De precarijs. 3

concernētia cultū diuinū ⁊ refrigeriuꝫ aīe defuncti. nō valeāt ſtatuta laicoꝝ. qꝛ illa ꝓpͥe ſūt ānexaiur ſpūali. ⁊ ita gn̓al̓r ītelligo iſtū tex. Sed circaiꝯcernētia pōpas mūdanas valeāt ſtatuta ⁊ credo ſpecifice ꝙ valeat ſtatutū illud de pannis nigris paſſim nō vtēdis. qꝛ de mortuis nō eſt multum dolēdū ẜᵐ fidē xp̄ianā. tn̄ ꝓpt̓ ſpem futurevite. tū vt viui acꝗeſcāt diſpoſitōi diuine vt dicittex. in. d. c. quā p̄poſteꝝ. ¶ In glo. ij. in fi. dic ꝙillud. c. non facit in ꝯͣrium. na ſolū ꝓhibet laicosdiſponere de rebus eccleſie. ſed p̓uilegia ipſis rebus dotalibus bn̄ poſſunt ꝯferri puta qͦ ad tꝑalia pone exēplū in. c. auditis. de p̄ſcrip. ⁊ tractāthic doc. nūꝗd feudū laici poſſit donari eccleſie. ⁊cōcluſio ē ꝙ ſic. dūmodo feudū habeat tale onꝰānexū qd̓ honeſte poſſit explicari ꝑ eccl̓aꝫ. al̓ ſecuſ. d̓ hͦ latiꝰ tractat̉ ī. c. ī pn̄tia. d̓ ꝓba. ⁊ dic vt ibi.¶ De precariis℟ica.¶ Supra viſuꝫ ē de ꝯͣctibꝰ ꝑ qͦs tnͣſfert̉ dn̄iū. reſtabat merito vide̓ d̓ ꝯͣctibꝰ ꝑ qͦs tnͣſfert̉ vtilitaseri dutaxat. vel ſic. Quia p̄carie ſunt q̄dam ſpēsalienationis. iō pꝰ ti. p̄cedentem ſb̓iicit̉ h̓ titulusRecarle ec potentBreue eſtlpreuiꝰ ſūmari. Noͣ pͦ ꝙ de rebꝰeccl̓iaſticis poſſūt fieri p̄carie. ⁊concedtres eccleſie. ¶ Secundo nota ꝙ p̄carieſic ad preces quorundā poſſuntin feminino genere differt a precario neutri generis. nam precario neutri generis nō ꝯcediturad tempꝰ deferminatū. nec etiam pactū obligatꝯcedentē quo minus ad libitum reuocari poſſitvt in. c. fi. jͣ. eo. ⁊. l. cum precario. ff. eo. ſed p̄cariafemini generis conceditur ad certum tempꝰ ẜmꝙ ꝑtes ꝯueniunt. nec pōt ante tempus ꝯuentuꝫreuocari. vt h̓ ⁊ clarius in. c. fi. j. eo. ⁊ iſte ꝯͣctus p̄carie eſt incognitus iure ciuili. nam ius ciuile ſolū fac̄ mētionē de p̄cario ⁊ non de precaria. ⁊ poteſt multis modis p̄caria conſtitui vt ſtatim dicetur cum glo. ¶ Tertio nota ibi antiquā ꝯſuetudinem ꝙ renouatio precarie ſeu precariaruꝫ potius procedit ex cōſuetudine loci qͣꝫ iuris diſpoſitione. nam ẜm ius non eſt neceſſe renouare. vtvidetur tex. x. q. ij. precarie. vnde intelligit h̓ abbas vt renouatio fiat vbi hͦ habet conſuetudo.Hoſti. intelligit tex. de generali conſuetudine orbis approbata per canonē. quaſi velit dicere ꝙhodie ꝑ totū orbē dꝫ fieri iſta renouatio. iſta tn̄lr̄a vr̄ ſe reſtringe̓ ad conſuetudinem. ⁊ ſic ad locum vbi conſuetudo viget. ⁊ noͣ ꝙ ꝯͣctus cēſeturinitus ẜm conſuetudinem loci. qd̓ meliꝰ ꝓbat̉ inl. ꝙ ſi nolit. §. qui aſſidua. ff. de edil̓. edic. vn̄ noͣnt̓dicit Bar. in. l. nemo eſt qui neſciat. ff. de duobuſreis. ꝙ ſi in ſtudio eſt ꝯſuetudo ꝙ doctor poſſitex cā legere ꝑ ſb̓ſtitutum. licet hͦ nō fuerit deductum in ꝯͣctu. nihilominus potuit ſb̓ſtitue̓. qꝛ qd̓hꝫ conſuetudo vr̄ appoſitū in ꝯͣctu quod noͣ. ꝗafacit ad multa. ¶ In glo. i. in fi. hec glo. pͦ ꝓſeꝗ

tur quid ſit p̄cariū in neutro gnͣe. ⁊ ꝓſeque̓ maͣꝫeiꝰ. vt le. ⁊ noͣ. ī. c. vl. j. e. 2º. ꝓſeꝗt̉ ꝗd ſit precariain feminino gn̓e. ⁊ ponit p̄carie ſeu p̄cariaꝝ tresſpēs. nā qn̄qꝫ capit̉ ꝓ ꝯͣctu inito ad p̄ces aliqͦruꝫvſqꝫ ad quīquēniū. hͦ tn̄ nō vr̄ ſimpl̓r bn̄ dictumnā nō ē ſb̓ſtātia vt fiat ad ꝗnquēniū. nā pōt in ꝑpetuū vel̓ ad vitā accipiētis vel ad aliud tempꝰmagnū vel modicū fieri. ſed renouatio fit de ꝗnquēnio ī ꝗnquēniū. vt clare innuit iſte tex. dumdicit renouētur. nam ſi nō fierēt niſi vſqꝫ ad ꝗnquēniū. eēt opꝰ noua cōceſſiōe ⁊ nō reuocatiōefit aūt renouatio ne lōgitudīe tēporis pereat memoria ꝯͣctꝰ. xii. q. ii. lōginꝗtate. dic ergo clariꝰ qͣꝫdicat glo. ꝙ p̄caria ſeu p̄carie ī plurali numeronō differūt. vt nōt glo. fi. in. c. fi. jͣ. eo. ⁊ ſentiunt cōiter hͦ doc. p̄ter Ho. ſed pͥmuꝫ veriꝰ nec differuntp̄carie multū ab alijs ꝯͣctibꝰ iure ciuili inuentisob hͦ forte ius ciuile nō fecit mētōeꝫ de ꝯͣctu iſtoQn̄qꝫ enī p̄caria n̄ fit oīno gratis. ſed ad certuꝫtēpus ẜᵐ ꝙ int̓ ꝑtes extitit cōuētum. ⁊ dat̉ aliꝗdannuatī. ⁊ ponit exēplū abbas qn̄ laicus ſuꝑ ſolo eccl̓ie fac̄ aliqd̓ edificiū lignoꝝ vel aliqd̓ ſil̓ie⁊ in recōpēſatiōem ſoluit eccl̓ie decimā annuatī⁊ iſte ꝯͣctꝰ ē ſil̓is ēphiteotico. ſed differt tm̄ ī tempore renouationis. Itē fit vel dr̄ p̄caria. qn̄ mouet̉ eccl̓ia pͥncipaliter ad p̄ces alteriꝰ. ſed vt dixialio reſpectu ⁊ quo ad ſb̓ſtantiā eiꝰ pōt dici ꝯͣctꝰēphiteoticꝰ exqͦ fit ī ꝑpetuū vel ad magnū tēpꝰqn̄qꝫ fit p̄caria. vt habetur. x. q. ij. precarie ⁊ eſttex. ille noͣ. cuius natura eſt vt dans proprietatēcertā eccleſie. poſſit capere ab eccleſia triplū vtēdo tēpore vite ſue. ⁊ ſi vult vti in vita re quā tradit eccleſie. tunc capit ab eccleſia ſolū duplum. ⁊tūc p̄caria ē q̄dā p̄ſtatio vſufructus in recōpēſationē ꝓprietatis que datur eccleſie. Quādoqꝫ ⁊tertio de rebus eccleſie fit precaria omnino gr̄atis. vt qn̄ datur laico vel clerico bene merito aliqͣpoſſeſſio eccleſie vtēdo in vita ſua. vt in. c. clericixvi. q. iij. ⁊ in. c. poſſeſſiones ea. cauſa. q. i. ⁊ tūc ēdonatio vſufructus. ⁊ differt ab vſufructu in tēpore renouationis. ¶ Item dr̄ p̄caria quia donatur ad p̄ces dūtaxat alterius vt colligitur exethimologia vocabuli. ⁊ ſicut vides paꝝ differtiſte ꝯͣctus in ſb̓ſtātia ab alijs ſupra dictis. ⁊ videad hͦ bonam glo. in. d. c. precaria. ¶ In glo. fi. infi. ⁊ huic ꝯͣrio ſtat Hoſti. ⁊ cōiter doc. nam hec renouatio eſt introducta in fauorem eccleſie. ne lōginquitate tēporis accipiēs vel eius heres dicatrem eſſe propriam ⁊ non eccleſie. vnde ſicut nōpetens inueſtiturā a nouo domino cadit a iureſuo. ita ⁊ iſte qui non petit renouationem elapſoquinquēnio. vt in. c. longīquitate. ⁊ quod ibi noͣ.alle. in glo.ReuocatE Precarils faccenorpcariā per p̄deceſſorē irrationabiliterfactam. h. d. primo premittit factum. ſecundo ꝓuidet ibi precipimus. ¶ Primo nota ꝙ contractus irrationabiliter factꝰ ꝑ p̄latum nō obligatſucceſſoreꝫ. quinimmo ſucceſſor pōt ⁊ dꝫ ꝯuēire