ſpūale. iō fieri non pōt vt hic ⁊ in. c. oēs decimexvi. q. vij. Et facit qd̓ dixi ſi res data ꝓ decimisperit caſmate ad. q. ꝗdam nō multuꝫ abundansalicui loco pio certū fūdū dedit cū pacto vt aleret̉ a loco pio toto tꝑe vite ſue. demū fundꝰ ꝑitcaſmate. nūꝗd debeat hr̄e alimēta. ⁊ dic ꝙ ſic qꝛꝓprietas tranſiuit in locū piū ⁊ ſic damnū ceſſitſibi ⁊ nō alteri. ⁊ expreſſe hoc cōcludit Cy. ī. l. ij.C. de iure emphi.¶ De feudis ℟ca.¶ Supra viſum eſt de quibuſdam cōtractibꝰbꝰ reꝝ dn̄ia tnͣſferūt̉. ſꝫ qꝛ ꝑ īfeudatōeꝫ franſfert̉ vtile in vaſallū directo remanēte apud dn̄ꝫ.⁊ ſic eſt ſpēs cuiuſdā alienatōis. idcirco poſt rubricas p̄cedētes ſubijcitur iſta ⁊cͣ.NſinuationesSi dn̄s a vaſallo recipit feudūin pignꝰ abſtinēdo ab eiꝰ ẜuitio3Inō tenet̉ ꝯputare fructꝰ ī ſorteꝫh. d. ẜꝫ cōeꝫ ītellectū ⁊ ē caſus ſingl̓arꝭ ꝗ alibi alibi n̄ legit̉. pͦ dc̄ꝫ. 2º. limitatō. ibi ita videlicꝫ ¶ Noprimo ꝙ pignus pōt cōſiſtere in re propria eiuscuius dominium vtile ad alium pertinet ⁊ cōſtituetur ius pignoris reſpectu illius vtilis dominij quod nō eſt proprium ipſius dn̄i ſed vaſalli.¶ Noͣ2º ꝙ eccl̓ia pōt cōtrahere pignus ſeu inire cōtractum pignoris cōpreſtando eius pecuniā qd̓ ꝗdā aſſerūt ſi hoc redundat in vtilitatemeccleſie qͣi ceſſante vtilitate nō debet hūc conͣctūinire. ar. xij. q. ij. ſine exceptōe qd̓ n̄ admitto vbidebitū cōtrahit̉ ꝓpter neceſſitatem debitorꝭ ꝗafortius eccleſie quā laici tenetur ſubuenire indigētibus. ar. xij. q. ij. ī. c. ſicut omnino. ⁊. xvi. q. i. īc. fi. ⁊ in euāgelio mutuū dātes nil īde ſperanteſ⁊ ī. c. cōſuluit. jͣ. de vſuris. ¶ 3º noͣ ibi tibi ⁊ eceleſie tue ꝙ vaſallꝰ eccleſie cathedralis tenet̉ ad fidelitatem ⁊ ad ẜuitium non ſolum eccleſie ſꝫ ip̄iprelato. facit. c. cum tibi. de verbo. ſig. ¶ Et noͣ.ꝙ eccleſia poteſt dici prelati ⁊ hoc ratione iurisquod habꝫ in ea vt pꝫ ibi eccleſie tue. ad idē. c. ſitibi abſenti. de p̄ben. li. vi. nō eſt ergo prelatꝰ ſimex procurator. ⁊ vide bonam glo. v. q. iij. c. fi.¶ Ultimo noͣ ibi a ẜuitio ꝙ vaſallus debet domino ẜuitiū rōne feudi. ⁊ quale ſit iſtud ẜuitiuꝫ.dic pͦ inſpiciendū qd̓ fuit cōuētum in conceſſiōefeudi. 2º. recurre ad bonum tex. xxij. q. v. in. c. deforma. cū ibi noͣ. An aūt poſſit vaſallus renūciare feudo ⁊ ſe liberare ab hoc ẜuitio. conclude ꝙnō inuito dn̄o. ar. optimuꝫ. in. l. imꝑator. ī. §. i. delega. ij. ⁊ in. l. ſicut. C. de ac. ⁊ obli. facit. c. de p̄carijs. sͣ. p̄ca. nā iſti cōtractus fiūt gratia vtriuſqꝫ.iō nō pn̄t diſſolui niſi vtriuſqꝫ interueniēte cōſēſu. ⁊ ita alias fuit de facto determinatū. idē dic īꝯtractu emphiteotico ſeu liuellario cōſil̓i rōne.¶ In glo. ij. ibi vt res illa citiꝰ ꝑueniat ad eccleſiā ſentit gl. ꝑ hec v̓ba ꝙ ſpāle īducit̉ ꝑ iſtuꝫ tex.ī fauorē eccl̓ie ⁊ ſic non ꝓcede̓t in laico recipiēte

feudū in pignꝰ a vaſallo. hāc lec. ſenſerūt alij exͣglo. vt ponit hic Abbas dicētes ꝙ in odiuꝫ feudoꝝ que cōſtituunt̉ gratꝭ ex rebꝰ eccleſie ſeu cūmodico ſeruitio fuit ad hoc inductū vt ſic citiuſip̄a bona feudalia r̄dirēt ad eccleſiā. ſed hec lec.nō eſt bona nec tuta quia ſi feuduꝫ fuit legitimeconceſſū nō dꝫ cōmitti prauitaſ vſurarꝝ vt eccleſia citius recuꝑet illa bona. nam ꝓ vita alteriusnō eſt vſura cōmittēda. vt. in. c. ſuꝑ eo. de vſurisergo multo minus ꝓ recuꝑandis bonis legitīecōceſſit. Alij intelligūt ⁊ eſt 2ª lec. in ruſticis quicolūt poſſeſſeſſiōes eccleſie īpenſo tāto ẜuitio ꝙfructus in nullo vel paꝝ excedūt ſꝫ hec lec. diuinat ⁊ maxīe quia tex. iſte facit mētionē de ẜuitionec diſtinguit quale ſit. ¶ Tertia lec ꝙ ꝓceditqn̄ hoc fuit ꝯuētū inter eos a pͥncipio q̄ etiaꝫ nōē bona qꝛ non valet ꝯuētio vt vſura ſoluat̉ in. c.debitores. de iureiurā. ¶ Quarta lec. ẜꝫ Phi.ꝙ in fauorē eccleſie fuit hoc introductū qd̓ nonplacet duplici rōe. pͦ qꝛ tex. dicit declaramꝰ ⁊ ſicnō ponit ius nouū. Itē quia fortius eccleſia abſtinere dꝫ a ꝯͣctu vſuraꝝ qͣꝫ alij maxīe ꝓpter bonum exemplum. ¶ Quintā lec. ponit Hoſti. intelligēdo gn̓aliter ꝙ hoc ꝓcedit ex naͣ feudi. nācū dn̄iuꝫ directe remāſit penes dn̄ꝫ ſi vtile reuertitur ad eū ex volūtate vaſalli pignorantis ꝯſolidat̉ ip̄m dn̄iuꝫ vtile cū ip̄a ꝓprietate. vn̄ non dr̄ꝑcipere fructus ex aliena re ſꝫ ex ꝓpria. nam vaſallus īterim liberat̉ ab obligatōe qua dominotenetur. diſſoluitur ergo īterim ſeu ſuſpēdit̉ obligatō inter eos ꝯͣcta. Et rō hec facit vt idem ſitin laico ⁊ hec lec. eſt cōior. nam alie aūt diuinantaut impropriant tex. ſic etiā diuinat alia lec. quāſenſerūt quidā ꝑ. c. i. de vſuris. in fi. dicētes ꝙ loꝗtur ī feudo iniuſte detento. ſꝫ vt dixi ex litterahoc colligi nō pōt licet lec. in ſe ſit vera per illudc. i. ¶ In fi. glo. hoc intellige domino cōtradicēte. nā ẜm Hoſti. ſi dn̄s recipit interim ẜuitiumtacite vr̄ renūciare huic iuri niſi ꝓteſtet̉. ar. l. ij.C. de iure do. impe. ⁊ in. c. cū. M. de conſti.X Parte ſag inabꝰ nonPonit tres caobſtāte iuramēto de nō infeudandopoteſt epiſcopus antiquum feudum ad eccleſiāreuerſū nouo vaſallo concedere ⁊ eſt caſus noͣbilis interp̄tans iuramentū de non alienādo. cōmunis diuiſio. 2ª ibi in primo. ¶ Nota primoꝙ per mortem vaſalli feudum reuertitur ad dominum quod intellige qn̄ feudū fuit perſonalevel qn̄ fuit cōceſſum ſibi ⁊ filijs ⁊ morit̉ nō relictis filijs maſculis. nā femine niſi exp̄ſſe ſit dictūnō ſuccedit in feudum. vt. x. col. de ſucceſ. feu. c.i ¶ Noͣ 2º ⁊ tene mēti ꝙ iuramētū preſtitum apręlato de nō alienando Romano pontifice inꝯſulto refertur dumtaxat ad res que ſūt de mēſa eccleſie .i. ad eas res qͣꝝ dn̄iū directū ⁊ vtile ēpenes eccl̓iā. nō aūt ab bōa feudataria vl̓ ēphiteoticaria. nā ſi iſta bona reuertuūt̉ ad eccl̓iaꝫ pōtp̄latꝰ de nouo alicui ꝯcede̓ nō obſtāte iuramētode non alienādo qꝛ non videt̉ noua alienatō ex