De his que vi me. A

ramentū interpoſitū ſuꝑ corꝑe chriſti qͣꝫ ſi eſſꝫ interpoſituꝫ ſuꝑ alia creatura. vt ꝓbat tex. no. in. c. mouet. xxij.jͣ. j. no. Inn. in. c. ⁊ ſi xp̄us: p̄all̓. vn̄ ſiqͥs iuraret ſuꝑ beato petro ⁊ alius ꝓmitteret aliqͥd ꝑ deū fidē ſuā: non eſtdubitandū qͥn magis peccaret ꝯtraueniēdo ille qͥ iuratꝑ deū vel fidē ſuā. vn̄ abſonū eſſet dicere ꝙ iſte nō deberet pͥuari. qꝛ venit ꝯͣ iuramētū. ad ideꝫ adduco tex. in. c.tua. de iureiur. vbi clericꝰ priuat̉ bn̄ficio ꝓ ꝑiurio putatiuo .i. ꝓ eo qd̓ vitare nō pōt quo ad vulgi opinionē lꝫdꝫ priuari qn̄ venit ꝯͣin veritate non ſu. c. ꝑuenit. de fideiuſſ.p̄ſtatōeꝫ fidei. advbi cōpulatiue dr̄ ſi ꝯͣ religionē fidei ⁊ iuramēti ſui ⁊vn̄ p̄ſtatōem fidei appellat ibi iuramētū. naꝫ vnicū inuenit ibi iuramentuꝫ ſeu fidei p̄ſtatio. Et ex hoc inferad ſecundū ꝙ iudicio meo nō bn̄ dixit collec. in. d. c. cōſtitutus. vbi dixit ꝙ veniēs ꝯͣ fidē p̄ſtitā nō ſit infamis.qꝛ iura loquūtur de iuramēto. nā vt ſupra dixi fidei p̄ſtatio eſt iuramentū. ⁊ facit iſte tex. vbi equiꝑant̉. ⁊ p̄dicta notabis. ⁊ vide. glo. notabilē ad maͣꝫ in. c. vt circa. d̓elec. li. vj. ⁊ in. d. cle. j. de here ¶ In glo. jͣ. in fi. Io. an̄. dicit hāc glo. ꝓcedere in ꝯfirmato: nō in electo tm̄. qͣſi dicat ꝙ electus tm̄ pōt renūciare electiōi de ſe facte abſqꝫꝯſenſu ſuꝑioris. ſecus qn̄ electio eſt cōfirmata vel quādo qͥs hūit bn̄ficiū ꝑ inſtitutōem ſeu collationeꝫ. vt no.glo. in. c. ſi electio. de elec. li. vj. ⁊ no. in. c. ij. de trāſſela. Itē plus dico ꝙ ſi electio fuiſſet hic cōfirmatanuiſſet renūciatio facta in manibꝰ nō ſuꝑioris etiā in p̄iudiciū renūciantis. hoc ꝓbat̉ in. c. ꝙ in dubijs de renū.vbi dr̄ ꝙ talis renūciatio nullā obtinet firmitatem. ergonō valet etiā in p̄iudiciū renūciantis. cū em̄ iſte ſit obligatus bn̄ficio: vt in. c. niſi. de renūcia. nō poteſt ꝑ ſe eximere ſeip̄m ab hac obligatōe. ad hoc. l. legatꝰ. ff. de offi.p̄ſi. vn̄ pōt ſic renūciās adminiſtrare bn̄ficio ſuo anteqͣꝫ ſuꝑior habeat ratā illaꝫ renūciatōem. qd̓ ſentitan̄. poſt Hoſt. in. c. qͣnto. de trāſſa. p̄la. plene dico inc. qd̓ in dubijs. lꝫ aliud ſenſerit glo. in. c. qd̓ dei. de ſtatureg. Et ideo hic iura q̄ vident̉ innūere ꝙ valet renūciatio bn̄ficij ꝑ mētū facta intelligo interueniēte ſuꝑiorꝭcōſenſu. ⁊ ita loquit̉ ⁊ ponderat tex. in. d. cle. ij. ⁊ in. §. ſane. ⁊. jͣ. c. ꝓxi ¶ In glo. fi. in fi. hͦ glo. hꝫ bo. intellectuꝫ: ſꝫnō ſoluit clare ⁊ formaliter ꝯͣria. ſꝫ in effectu vult dicere ꝙ aūt iuramentū eſt taliter p̄ſtitū ꝙ repugͣt poſtmodum iuri repetēdi: ⁊ tūc iuramētū obſtat. Et ita loquit̉iſte tex. vn̄ dꝫ intelligi ꝙ iſte iurauit ampliꝰ nō repeterevel ꝙ ampliꝰ nō p̄ficeret̉ illi eccleſie. ſecus aūt qn̄ iuramentū eſt taliter p̄ſtituꝫ ꝙ nō repugnat iuri repetendivtputa ſiqͥs iurauit reſignare bn̄ficiū ſuū ꝑ mētu ſi poſtmodū reſignauit pōt bn̄ficiū repetere intētando actionem qd̓ metꝰ cauſa. naꝫ iuramētū ſuū ſibi nō obſtat. q̄nō iurauit nō repetere bn̄ficiū. vt ꝓbat̉. jͣ. c. ꝓxi. nō oſtat. c. cū inter. p. de renūci. qꝛ ibi ꝓmouet̉ ex nouo iurſi em̄ quis iurauit nō repetere bn̄ficiū intelligit̉ ex antiqͦiure: ſꝫ ex nouo iure bn̄ poſſet vt ibi. ad. c. ij. de reſti. ſpō.dic̄ ꝙ ibi renūciauit ſpoliatus. nā ibi renuciatio non refert̉ ad poſſeſſionē quā nō habebat. dicendū vt ibi latius no. Nūquid aūt aduerſus illud iuramētū de qͦ ī texꝯpetat aliqd̓ remediū? dicit Inno. ꝙ ſic. qꝛ exquo iuraꝑ mētū pōt petere abſolutōem a iuramento ⁊ ep̄userit iſtū abſoluere. et no. bn̄ hoc dictū ꝙ ep̄s poteſtabſoluere illū qͥ iurauit ꝑ mētū. ⁊ ſic intellige. c. ſi ꝟo. etc. ſi veꝝ. de iur̄iur̄. Et idē eſt vbicūqꝫ iuramētum ꝯtinetturpitudinē ex ꝑte recipiētis vt in odiuꝫ iſtiꝰ qͥ turpiterrecipit iuramentū poſſit ep̄us abſoluere iurantē. vt no.idem Inno. in. c. debitores. de iur̄iur̄. ⁊ dicit hic Inn. ꝙlꝫ ep̄us poſſit abſoluere: bn̄ tū faciet nō abſoluere ſi aliud remediū ꝯpetit iurāti. vn̄ ſiqͥs iurat ſoluere vſurashꝫ remediū vt priꝰ ſoluat ⁊ poſtea repetāt. vt ī. d. c. debitores. dicit tn̄ ꝙ ſi obmiſſa hac viā ep̄s directe abſolueret nō putat hoc ꝯͣ ius eſſe. Et nota ſingulariter hocdictū. ex hoc em̄ vult ꝙ qn̄ iuramētū turpitudinē cōti-

net ex ꝑte recipiētis non eſt neceſſe vt iurās adimpleatpriꝰ iuramētū: vel vt faciat ꝯpelli recipiētē ad relaxationeꝫ: ſꝫ pōt directe pete̓ abſolutōem ab ep̄o. ⁊ pleniꝰ hācmaꝫ attingo. in. c. j. de iur̄iurā.Qui per mea O audientiaM. tū q̄ debuit cadere ī cōſtantē viꝝ bn̄ficio ſuo renūciare iurauit ⁊ renūciauit illd̓ repete̓ poterit. In pͥma ꝯq̄ſtio partis. In ſecūda dat iudices: ibi mādamꝰ ¶ No. pͦ ꝙ iuramentū de reſignādo non extendit̉ ad ius poſtea querēdum: nec p̄cludit facultatē repetendi ꝑ actōem qd̓ mecau. ſi interuenit metꝰ ſatiſfacit. ergo iuramento ex ſolorenūciatōis actu: qd̓ facit ad multa ¶ Secūdo ex hoc ⁊ex tex. no. ꝙ aliud eſt iurare d̓ reſignādo: aliud de nō repetēdo. Item q̄iō repete̓ bn̄ficiū ꝑ eum reſīgnetū iurauerit. ītellige niſi ꝑtum nō pōt petepetita abſolutōe aduerſus iuramentū. vt in. c. ſi ꝟo. deiureiur̄. Et eſt glo. fi. hic. ⁊ dixi. sͣ. c. ꝓxi ¶ Tercio no. inver. quia ꝟo. ar. optimū ꝙ circa renūciationē beneficimētu factā nō eſt aliqͣ ſpecialitas. ſꝫ quēadmodū alia q̄metu fiunt debent reuocari ita reuūciatio. Sꝫ q̄ro qͦ iure audit̉ iſte qui renūciauit bn̄ficio ꝑ metuꝫ? So. dicitInno. ꝙ ꝑ actōem qd̓ metꝰ cauſa: qd̓ pleniꝰ dixi. sͣ. e. c.¶ Sꝫ aduerte tu ad tex. qui loquit̉ per verbamꝑis: dicens que metus cauſa fiunt carere debore fraternitatis. ⁊ ſic videt̉ ꝙ hec que fiūt ꝑ mētū nōhabent robur firmitatis. ⁊ ſic cōcordat iſte tex. cuꝫ edicto p̄torio in eo ꝙ dicit̉ qd̓ metꝰ cā factū eſt nō ratū habebo. vt. in. l. metu. in. §. ſed qd̓ pretor. ff. eo. Et ideo ꝑteſt dici vt notāter dicit bar. in. d. l. metū. in. §. volencipalia contra ea que fiuntꝙ duo ſunt remmetum de iure pretorio. nam de iure ciuili regnet exquo interuenit ꝯſenſus licꝫ coactus. Sꝫ p̄tor intruduxit duo remedia. Primū dando vtilē actōempriꝰ erat directa. vn̄ abſqꝫ eo ꝙ intētaꝫ actionē qd̓ metus cauſa poſſum petere rem quā tradidi ꝑ metu intetando actōem vtilem que prius mihi cōpetebat et hͦ exbn̄ficio p̄toris mortui. qꝛ exquo pretor nō vult habereratum qd̓ fit ꝑ metum ipſo facto dat̉ mētū paſſo vtilisactio. Sꝫ quia nō erat ex toto ſufficiēter ꝓuiſum mētūpaſſo induxit aliud remediū .ſ. actionem qd̓ metus cauſa. ⁊ ꝑ eam reſtituit̉ actio directa que priꝰ cōpetebat beneficio p̄toris legitimi corā quo intentat̉ actio qd̓ metus cauſa. ⁊ hoc ſatis ꝓbat tex. ī. d. §. volēti ¶ Et ex hisintellectū huiꝰ capituli ꝙ ille qui renunciauitmētū habꝫ duplex remediū. Primū vt attētet actōem qd̓ metus cauſa. ⁊ ꝑ hoc remediuꝫ reſtituūtur ſibi omnia que tradidit ꝑ metū cum integritate. vtin. c. abbas. ī fi. s. e. ⁊ poteſt indirecte petere bn̄ficiū intentādo vtilem actōem. Nam ſi cecidiſſꝫ a poſſeſſioneſine metu ⁊ ſine renūciatione habuiſſꝫ actōem directaꝫputa confeſſoriā vel officiū iudicis vel latā rei vendicationem: iuxta no. ꝑ Inno. in. c. cum venerabilis. de reli.do. Nūc ꝟo exquo renūciauit ꝑ mētū habꝫ illā actōemvtilē que priꝰ erat directa. directa ꝟo ſibi nō competitqꝛ non potuit pretor directe diſponere ꝯͣ ius ciuile. vtinſti. de bo. poſ. poſt prin. Et ẜm hoc intellige et limitaea q̄ no. glo. in fi. in. c. abbas. sͣ. eo ¶ In glo. ij. ibi ⁊ dicitvis impetus maioris rei ⁊cͣ. Aduerte: hic em̄ ponit̉ diffinitio cuꝫ querit̉ quid ſi vis p̄ciſa. Nam duplex eſt vis.quedā eſt p̄ciſa: quedā eſt ꝓrſus cōtraria voluntati: vtcū quis ligatis manibꝰ ⁊ pedibꝰ rebaptizat̉ vel cōpellit̉cōmunicare excōicato in eccl̓ia. ⁊ de iſta vi non fit mentio in iſto titulo. Alia eſt vis cōditionalis. vt quādo infertur alicui vis vt niſi certū qͥd faciat minatur alit̓ ſibimortē. ⁊ de hac vi fit mētio ī iſto titulo. et hͨ vis īcludit̉ſub metu. ideo dicit glo. ꝙ hodie detracta eſt vis mētioq̄ olim fiebat in edicto p̄toris. ⁊ dic ꝙ detracta eſt mentio in libris iuris ciuilis. quia ſolum fit mentio de metu.⁊ dꝫ intelligi iſte titulus ẜm glo. ⁊ bone in vi cōpulſiua