Hoſti. h̓ ſentit ꝙ idē. dic̄ eīm ꝙ hn̄s ꝑſōatū tenetur illi d̓ſeruire. vt in. c. ex ꝑte. de cle. nō reſi. Decardinalibus ꝓbat̉ ī. c. ij. eo. ti. idē dic̄ ī hēnte p̄bēdā. sͣ. eo. ti. c. pe. idē in alio ti. ēt. xx. ſolidoruꝫvt. d. c. cōquerente. ⁊ ꝑ hͦ ſentit Hoſti. ꝙ qd̓libetbn̄ficiū eccl̓iaſticū r̄ꝗrit r̄ſidētiā. qd̓ ſatꝭ dixi ī. d.c. cōq̄rente. facit. c. ꝑuenit. de app. ¶ Ad iſtumtex. ꝗ facit in ar. ꝓ ꝯͣria ꝑte. dū ſolū ꝓuidet ī eccleſia parrochiali. Credo poſſe rn̄de̓i ꝙ hūit reſpectū ad cōeꝫ cōſuetudinē ẜm quā iſta minoranō reꝗrūt reſidētiā. ⁊ deſeruit̉ ꝑ vicarioſ. ⁊ ꝙ cōſuetudo valeat. ꝓbat̉ in. c. gr̄a. d̓ ℟p. li. vi. vbi d̓hͦ in. c. cū oēs. d̓ cōſti. cū ſi. An aūt valeat ꝯſuetudo in eccl̓ia parrochiali vt ꝑ aliū ꝗs poſſꝫ deſeruire. Io. de li. ī. d. c. cū oēs. dic̄ ꝙ nō. ⁊ ꝓ eo īduco bonū tex. ī. c. lꝫ canō. ī fi. de elec. li. vi. vbi ep̄snō pōt diſpēſare niſi ad tp̄s ſuꝑ reſidētia. Sedꝯͣriuꝫ vident̉ h̓ ſentire doc. dicūt .n. ī quodā cāuexcepto ꝙ rōe cōſtōis ſeu conſuetudīs rōal̓ pōtꝗs deẜuire ꝑ aliū. ⁊ qn̄qꝫ ꝑcipiet fructus ēt ꝑ aliuꝫ nō d̓ſeruiēdo. ⁊ hͦ vltimū ē vnū ſingulare dc̄ꝫlimitās multa dicta Hoſti. ꝗ ſēꝑ fuit ī opi. vt nōvaleat cōſuetudo ꝙ ꝗs ꝑcipiat fructus ⁊ nō deſeruiat ſaltē ꝑ vicariū. Sꝫ cōp̄hēdēdo mentemdoc. diſtingue. ꝙ aūt bn̄ficium ē curatū aūt ſimplex. pͦ caſu ſi ē ānexū alteri. ẜua qd̓ h̓ dr̄. ſi non ēānexū tenet̉ deſeruire eccl̓ie parrochiali. niſi cōſuetudo rōabilis vl̓ cōſtitutō he̓at vt poſſit d̓ſeruire ꝑ vicariū. ſecꝰ vbi cōſtitutō vl̓ cōſuetudo nōeēt rōabilis ⁊cͣ. Exēplū qn̄ canonicꝰ eccl̓ie cathedralis hꝫ eccleſiā curatā ī titulū et eſt necͣrius eccleſie cathedrali ꝓ cōſilijs ⁊ alijs. nec ſuſtentaripōt ex p̄benda. hͨ .n. cā ē ſatis rōnabilis vt cōcurrente cōſuetudine vel ſtatuto poſſit tene̓ vtrūqꝫ⁊ illi deẜuire ꝑ vicariuꝫ. ſecus vbi nulla rō ꝯcurrat. vt qꝛ ſolū vagandi cā nō vult deſeruire eccleſie. 2º caſu qn̄ bn̄ficiū ē ſimplex. aut bn̄ficium indiget ſeruitore. ⁊ tunc non valet conſuetudo vtnon deſeruiat ſaltē ꝑ vicariū. qꝛ cōſuetudo eſſetnimis oneroſa eccl̓ie. ⁊ hͦ cāu intellige noͣ. ꝑ doc.in. d. c. cū oēs. Si v̓o eccleſia nō patit̉ deſcm̄ inminiſtris tūc valꝫ cōſuetudo vt poſſit r̄cipe̓ redditus ī abn̄tia ēt nō cōſtituēdo ſibi vicariū locoſui. ⁊ ſic diſtīgue. ⁊ intellige dcā doc. h̓. ⁊ poterisſaluare cōſuetudinē hodiernā q̄ multū īoleuit īcathedralibꝰ eccleſijs. ⁊ fac̄. c. cū oēſ. sͣ. all̓. vbi nihil dr̄ de vicario. ⁊ vide hic multos caſus exceęꝑ doc. ī ꝗbus pōt ꝗs deſeruire ꝑ vicariumIn glo. ſuā. v̓. priuatū. in fi. hec glo. multū vacillat. qꝛ ſibi fuit viſū valde rigoroſū ꝙ ex nō reſidētia ſit pͥuatꝰ ꝗs ipſo iure ſine monitōne. Sꝫtandē in fi. vr̄ approbare ītellectum. vt pena iſtacōcernat ſolū pͥmum caſū hꝰ. §. ſiqn̄ non deẜuitꝑ ſe in eccleſia curata alteri non ānexa. Hoſti. tꝫh̓ aliā lec. vt pena concernat ſolum 2ᵐ caſum qn̄eſt ānexa ⁊ nō deſeruit ꝑ vicarium ꝑpetuuꝫ. ⁊ dicit ꝙ ſi. jͣ. ſex mēſes nō pn̄tat ep̄o vicarium īciditincōtinēti in iſtā penā. ⁊ p̓uatur non ſolū pn̄tatione ſꝫ ēt fructibus bn̄ficij in vita ſua. adducit inar. c. ij. de cōceſ. p̄ben. hͨ lec. Hoſti. vr̄ place̓ doc.

ſequē. vt Io. an. do. car. ⁊ do. An. Tū vt vitet̉iuriuꝫ correctō. tū qꝛ vr̄ magis exoſū ſi pōt d̓ſeruire per vicarium ⁊ nō deſeruit. ⁊ ſic iura poſita de cle. non reſi. remane̓t īcorrecta. Inn. aūt videt̉ velle ꝙ pena referat̉ ad pͥᵐ caſū. Sꝫ aduerte oēs fere doc. h̓ poſt Inno. ī hͦ cōueniūt vt pena hꝰ. c. nō hēat locū niſi poſt admonitionem factā congruis loco ⁊ tꝑe de reſidēdo ⁊ p̄fixo tꝑevt reſideat qͦ elapſo ſi nō deſeruit priuatus ē ipſo facto. ⁊ ponit hic Inno. vnā theoricā q̄ allegatur ꝑ omnes. ꝙ vbi pena apponit̉ negatīe nōcōmittitur niſi p̄cedat monitio. ſecus ſi affirmatiue. vt in caſu. c. ſi ꝗſ ſuadēte. xvij. q. iiij. aſſignatrōeꝫ. qꝛ facta patēt negata latēt. ⁊ ē vna theoricamultum ſolēnis. ſꝫ ego hūc. §. cōmentaui ⁊ r̄petij ⁊ interſerui maͣꝫ diſpenſatōis circa pluralitatē bn̄ficioꝝ. ⁊ ibi plene videas. ſꝫ quātū ad ꝓpoſituꝫ fui ſecutus theoricā Inno. ¶ Et ꝓ intellectu. c. duo ſūt videnda. primo nūꝗd pēa hꝰ. §.referatur ad pͥmū vel ad 2ᵐ caſū. 2º. nunꝗd reꝗratur monitō anteqͣꝫ cōmittat̉ pena. quo ad primū credo ꝙ iſtā pena cōcernat vtrūqꝫ caſum ꝓbatur ꝑ. c. inquiſitōnis. de appel. vbi pꝫ ꝙ clauſula ēt odioſa poſita in fine diſpōnis. cōcernit etiāoīa p̄cedētia ēt ſi ſūt diuerſa. Itē fac̄ tex. h̓ dū dicit qui vult ⁊ poſſit qd̓ dcm̄ ē adīplere ⁊cͣ. vn̄ pōdera illa v̓ba quod dcm̄ eſt ⁊cͣ. cū .n. ſint v̓ba īdefinita concernunt omnia p̄cedentia. Iteꝫ iſte. §.emanauit pͥncipalit̓ ꝓpter pͥmū caſum. vt pꝫ ī pͥnci. ſi gͦ pena nō referret̉ ad pͥmuꝫ caſum. de nihilo ſeruiret iſte tex. cū iam ꝑ pͥora iura latiꝰ eēt ꝓuiſū. vt ꝗs debe̓t deẜuire ꝑ ſe ī eccleſia parrochiali. vt ī. c. qꝛ nōnulli. ⁊. c. relatū. de cle. n̄ reſi. gͦ cuꝫiſte. §. fuit cōditꝰ ī cōcilio gn̓ali. ⁊ p̓ncipalit̓ emanauerit ꝓpter pͥmuꝫ caſum non debemꝰ dice̓ ꝙpena nō referat̉ ad pͥmū caſū. Cōcludo gͦ ꝙ pēahuiꝰ. §. cōcernit vtrūqꝫ caſuꝫ ⁊ oīa p̄miſſa. Ad2ᵐ nunquid requiratur ſaltem monitio vt penaipſo iure cōmittatur ⁊ credo ꝙ non. nam eccleſia militans poteſt punire ⁊ afficere delinquētēoīo occultum. ⁊ lꝫ pena non habeat locum quoad nos. hꝫ tn̄ locum re ipſa et quo ad deum. vtdiſputat glo. in cle. i. de here. vnde licet factumlateat nos. tamē non latet deuꝫ. ⁊ contra theoricā Inn. adduco glo. noͣ. in. l. i. C. de his qui. vt īdig. de qua facit feſtum Bar. in. l. in cognitioneff. ad ſilla. vbi concludit ꝙ pena appoſita nō vindicanti morteꝫ defuncti ipſo facto eſt inflicta ꝙhabuit quis facultatem vindicandi ⁊ non vindicauit. ⁊ ſic pena appoſita negatiue id eſt ſi nōfecerit ⁊cͣ. intelligitur appoſita eo ipſo ꝙ quishabuit facultatem faciendi ⁊ non fecit. ¶ Unde aduertendum ꝙ quandoqꝫ ſpe premiorumquis inducitur ad aliquid non faciendum. ettunc in ſtipulantibus non debetur premiumniſi deſinat facere. l. ſi ita ſtipulatus. de verboꝝoblig. Exemplum promitto tibi. x. ſi capitoliuꝫnon aſcenderis. non debentur tibi. x. niſi deſinas primo poſſe aſcendere. nec ſufficit ꝙ habueris facultatem aſcendendi ⁊ nō aſcēdiſti. ¶ In