜm euꝫ. vl̓ ē r̄tractāda qd̓ bn̄ noͣ.¶. Sꝫ q̄rit̉ de qōne quotidiana quid ī monaſterijs de quibꝰ n̄ eſt memoria an fuerit ibi licitꝰeſus carniū nec apparet de aliqͣ licētia ſuꝑiorisnunꝗd licite ſine peccato poſſint carnibꝰ vti. do.Card. dic̄ ſe cōſuluiſſe ꝙ īpnue poſſūt vt donecmonaſteriū al̓r reformet̉. qꝛ exquo iſti non fuerūt auctores nec apꝑꝫ ex qua cā hoc fuerit ītroductū pōt p̄ſumi ꝙ ex aliqua cā legitima ar. ī. c.i. de p̄ſcrip. li. vi. ⁊ idē pōt dici de accidētalibꝰ regule. ſuperior tam̄ ex officio debꝫ ſuꝑ his ītēde̓⁊ vide circa hͨ qd̓ dixi ī. c. deꝰ qui. de vi. ⁊ ho. cler̄⁊. c. ſuꝑ eo. de regū. ⁊ ad maͣꝫ p̄dictā vide Spe. īti. de legato. §. ſunt quoqꝫ ī maͣ diſpenſationumvbi ponit xxx. caſus ī quibus abbas diſpenſat ⁊vide ſingulare dictū Inno. ī. c. ij. de eo qui fur.or. ſuſ. vbi dicit ꝙ regularit̓ īferior ep̄o n̄ diſpenſat ꝯͣ ius niſi ī caſibus a iure exp̄ſſis. qd̓ ꝯfirmātdoc. ī. c. fi. de. poſt. p̄la. ¶ In glo. ī v̓bo negligēſibi ſi ē magna. noͣ bn̄ glo. ꝙ ꝓ qualibꝫ negligētian̄ debet remoueri prelatꝰ ēt regularis ꝓ hoc allego tex. quaſi expreſſū ī. c. fi. jͣ. eo. ī v̓. ꝗd ſi abbaſ⁊ vide qd̓ noͣ. i. q. i. quicquid. ¶ In glo. fi. in. fi.Inno. hic abſolute concludit ꝙ ex magna cā papa pōt diſpenſare ꝯͣ votuꝫ religionis ⁊ fere oēscanoniſte ſequunt̉ hanc opi. Exempluꝫ magnecē. Si aliquis rex īfidelis vellet redire ad fideꝫcum toto ſuo regno ſi poſſet ducere monialemfiliam forte alicuius regis ī vxorem. nā credēdū

eſt hoc eſſe deo cariꝰ qͣꝫ cōtinētia vnius homīscum pro conſeruatione rationabilis creaturecorpus ſuum exponit morti. nec ē veꝝ iſtū cuꝫ qͦdiſpenſatur peccare īmo magis meretur obtemperando ex cā vicario Ieſu xp̄i ⁊ ſeipſū offerendo ī holocauſtū. naꝫ ipſum mr̄ioniū ē de iure diuino ⁊ in vſu mr̄ionij caſtitas. vt dic̄ tex. noͣ. inc. nicena. xxxi. di. ¶ Item religio aſſumpſit ſubſtantiam ſuam ex auctoritate romani pontificisille ergo qui cōceſſit pōt diſpenſare. Sꝫ beatusThomas hoc ī variauit. ſꝫ vltimo tenet cōtrarium. Sed Io. an̄. ī mercu. hoc non obſtante cōcludit cum premiſſa opi. glo. ⁊ vide plenius hūcarticulū per eum in regula ſemel deo. de re. iurꝭli. vi. ⁊ ſatis mihi placet hec opi. canoniſtarumnā monachatus eſt quoddā uotum tacitum velexpreſſum ⁊ nihil aliud habet de iure diuino. ſꝫvotum poteſt in meliꝰ cōmutari .ſ. in id quod ēdeo magis acceptum vt in. c. magne. ⁊ ī. c. i. sͣ. devoto Sed certum eſt iuxta verbum euangelijnon eſſe maiorē charitatē qͣꝫ ꝙ hō ponat corpꝰſuum pro amicis ⁊ proximis ſuis. ceſſante verocā tenet hic Inno. papam non poſſe diſpenſarecontra ſubſtantialia regule. dicit tamen notabile verbum ꝙ ſi diſpenſatur ſin̄ cā non valet diſpēſatio circa proprium obtinendū. ſed ſi deuentuꝫfuit ad contractum mr̄ionij tenet matrimoniuꝫpropter bonam fidem cōtrahētis cū illa profeſſa ne decipiatur ex licentia principis ar. in. l. i. ff.de his qui veni. eta. ſed profeſſus non poteſt exigere debitum. ſed tenetur reddere exactꝰ. ⁊ noͣhoc dictū. qꝛ facit ad multa. Conͣ p̄dicta multūfacit iſte tex. dū dicit papam non poſſe in hoc dare licentiam. Inno. reſpondet ꝙ verbuꝫ licentiaītelligitur qn̄ hoc facit ſine cā ex ſola volūtate.noͣ bene iſtud dictum ꝓ intellectu huius verbi licentiā vt non referatur ad aribtriū boni viri. ⁊lꝫ doc. noſtri tranſeant cuꝫ hoc dicto tam̄ bar. aꝑte tenet oppoītū in. l. alio. ff. de ali. ⁊ ci. le. ⁊ ī exͣuag. ad reprimēdā. vbi dic̄ ꝙ cuꝫ v̓bū licentia veniat a v̓bo licet debet intelligi nō de nuda voluntate ſꝫ rōne r̄gulata. ꝓ hͦ ego allego tex. ī. c. magne. sͣ. de voto. vbi verbū licere r̄ſert̉ ad quādāequitatem. equitas aūt eſt iuſtitia dulcoe̓ miſericordie tēperata vt ibi dixi ⁊ ad iſtū tex. tenendoopi. Inno. pōt reſponderi ꝙ ex facili cā nō pōtdare licentiam. Item loquitur quando ſimpliciter vult dare licētiā nō cōmutando ī aliud bonūdeo magis acceptum. et hec reſponſio mihi ſatiſplacet. Noͣ ꝙ cōmutare nō eſt diſpenſare nec licentiam dare que eſt bona reſponſio qn̄ diciturpapa non pōt licentiam dare.PrimoN ſingulis pacut decōiū ꝓuīcialibꝰ celebrādiſingul̓ triēnijs. ſecūdo ibi adhibito moderaturnumerum euictionū ⁊ perſonaꝝ venientiū. 3º. ibiaduocent diſponit de inſtructionibus ⁊ preſidētibꝰ capͦ. 4º de tēpore quo duret capituluꝫ ⁊ ꝗdibi fiet ibi huiuſmodi. quinto quid obſeruetur