De arbitris. 20 3
app. ⁊ hͨ cā de qͣ ī glo. potuit eē cā infringēdi arbitriū dequo ī tex. nā iſte tex. i. ꝟ. qm̄. fundat ſe ſuꝑ neqͥtia arbitroꝝ nō expͥmēs ſpēm neqͣtie. vn̄ Inno. ſuꝑ ꝟbo neqͥter arbitratos. ponit iſtū intellectuꝫ. puta dicit ip̄e ꝙ ꝑvolētes faue̓ alteri ꝑti arbitrati ſunt. naꝫ ⁊ iſta cap̄ſſa ī narratōe facti. pōt tex. ⁊ alit̓ intelligi vt dicetur cū glo. ſe ¶ In glo. ī ꝟ. ꝗn̄qꝫ marchas. ibi ⁊ idearbitriū nō valuit. pōdera gl. ex qͣ colligit̉ aliꝰ intellectad tex .ſ. ꝙ ꝓpt̓ vitiū ſymonie iſtud arbitriū nō valuit.⁊ ex hͦ no. iūcta lr̄a ꝙ arbitri n̄ pn̄t ꝓnūciare vt vna ꝑsrenūciet q̄ſtioni ſuꝑ ſpūalitate ⁊ recipiat aliquā tēporalitatē ab alia ꝑte ſicut em̄ ip̄e ꝑtes nō pn̄t ꝯmitte̓ ſymoiā vt renūciet̉ iuri ſpūali ꝓ tꝑali ꝯſequendo. vt in.ꝑte de offi. le. iūcta glo. ita nec ex ꝓnūciatōe arbitropōt induci. ¶ Sꝫ ꝯͣ hāc lec. op. de. c. niſi de p̄ben. vbi vr̄aꝑte ꝓbari ꝯͣriū:. ad idē tex. h̓ in fi. vbi īnuit̉ ꝙ iſtud arbitriū pōt eē ēqͥtati ſubnixū ⁊ papa met̓ mādat illud obſeruari. So. ꝯͣriū eſt difficile. Inno. in qͣdā gl. ſua h̓ nōtn̄ formādo ꝯͣriū p̄dictū dicit̉ ꝙ nō ē ſymoniacū ꝙ renūcietur ius ſpūale ad dictū arbitroꝝ ⁊ ꝙ det̉ aliqͥd tꝑalecū hͦ poſſit fieri nō in ꝯpēſatōe iuris ſpūal̓ ſꝫ ꝓ bono pocis. ad hͦ dictū. c. niſi. ſed qꝛ h̓ hꝫ ſpēm ſymonie ꝓhibet̉aiure ⁊ licet ꝑtibꝰ ꝯͣuenire iuramēto nō obſtāte vt h̓. ſedhͦ nō tollit formalit̓ ꝯͣriū credo tn̄ ꝙ Inno. habuit bonūſenſuꝫ vt. jͣ. dicā. Hoſti. dicit ꝙ ex ꝑtiū ꝯpoſitōe nō licet reciꝑe tꝑale ꝓ renūciatōe iuris ſpūalis. vt ī. c. cū pridem de pac. vbi tex. ſꝫ qn̄ h̓ ordinatio habuit origine abarbitris h̓ pōt admitti ⁊ ita intelligit tex. iſtū ī fi. Aduerte. nā hͨ ſolutio n̄ tollit ꝯͣriū qd̓ elicit̉ ex ꝟbo qm̄ ī pͥnh̓ nō int̓uenit factū ꝑtiū īmo ꝑs reſiſtebat ſꝫ ſola diſarbitroꝝ ⁊ tn̄ tex. dicit ꝙ ſi ita neqͥter arbitrati ſuntdebet iſtud incorrectū relinqͥ. ergo hͦ n̄ pōt induci etiex ordinatōe arbitroꝝ. ⁊ hͨ ꝯͣrietas facit me multū dubtare. ſed ꝓ ꝯcordātia iſtiꝰ tex. ⁊ aliqͦꝝ iuriū diſtinguereꝫſic ꝙ aūt certū ē ꝙ tꝑale dat̉ īe iuris ſpūalis qd̓ꝯpetēti ⁊ tūc dicoremittit̉ vt qꝛ certū ē de iure alteindubie iſtā ordinatōeꝫ nō tene̓ etiā ſi ſit facta ab arbitris ⁊ etiā ſi arbitri al̓s eſſent iudices. ad hͦ allego tex. aꝑtuꝫ in. c. fi. de re. ꝑmu. aut pōt dubitari vtꝝ tꝑale det̉ inꝯpēſatōne iuris ſpūalis an̄ ꝓ bono pacis tm̄. vtputa qꝛnō eſt certū deꝯpetēti alteri ꝑti ⁊ ē poſſibile ꝙ altetat. ſꝫ arbitri ꝓ bono pacis ordinantri ꝑti nullū iusvt illa ꝑs renūciet iuri ſiqd̓ hꝫ ſeu ꝙ cedat liti ⁊ recipiataliqͥd tꝑale a ꝑte ⁊ tūc h̓ nō ē ſymoniacū ſꝫ hꝫ ſpēꝫ ſymonie. qꝛ ſi ius ꝯpetit ꝑti dat̉ tꝑale ꝓ ſpūali. ⁊ hͦ caſu p̄ſūptio ē maxīa ꝯͣ arbitriū. ⁊ pͥma frōte tale arbitriū nō dꝫobſeruari ita intelligo iſtū tex. ī ꝟ. qm̄ in pͥn. ⁊ glo. iſtamtn̄ iſta p̄ſumptio ſymonie pōt purgari ⁊ ſi purgabit̉ dꝫiſtud arbitriū obẜuari. ⁊ ita intelligo iſtū tex. ī fi. pubitur aūt ſi iſti arbitri allegāt aliquā iuſtā excuſatōerum arbitrij. puta qꝛ dicūt ꝙ hͦ nō fecerūt ꝓpter ius ſpirituale. qꝛ nullū ius ꝯpetebat ꝑti vel erat valde dubitſed ꝓ bono pacis fecerūt illā ordinatōeꝫ nō tn̄ oīno dcredi dicto arbitroꝝ ſed ex circūſtātijs ⁊ ex actis ⁊ ex qͣltate ip̄oꝝ arbitroꝝ ſuꝑior admittet iſtā excuſatōem venō. ad hoc vide bo. tex. cū gl. in. c. cuꝫ dilecti de accu. ⁊ hͦvidet̉ tacite ſenſiſſe Inno. h̓ dū dicit ꝙ iſti arbitri admittunt̉ ad excuſandū iſtud arbitriū de iniqͥtate. dicoetiā ꝙ tāta pōt eſſe idoneitas arbitroꝝ ⁊ partiū ꝙ nō p̄ſumet̉ ſymonia ſꝫ ꝙ ꝓ bono pacis hͦ fecerūt ⁊ faciemꝰ p̄ſumptionē ꝙ ille qͥ iubet̉ cede̓ q̄ſtioni nō habebit aliqd̓ius ī veritate. ⁊ in hͦ c̓aſu intelligo tex. no. in. d. c. niſi d̓ p̄ben. vt pꝫ ex pͥn. lr̄e ¶ In glo. pe. ibi ꝓpt̓ inopiā ꝓbationū. nota bn̄ iſtā glo. iucto tex. ex qͣ habes ꝙ arbit̓ ſeuiudex pōt eē teſtis ſuꝑ geſtis a ſe deficiēte alia ꝓbatōne⁊ generalit̓ ex glo. potes notare ꝙ in defectū ꝓbationūadmittūtur teſtes nō oīno idonei. ad qd̓ facit. c. fi. jͣ. d̓ teſti. cog. ⁊. c. veniēs el. ij. ī fi. de teſti. ⁊ habes ꝯſil̓em gl. ī. c.cū dilecti de elec. Idē tꝫ Io. an. in. c. romana de teſti. li.
vj. vbi dr̄ ꝙ in cā in qͣ qͥs fuit iudex vel aſſeſſor nō pōt etteſtis vt illud fallat data inopia ꝓbationū. qd̓ eēt notādū ſi eēt verū. Doc. h̓ multū variarūt. ⁊ hoſti. h̓ diſtinguit ꝙ aut iudex vel arbit̓ aſſumit̉ ad deponēdū ſuꝑ intentōe iniqͥtatis .i. an iudex vel arbit̓ habuit bonū animū in iudicādo ⁊ dꝫ admitti. qꝛ intētio ipſiꝰ alit̓ ꝓbarnō pōt. ⁊ ī hͦ caſu poſſꝫ intelligi iſte tex. facit ī ſil̓i. c. ſi ꝟode ſen. ex. Aut ſumit̉ ad corruptōeꝫ ꝓbandā ⁊ nō debetadmitti. qꝛ corruptio pōt ꝑ alios ꝓbari. ad hͦ. c. fi. de teſti. ⁊ ſic vr̄ ꝯclude̓ ꝙ in his qͥ ẜm naturā nō p̄n̄t ꝓbari ꝑalios admittūt̉ iudices ⁊ arbitri ad deponēdū ſuꝑ geſtisa ſe. al̓s ſecꝰ. Inno. ꝟo h̓ multū variat ⁊ loqͥt̉ multū intricate. ſꝫ ī effectu vr̄ velle ꝙ iſti arbitri nō aſſumūt̉ omnino vt teſtes ſed ad excuſandū arbitriū mō p̄dicto. vn̄dicit ꝙ ſi ip̄i ꝯfiterēt̉ turpitudinē ꝓpriā ad eoꝝ dictuꝫnō retractaret̉ ſnīa. ar. ī. c. j. de ꝯfeſ. ⁊. xv. q. iij. nemini. ſecus ſi ꝯfiterēt̉ al̓s iniqͥtate nō allegādo turpitudinē. vtfinalit̓ ꝯcludit relinī ip̄is debeat credi. Doedita ī. c. cū a nobis de teiudex poſſit eē teſtis. ꝓpͥa aūtmateriafficio iudex ſeu arbit̓ aſſucorā ſe ſꝫ de geſtis ꝑ ſe. vn̄eū arbit̓ non pōtpone̓ ſuiqd̓ vr̄ ꝯpete̓ etfoue̓ factiiēdū. ſecꝰ aūt ſi depolud geſtū a ſe. nā tunc dꝫſibi credi qꝛlt ſuſpitio. ⁊ ī hoc caſu intelligituocatꝰ deponit ꝯͣum cliētuli ſuidēdū. qꝛ hͦ caſu ceſſat ſuſpitioponūt ꝯͣ id qd̓tūc cū ceſſat oīs ſuſpitio debꝫ eiscredi. ⁊ bn̄ facit ī ar. c. atteſtatōnes de deſpō. impu. ⁊ qd̓ibi no. vbi valetfeſſio ꝯiugis ꝯͣ mr̄imoniū qn̄ ꝯfitēs defuit h̓ bona cōſideratio. ſꝫ tu vide Iocal. qͥ hūc iniectū ſenſit ad iſtū tex. in. d. c. cū a nobis infi: vbi firmat ꝙ regl̓r iudex nō pōt depone̓ etiā finito oſficio ſuꝑ iuſticia ſnīe ſue ſeu ſuper alijs geſtis a ſe niſi deponeret ꝯͣ ſe vel reciꝑet̉ ad p̄ſumptōeꝫ faciēdā. ad hͦ allegauit iſtū tex. ⁊ ẜm hͦ pōt iudicio meo limitari bar. in. l.ne in arbitrisC. e. vbi ſimpl̓r tenuit ꝙ ſuꝑ iuſticia ſnīeis qͥ fuitx nō pōt eē teſtis ⁊ vide ibi tex. de maͣ iuncta glo. hͦ diūī do. an̄. ⁊ cal. puto ꝓcede̓ qn̄ dictū iudicꝭdeponēti:aꝫ ꝯcurrit cū iuris p̄ſumptōe vt ꝯcurrebat h̓. ſi aūt nō eſt p̄ſumptio ꝯͣ ſnīam tūc dicerē ꝙ ſi iudex deponēdo ꝯͣ ſnīaꝫ ſuā allegaret ꝓpriā turpitudinēꝙ nō debe̓t ſnīa retractari ad ſolā ſua depoſitōeꝫ etiā ſieſſent plures: qꝛ exqͦ ꝯfitent̉ turpitudinē ꝓpriā n̄ debeteis credi in p̄iudiciū ꝑtis ſtātis ꝓ ſnīa. vt in. c. j. ⁊ qd̓ ibino. de ꝯfeſ. ⁊ lnꝰ tex. ī. c. ſicut de teſt. ⁊ hoc ē qd̓ voluitInno. h̓ ſi bn̄ pōderet̉ ſed vbi iudex nō allegaret turpitudinē.daliter depone̓t ꝯͣ ſnīaꝫ puta allegādoꝓbabilē errorē ⁊ tūc poſſet ꝓcede̓ dictū iſtoꝝ vt etiā ſenſit Inno. h̓ ſuꝑ iuſticia ꝟo ſnīe in fauorē ipſiꝰ non dꝫ isqui fuit iudex vel arbit̓ admitti niſi forte ad p̄ſumptōeꝫfaciēdā vt voluit calIn gl. fi. ibi abſolutū reſtituas.ſ. ad bn̄ſt de facto ſpoliatꝰ vt dr̄ in pͥma glo.bitriū ānullat̉ debet ſibi reſtitul beoſti. ſed Inno. ꝯͣdicit qꝛ reſtō mō n̄placet. agat ergo poſtea ad reſtitutionē. exuo arbitriū nō fuit īmediata cā ſue ſpoliatōis.¶ Et in fi. gl. no. bn̄ fi. glo. ex qͣ potes collige̓ duos intellectꝰ ad tex. pͥmꝰ vt tex. loquat̉ ī arbitramēto qd̓ p̄textuiniqͥtatis pōt reduci ad arbitriū boni viri. vt ī. l. ſi ſocietate. §. arbitroꝝ. ff. ꝓ ſocio. de quo vide bo. glo. ī. c. cāꝫsͣ. de elec. ⁊. ij. q. vj. a iudicibꝰ. ⁊ ꝑ hͦ tollit̉ ꝯtrariū qḋ pōtformari d̓. §. ſtari alle. in glo. vbi dicit̉ ſtādū eē dicto arbitri ſiue ſit equū ſiue iniquuꝫ. illud em̄ ꝓcedit ī arbitro⁊ nō ī arbitratore. ⁊ rōeꝫ diuerſitatis dico ī. c. qͣntauall̓.de iureiū. ſcd̓s ītellectꝰ vt loqͣt̉ tex. ī arbitratore. ⁊ tūc ad