De his que vi me. ca.

la non ꝓpter mētū: ſꝫ ꝓpter defectū ſolēnitatis. qͥa ſi nōſeruat̉ ſolēnitas ſubſtātifica nō tenet ſnīa qͣntumcūſpōte lata. vt in l. ꝓlatā. C. de. ſen. ⁊. ij. q. vij. diffinitiūReꝑio bal. in hac. q. in. d. l. decernimꝰ diſtinguenteꝫ ꝙaut metus fuit illatꝰ circa ptāteꝫ clauiū ⁊ viciat ip̄o facto. qꝛ ptās clauiū dꝫ eſſe libera. allegat. d. c. vnicū. eo.ti. li. vj. Aut metꝰ fuit illatꝰ in alijs ſentētijs et tenet ſnīalꝫ poſſet reſcindi ꝓpter mētū. allegat gl. in. d. c. iniuſtū. ⁊dicit canōiſtas ita tenere. Sꝫ ꝓfecto ꝯͣ pͥmū mēbꝝ ſuallego. gl. ſingularē in. d. c. vnico: q̄ ꝯcludit ſnīaꝫcatōis latā ꝑ mētū tene̓ qͣſi in abſolutōe ſittus viciet. ⁊ allegat no. in. d. c. iniuſtū. ⁊ tene mēti illamglo. qꝛ nemo allegat. facit pͦ qꝛ cū illa ſit gl. Io. an̄. videtur reprobare dictū Hoſti. hic. naꝫ ſi excōicatio lata ꝑmētū tenet fortiꝰ alia ſnīa ¶ Itē adduco illū tex. ꝑ locūa ſpāli. nā cū ſpāl̓r papa ibi ꝓuiderit circa abſolutōemgͦ ſecꝰ ī excōicatōe ⁊ ī alijs ſentētijs ꝯͣ dictū bal. ⁊ pōt eſſe rō ſpālitatis. qꝛ pͥncipes ſeculares erāt faciles in ꝯpellendo p̄latos ad abſoluēdū aliqͦs a ſnīa excōicatiōis. etſic nō poterat obſeruari rigor ecc̄iaſticꝰ: merito fuit ſtatutū vt al̓s abſolutio eſſet ip̄o iure nulla. Cōclude gͦ qregularit̓ metꝰ nō viciat ip̄o facto cū int̓ueniat ī iuriſditōe exercēda. ſecꝰ ſi in iuriſditōe ꝯferēda vl̓ ꝓroganda.vt ī. d. l. ij. ⁊ ī. v. caſu. sͣ. excepto ¶ Decimꝰ caſus ī ꝯſtitutōe ꝓcura. ẜm Hoſ. allegat. c. accedens. sͣ. de ꝓcu. ⁊ itatrā ſeūt hic doc. Et bn̄ notab̓ ꝓpt̓ aucͣteꝫ doc. vt ſi ꝑ metuꝫ qͥs ꝯſtituit ꝓcuratorē nō tenet ꝯſtitutio. ſꝫ certe illetex. hͦ nō ꝓbat. nā papa ibi nō intēdebat ius de nouo inducere: ſꝫ voluit ꝓuidere locū ſecuꝝ ꝑtibꝰ qd̓ fiendū eſtin oī actu. tn̄ nō ſequit̉ ꝙ ſi de facto metus interceſſeritimꝰ caſus ⁊ vltimꝰ ẜm Hoſ. ī actuactꝰ viciet̉. ¶ Uſine peccato: ſꝫ dic̄ ꝙ obligatio hic imqͥ nō pōt ſeruaū: ſꝫ rōne peccati. qꝛ nō pōt obligpedit̉ nō ꝓpi̓ri ad peccanoetiā iuramētū valet. vt in. c. qͣntoiureiur̄. ⁊. c. ſi ꝟo. ⁊. xxij. q. iiij. qͣſi ꝑ totū. Excipio duodecimū caſuꝫ qͥ ꝯp̄hendit ī ſe multos caſus ī his .ſ. quean̄. jͣ. c. ꝓxi. in renūciatōe bn̄ficij. Dicit em̄ ibi ꝙ renūciatio bn̄ficij ꝑ mētū facta non tenet. ⁊ infert ibi poſtmodum gnaͣl̓r ad oēs actꝰ ſpūales vt in eis viciet metꝰ ipſofacto. qꝛ in iſtis dꝫ eſſe volūtas libera ⁊ libeꝝ arbitriū. ſꝫcerte nō credo eū bn̄ dicere. ⁊ pͦ in renūciatōe bn̄ficij habes glo. notabilē. in. c. ſuꝑ hͦ. de renū. q̄ aꝑte tenet ꝙ renūciatio ꝑ mētū facta tenet lꝫ poſſet reſcindi aꝑte hͦ tenet Inn. ī. c. ad audiētiā. jͣ. e. vbi dicit ꝙ reſcīdit̉ ꝑ actionē qd̓ metꝰ cauſa. ſentit idē Inn. jͣ. c. ꝓxi. loquit̉ tn̄ ibialternatiue. ſꝫ Pe. ⁊ Abb. aꝑte hoc ibi tenēt. idē do. dero. deci. ccclxij. ꝓbat̉ ꝑ locū a ſpāli in cle. ij. in. §. ſane. depe. vbi dr̄ ꝙ renūciatio bn̄ficij q̄ fit ꝑ captōeꝫ ⁊ detētionem ptātuꝫ ſeculariū nō tenet: vt ſic in odiū iſtoꝝ principū qͥ qn̄qꝫ incarcerāt clericos vt renūciēt. fuit illd̓ iusinductuꝫ vt nō teneat renūciatio. vn̄ dicit ibi bal.ud eſt ius nouū. ⁊ facit qd̓ ibi no. gl. ī ꝟ. p̄dicto mō.Ad hͦ etiā adduco iſtū tex. nā papa nō fundat ſe ſpālit̓hic ſuꝑ bn̄ficio. ſꝫ ſuꝑ regula gnaͣli dicēs ꝙ q̄ mētu ⁊ vfiūt debēt reuocari ⁊cͣ. ⁊ ſic aꝑte ſentit ꝙ dꝫ trāſire cuni regula. Item qͣtenus dicit ꝙ in ſpūalibꝰ viꝯͣriū voluit glo. in. d. c. vnico. li. vj. Itē baptiſmaſſumptꝰ ꝑ mētū tenet. qꝛ ibi eſt volūtas lꝫ coacta. vt inc. maiores. in. §. item q̄rit̉. de bap. ⁊. xxxv. diſ. de iudeis.⁊ facit ratio. c. merito. xv. q. j. Cōclude gͦ ꝙ in actu meritorio metꝰ viciat ip̄o facto. vt in. d. c. ad fidē. Sꝫ ſciale eſt vbi imprimit̉ character. d. c. maiores. ſꝫ vbtractat̉ de merito qͦ ad deū: ſed de merito vel alio vincūlo metꝰ non viciat regulariter.Qui terrore laicoꝝ electōi¶¶ ¶O aures. de ſe facte renūciat ſi renūciatio iuramēto vel fide firmata non ſit regiminiad qd̓ electus erat p̄fici poterit. hoc dicit cōprehēden-

do quēlibet ītellectū. Cōmunis diuiſio. ſecūda ilcij aliquibꝰ¶ Nōta pͦ ꝙ factū a maiori ꝑte colldicentibꝰ poteſt dici vnanimit̉ factū. ita colligit hic doAn. ſed iudicio meo totū oppoſitum eſt colligendū. hiem̄ dicit̉ ꝙ vno excepto electio fuit vnanimiter celebrata. nam ſi verbū vnanimiter verificaret̉ in maiori partecij fruſtra fuiſſet dictū vno excepto. ⁊ ꝙ hoc ꝟbūimit̓ importet ꝙ nemine diſcrepāte ꝓbat tex. ī. c.iij. de poſtu. p̄lat̓. ⁊ in. c. ſi vr̄etiā ethymologia vocabuli. nā vnanimit̓ ⁊us animi. Non ergo poſſunt dici electores fuiſſe vrnimes ſi eoꝝ aliquis fuit diſcors a ſentētia cōi. ⁊ idēde ꝟbo cōcorditer. requirit̉ em̄ vt nemo diſcrepaueritvt no. glo. in cle. ne romani. de elec. ⁊ in. c. cupientes. deelec. li. vj. dixi in. c. nō poteſt. jͣ. de re iudi ¶ Secūdo notabat hic do. An. ꝙ renūciatio bn̄ficij ꝑ mētu facta nontenet. ⁊ certe iſte tex. hoc non ꝓbat. hic em̄ non dr̄ ꝙ renūciatio electōnis non tenuerit: ſed ſimpliciter dicit ꝙtalis renūciatio nō obſtat quominꝰ is qͥ renūciauitci poſſit eccl̓ie ad cuiꝰ regimen fuit electꝰ. vnde vInno. pōt intelligi ex nouo iure .ſ. ꝑ electiōem defiendā. vel pōt intelligi ꝙ ex antiqͦ iure. ſꝫ vt dicūt⁊⁊ Abb. priꝰ petita reſtitutōe aduerſus illā renūciatmētu factā. ⁊ ꝓ hoc tex. in. cle. ij. in. §. ſane. de penis. vbitunc ſolū renuciatio bn̄ficij eſt nulla qn̄ fuit facta ad captionē ⁊ detentiōem alicuiꝰ ptātis ſecularis. ſecus gͦ ꝙx quo dic vt pleniꝰ dixi. sͣ. c. ꝓxmetus alit̓ interuenitamentū ⁊ fidei interpoſitio diuTercio nota qētia int̓ hec. Sol̓. dicit Inn.ſa ſunt. ſedoeſt cuꝫ fit ſuꝑ libris reliquijs vel alia re ſaY iuramend ꝑ deū vel fiqͥs ꝓmittitaꝯͣriū facit. c. et ſidem. ⁊ nil aliud dicit hic In noc̄. Sꝫuenire iuramēxp̄us. de iureiur̄. vbi patꝫ ꝙ poteſt inttum abſqꝫ tactura alicuiꝰ rei ſacre vel alicuiꝰ ſcripturenam ad eſſe iuramenti non requirit̉ neceſſario tacturaalicuiꝰ rei. vt ꝓbat̉ ibi. et noͣ. glo. ij. q. j. in ſumma. ⁊ videglo. in hoc notabilē in cle. j. de here. Et ob hoc ⁊hic voluit dare aliā differentiā: dicens ꝙ tunc eſmentū cum exprimit̉ verbū iuro. Si autē non exprimiid ꝑ deū ſeu ꝑ fidē tunc dr̄ fidei pretur ⁊ ꝓmittit̉ aliſtatio. Si autē non interponit̉ deus vel fides tunc dicitur ſimplex ꝓmiſſio. Hec differētia mihi ex toto nō placet. ⁊ tex. videt̉ in oppoſitū in. c. ego em̄. ⁊ ī. d. c. etſi chriſtus. de iureiur̄. vbi patꝫ ꝙ dicendo ſic. deꝰ me adiuuet⁊ hec ſancta euāgelia eſt iuramentū ⁊ tn̄ non exprimit̉verbuꝫ iuro. Item habes multa exempla. ī. d. c. etſi chriſtus. in quibꝰ ſine expreſſiōe huiꝰ verbi iuro inducit̉ iuramentuꝫ. ⁊ ideo dicerē ꝙ iuramentū et fidei preſtatiohabent ſe vt genus ⁊ ſpecies. qꝛ omnis fidei p̄ſtatio eſtiuramentū: ſed non ecōuerſo. vbicūqꝫ em̄ adijcit̉ vincūlum religiōis ſimplici aſſertōi poteſt dici iuramentum.Ad hoc qd̓ noͣ. in. d. c. etſi chriſtus. Et hec faciūt ad q̄ſtiones: nūquid violans p̄ſtatōeꝫ fidei poſſit priuari beneficio ſicut veniēs ꝯtra iuramentū? Secundo nūquidſit infamis ſicut ꝑiurus eo caſu quo ꝑiuriū irrogat infamiam? quod quādo ſit plene dixi in. c. teſtimoniuꝫ. diteſti ¶ Ad primū archi. in. c. iuramēti. xxij. q. v. recitauiſquēdam dicere ꝙ debeat priuari beneficio ſicut veniens ꝯtra iuramentū. Et hoc tenuit glo. notabilis in. c.querelam. ne p̄lati vices ſuas. ⁊ idem ibi Hoſti. ⁊ idē tenet glo. in. c. cōſtitutus. de tranſact̓. Sed aliud videturtenere ipſe archi. ibi. ⁊ in. c. j. de ſepul. li. vj. vbi vide. videtur enim in hoc variaſſe. ſed do. Car. tenet hic ꝙ nonſit priuandus beneficio. ⁊ refert hoc idem tenere quandam deciſi. rote. Ego ſequerer opi. gloſarū. primo perfundamentuꝫ quod ſupra feci. qꝛ omnis fidei preſtatioeſt iuramentū. Item ꝙ accidere poſſet ꝙ plus peccaretveniens ꝯtra fidem qͣꝫ ꝯtra iuramentū. naꝫ ꝑiuriū tanto eſt grauiꝰ: quāto id ſuꝑ quo fuit iuramentū p̄ſtituꝫerat ſanctius. Nam magis peccat veniens contra iu-