De offi. or.TT

grauat. Appellatio ꝟo fundata eſt ſuꝑ grauamine. vtin. c. vt debitus d̓ appel. ſi tn̄ ſuperior in corrigendo excederet modū tunc bene appellari pōt vt h̓ in fi. ⁊ ī. c. depͥore. jͣ. de appel. ⁊. c. rep̄henſibilis. eo. ti. vn̄ hodie nō vdeo aliquā differentiā inter alias cauſas ⁊ cauſam cōrectionis qꝛ hodie aquis grauētivt in. d. c. vt debitus.ionis. Sed credo ꝙ ẜm iura antiqua ꝓcedebat hec ſpecialitas ī correctione. nā de iure antiquo nō erat neceſſe exprimerecām in appellatōne ſꝫ indifferenter admittebat̉ appellatio niſi fuiſſet manifeſte friuola vn̄ oīs appellatō deuoluebat olim cām ad ſuꝑioreꝫ vt no. ij. q. vj. ad romanā.⁊ dixi in. d. c. vt debitus. ſꝫ in cā correctōis erat illd̓ ſpeciale vt nō admitteret̉ appellatio niſi ꝓcederet cā rōnabil̓ qꝛ p̄ſumebat̉ interpoſita ad ſubterfugiēdam dbitā correctōem. ¶ Scd̓o no. ꝙ remotio appellatiōisfacta in reſcripto apl̓ico recipit vires ẜm naturā cauſecui adijcit̉. nam ſi appellatio remouet̉ ī cauſa correctionis intelligit̉ niſi ſuꝑior excedat modū in corrigēdoqꝛ hoc eſt de natura ipſius correctōis. nā vides h̓ ꝙ papa ſcribendo iſti appellatōe remota nihil noui induxitſꝫ videt̉ ſe retuliſſe ad terminos iuris vt patet h̓ in plitere. vnde remotio appellationis nō oꝑatur h̓ vinqua in. c. paſtoralis. jͣ.ll. quod eſt bn̄ notandꝓ ſtatutis ⁊ alijs diſpeodioſis vt ſi diſponāmateria iuris intelligat̉ ẜm ius. facit qd̓ le. ⁊ no. in. c. exꝑte. jͣ. d̓ ꝟbo. ſig. el. iij. ⁊ ꝑ Bar. ī. l. j. ff. ad le. fal ¶ Tercio no. ep̄m habere iuriſditionē ordinariā ſuꝑ criminibus tā ꝯͣ religioſos qͣꝫ ꝯͣ clericos ſeculares ⁊ ꝯͣ vtroſqꝫpoteſt ꝓcedere inquiſitionis via ⁊ in dubio hoc ꝓcedit in clericis ſecularibꝰ. vt in. c. qͣliter ⁊ qn̄ d̓ accu. Ioin religioſis intelligendo ꝙ vult ꝓcedere ſuꝑ grauibꝰcriminibꝰ de quibꝰ hic fit mētio. nā grauia crimina expoſcunt depoſitionē. vt in. c. tue d̓ penis. quo caſu ep̄sſolus ꝓcedere pōt ꝯͣ clericū etiā religioſum qꝛ depoſitio nō pōt fieri ꝑ inferiorē. xv. q. vij. ī. c. felix. ⁊. c. ſi ep̄s.⁊ hoc caſu pōt intelligi tex. in. c. monaſteria. xviij. q. ij.vbi dicit̉ ꝙ monaſteria ſūt ſb̓ diſciplina ep̄oꝝ. ¶ No.ibi ſtatuens ad reformationē ⁊cͣ. ꝙ ep̄us nō ſolum pōtgere exceſſus ſubditoꝝ ſꝫ etiā ſtatuta facere ad reitionē moꝝ nō tn̄ pōt ſtatuere ꝯͣ canones. vt ptꝫibi quod regulare fuit ⁊ honeſtuꝫ. debet ergo ſtatuerẜm regulas canonū. pōt .n. preter ius canonicū ſtatuere. Item etiā apponere penā vbi ius nō apponit velgere vt in. c. ij. de ꝯſti. li. vj. no. glo. in cle. ne romaneiti. plenius ꝑ Io. an. in. c. fi. de offi. archip̄ſbꝫnota ꝙ ſuꝑior ſcribēdo iudici inferiori vt ꝓceſubditos ſeu vt faciat id ad qd̓ al̓s tenebat̉ nō dcere eū delegatū ſꝫ potius dicit̉ excitare officiū ſuū odinarium ⁊ ad hoc quotidie allegat̉ iſte tex. ⁊ ꝯcor. adhoc. c. pe. jͣ. eo. quod intelligo vt p̄dixi qn̄ mādat̉ id adqd̓ al̓s inferior tenebat̉. ſꝫ ſi mandat̉ habenti ptātem qͥnō tenebat̉ illud facere ſaltē ita p̄ciſe vt mandat̉ tuncvidet̉ facere eū delegatum ad hoc adduco tex. cū glo.no. in. c. cū aliquibꝰ de reſcrip. li. vj. vbi dicit̉ ꝙ ſi papamādat ep̄o vt ꝯferat beneficiū vacans ſeu vacaturūcerte ꝑſone vel vt recipiat eū in canonicū videt̉ in hocfacere eum delegatū ita ꝙ receptus vigore mādati eritapl̓icus ⁊ nō ordinariꝰ. rō qꝛ lꝫ ep̄s haberet ptātem cōferendi ⁊ teneret̉ ꝯferre nō tn̄ iſti ꝓ quo papa mandauit vnde mandatū hoc hꝫ de nouo ⁊ ſic nō videt̉ face̓tanꝙͣ ordinarius. ⁊ ſic limito iſtū tex. cū materia ſua īdicunt h̓ doct. ꝙ vbi apponit̉ in mandato aliquid qͣnō ſpectat ad ordinaria ptātem videt̉ mandator illumfacere delegatū. vtputa ſi in reſcripto apponit̉ clauſuappellatione remota ⁊ erit talis cauſa in qͣ appellationē a iure remota. Idem ſi dixiſſet aucͣte noſtra facias. ad hͦ tex. in. d. c. cū aliquibꝰ. ⁊ tex. cū glo. in. c.egro. li. vj. vel ſi dixiſſet delegamus vel cōmittim

per ſuperiorem ſcribitur ordinario inferiori ex circunſtantijs dꝫ dep̄hendi vtꝝ voluerit eum facere delegatū an excitare officium ſuuꝫ ordinariū. ¶ Ultimo potes h̓ colligere ꝙ nedum in ciuilibꝰ ſꝫ etiam in criminalibꝰ poteſt appellari de ep̄o ad archiep̄m ⁊ nō ſolum cūꝓcedit ꝑ accuſationem ſꝫ etiam ꝑ viam inquiſitionis.¶ In glo. j. ibi ſꝫ de purgatione. Item ẜm doct. ibi loqͥtur tex. de delicto famoſo h̓ ꝟo de delicto notorio quaſi ſentiant doct. id qd̓. jͣ. ſubijcit̉ in fi. glo. vt a correction non poſſit appellari qn̄ dein eſt notoriuꝫ. ſecſi non eſt notorivbicunqꝫ poteſt ꝓic vt. sͣ. d̓t appellari al̓s ſecus. vnde in deliōt appellari ſi ſuꝑior excederet modū incorrigendop̄henſibilis. ⁊ dicit hic Hoſt.inter cetera ꝙppellandi eſt ſi ſuperiorcorrigens labone pari vl̓ minoplus notorio allegat. iij. q. vij. iudicet. ⁊ ſic dicit intellitendum. c. de priore de appel. cum hoc dicto tranſit hIo. an. ⁊ cōiter doc̄. ⁊ ſi eſſet verū foret multū notabileSed ego non puto de iure ꝓcedere quia exquo ſuꝑior toleratur in officio quantūcunqꝫ ſit criminoſus pōtigit ex meritoin ꝑ̄dit ipſo iurels. vnde multi reges vt Dauid Saul ⁊bant ſententias ⁊ corrigebāt ſubditos lꝫminoſi vt dicit gr̄anus. iij. q. vij. §. fi. Item vide qd̓ dixi poſt Inno. in. c. ſciſcitatꝰ de reſcrip. ⁊ ꝑ eūdē. in. c. civenerabil̓ de excep. vtrobiqꝫ .n. vult ꝙ de crimīe nō pteſt excipi ꝯtra ordinariū aūt ꝯͣ delegatū niſi dicereſpeciale cū ſuꝑior ꝓcedit ex officio ad correctioneꝫ vtſi laborat crimine notorio poſſit inferior ex hͦ appellareqd̓ videt̉ tene̓ idē Hoſt. vt recitat Io. an. ī. c. j. de cenſi. li. vj. ſꝫ hoc dictuꝫ iure nō ꝓbatur. ⁊ ad. c. iuovt nō. Gratianus in. d. §. fi. ⁊ dixi in. d. c. ſciſcitatus tene tn̄ ſemꝑ menti dictū Hoſti. quia nō reperio damnatū ꝑ doct. ⁊ vide ad p̄dicta bo. glo. in. c. cū nō liceatde preſcrip. ⁊ quod ibi dixi ⁊ qḋ no. xxxij. di. c. nullus. ⁊c. preter hoc. ¶ In glo. ij. ibi qͥ ꝟo ſeculares. no. glo.quare clerici qui nō ſunt alicuiꝰ religionis dicunt̉ clerici ſeculares. ꝑticipant .n. religioſis ⁊ in hoc appellāturclerici. Item participant laicis ⁊ hoc reſpectu appllantur ſeculares non tn̄ ſunt vere ⁊ ꝓprie ſeculares ⁊ ſic appellatione ſecularium nō veniunt clerici. ¶ Exͣ glo.ro qͥd ſi iſte ep̄s pariſien̄. putabat ſe delegatuꝫ papevt tanqͣꝫ delegatꝰ ꝓceſſit nūquid valeat ꝓceſſus ſaltēptāte ordinaria? ⁊ dic̄ ꝙ nō qꝛ ꝓceſſit aucͣte quam nōhabebat qꝛ ẜm illā nō intendebat ꝓcedere. ꝓ hoc tex.in. c. cū ſuꝑ abbatia. sͣ. d̓ offi. dele. ⁊ in. c. ex ꝑte aſtenſisde ꝯceſſ. p̄ben. ⁊ hāc opi. tenet Bar. in. l. vnica. C. quiꝓ ſua iuriſ. no. in. c. cū ex officij. d̓ p̄ſcrip. ⁊ ibi habeturquid in dubio vtrū hn̄s ordinariam ⁊ delegatā videaꝓcedere vt ordinarius an vt delegatus vel vtraqꝫa: ⁊ dic vt ibi dicetur.Prelati ſb̓ditosRrefragaVlll. corrigunt ⁊ refomant appellatiōe remota vel ꝯſuetudīe nō obſtante. ſi tn̄ capl̓m ꝯſueuit corrigere exceſſus canonicerū ⁊ ſi infra t̓minū ab ep̄o p̄figēdū nō fac̄ ip̄e ep̄s hͦ faciet. hͦ dic̄ vſqꝫ ad. §. ceterū. hꝫ duo dicta. ſcd̓m ibi exceſſus. ¶ No. pͦ ibi irrefragabili. ꝓ ſignificato hꝰ verbi. idē .n. ē dicere qd̓ irretͣctabili ⁊ gnaͣli ⁊cͣ. ¶ No. ſecūdo ꝙ qͥlibet p̄latꝰ hn̄s ſb̓ditos pōt ⁊ dꝫ ꝓcedere acorrectionē exceſſuū ⁊ reformatōeꝫ moꝝ ⁊ no. ꝙ corzere ⁊ reformare ponuntur h̓ vt diuerſa. data gͦ poteſtate reformandi non venit poteſtas corrigendi. Iteꝫno. ꝙ ꝯͣ correctionem ⁊ moꝝ reformatione nulla ꝯſuetudo pōt allegari ⁊ tene hͦ menti. nam non valet ꝯſuetudo ꝯͣ honeſtatē. ad hoc de vi. ⁊ ho. cle. in. c. cū decorē⁊ quod ibi no. ¶ Item noͣ. ꝙ a reformatiōe moꝝ ⁊ correctione exceſſuum poteſt appellari ſi in talibꝰ modus