Druckschrift 
1 (1485)
Entstehung
Seite
141r
Einzelbild herunterladen
 

De offi. dele. 9

. de app. in. c. cām. noͣ. hoſti. ī. c. qm̄ abbas.. e. facitqd̓ no. glo. in. l. ſi vni p̄al̓. tn̄ veriꝰ credo indiſtinctedelegata iuriſditio ꝓrogari p̄t qꝛ nullibi ꝓbat̉ oppoſitū iſte tex. loquit̉ īdefinite. Itē eadē ꝓhibitiōis vr̄ ī vtroqꝫ caſu. lꝫ ml̓te rōnes ſolēt reddi qͣre deleata iuriſditio poſſit ꝓrogari tn̄ puto potiorē. qiuriſditio delegata ē delegātis delegati. vt ī. c. ſane.. e. ī. l. j. ff. de offi. eius. pōt ꝓrogari ad aliasſonas p̄ter ꝯſenſū delegātis cuiꝰ ē iuriſditio miat ſiue ſit delegatꝰ ad vniuerſitatē cāꝝ ſiue ad certācām. tm̄ notab̓. In gl. j. ibi vtriuſqꝫ vtilitatētinet. no. gl. vſqꝫ ad fi. dic̄ de materia vt plene no. ff.de eo cer. lo. totū p̄cipue ī. l. iiij. fi. ī. l. vnica. qvbi ꝯueīat̉ cer. lo. da. ꝓmiſit. ī eo gl. ī fi. facit dſtinctionē int̓ ꝯͣctus bone fidei ſtricti iurꝭ. dic̄ de iſtvt no. in. c. venerabilis de excep. vbi bo. gl. ibi plene dixi. In gl. ij. ibi ſecꝰ ordīaria. ſentit gl. et iol. pe. iſte debitor potuiſſꝫ ꝓrogare iuriſditionē orſtiꝰ abbatꝭ. ſꝫ egit ꝓrogare ordīariā ſꝫ delegatā. ſic hūit locū illa regula qd̓ noluit potuit ⁊cͣ. et īc. ſuꝑ.. e. Et ex noͣ. ſi intēdo ꝓrogare vnaꝫſpēm iuriſditiōīs ē ꝓrogabilis ceſſat ꝓrogatio inalia ſpē poterit ꝓrogari qꝛ ī ꝓrogatiōe reqͥrit̉ ꝯſenſus ꝓrogātis. vt i. l. ſiqͥs errorē. ff. de iur. om. iudi. et. dicet̉ latiꝰ. Scd̓o no. delegata iuriſditio ēbabilis etiā ſi cōcurrat ī eadē ꝑſona ordīaria qd̓ tene mēti. In gl. ī ꝟbo ſnīas ibi qͥdē pōt. no. glo.p̄t qͥs ſe obligare ad penā excōicatōis. Sꝫ adu̓te lati p̄t ml̓tipl̓r ꝯſiderari. nūꝗd apd̓ alienū iudi cuiꝰ iuriſditionē in ſe ꝓrogare intēdit poſſit ſe obligare ad penā excōicationis. ſcd̓o p̄ſuppoſito poſtnūꝗd apud eūdē vl̓ ſaltē apud ſuū. iudicē poſſit ſe olligare ad penā excōicatiōis vt ſine monitiōe adueniēte ꝯditiōe poſſit excōicari vl̓ ſine cāe cognitiōe. Quoad pͥmū Inno. multū vacillat ſꝫ final̓r vr̄ inclinari adꝑte negatiuā. vꝫ vt poſſit qͥs ēt laicꝰ ꝓrogare iuriſditionē alteriꝰ iudicis ad ptātē excōicandi. qꝛ p̄tqͥs ligari vl̓ abſolui alienū iudicē. vt ī. c. oīsre. ptās ꝯpetit ſoli deo vl̓ eiꝰ vicario. xxiiij.cūqꝫ. niſi habeat qͥs hāc ptātē a deo vl̓ ab p̄t aliquē ſpūalit̓ ligare vl̓ abſoluere. ꝯn̄s vr̄cludendū ꝓrogatiōꝫ ꝑtiū fieri poſſit. ideꝫvr̄ tenere hoſti. abb. Et ī clerico ē dubiū qꝛ ip̄e innullo pōt ꝓrogare iuriſditionē alieni iudicꝭ ſine ꝯſenſu ep̄i ſui. vt ī. c. ſigͣſti de fo. ꝯpe. vn̄ ſi clericꝰ hūit ꝯſenſum ab ep̄o ꝓrogādi tūc certe pōt ferri illū extio. idē in laico ſi hūiſſet ꝯſenſū ep̄i ſui. ar. c. oīsuſqꝫ ſexꝰ p̄al. vbi pꝫ ꝯſenſu ꝓprij ſacerdotꝭ p̄t ſeſb̓ijcere alieno ſacerdoti. ab eo abſolui ligari.?dubiū remanet ī laico vult ꝓrogare iuriſditionteriꝰ iudicꝭ eccl̓iaſtici ſine ꝯſenſu ſui ep̄i. nunqͥd poſſit illū excōicari vt dixi doc. cōiter ſentiūt ſꝫ do. an.diſtinguit aut ſpecifice vul̓t ſe ſubmitte̓ ad ptātēexcōicādi pōt. aut acceſſorie puta qꝛ ꝓrogauit iuriſditionē ad certā cām. et tūc poterit iſte excōicari.ar.. vr̄ bona ꝯſideratio ſꝫ iudicio meo aliqͣntuluꝫreſiſtit iſte tex. a ꝯͣrio. ſpecifice ſe obligauit vt poſſet excōicari niſi debitū ſolue̓t ī t̓mīo. ſic veniebat ptās acceſſorie ad cām īmo reſpcū cāe nll̓a dabat̉cognitio qꝛ debitor ꝯfitebat̉ debitū ꝓmiſit ſolue̓ certo termīo eo ſoluēte obligauit ſe ad penā cēſure papa dicit ſnīas nullas eo ſolū reſpectu qꝛ iuriſditiodelegata non potuit ꝓrogari. a ꝯͣrio ſi fuiſſet ꝓrogata ordinaria valuiſſent iſte ſnīe cēſure. vn̄ iudicio meohic ē caſus a ꝯͣrio ſenſu laicus pōt ſe ſpecifice obligare ad ſnīas cēſure apud alienū iudicē eccl̓iaſticū cuus ordinariā iuriſditiōeꝫ ī ſe ꝓrogare intēdit. Et admotiuū doc. p̄t dici eadē ē ptās oīm iudicū eccl̓iaſticoꝝ. ab eodē original̓r originauit a deo. lꝫ iuriſditio ſit poſtmodū papā diuiſa certa loca t̓ritoriā

tn̄ exqͦ papa cōſtitutōnes ſuas approbat materiārogatiōis dicendū ꝓrogationē iſte ligat̉ a iudiceſuo ad illā cām illa ptās ē a deo vt p̄dixi. Itē excōicare ē pͥncipalit̓ declarare aliquē exͣ eccl̓iaꝫ gratiā dei.. iij. aliqͥs. no. gl. in. c. qd̓cūqꝫ. xxiiij. q. j. iudeꝫuius iuriſditio ꝓrogata ē declarat iſtū ꝓptertumaciā in ſatiſfaciēdo vt ꝓmiſit exͣ eccl̓iamuatū gr̄a dei. ad pͥmū. Quo ad ſecūdū pͥncipale nūqͥd poſſit ſe qͣs obligare vt poſſit excōicari ſinepetēti monitiōe. de quo in. c. ſacro. hoſti. dicit nonigēti de fo. cōpe.. c. ꝯtingit. ij. de ſen. excō. qͣſitiat bn̄ p̄cedēs monitio ſit introducta ī fauorēblicū. id̓o pn̄t pͥuati illi iuri renūciare. vt ī. l. iuspublicū. ff. de pac. Dicit etiāpōt qͥs ſe obligare vt ſine cauſe cognitiōenacia poſſit excōicari. vt in.q. iij. Item pōt qͥs ſeꝑari agr̄a dei niſi pͥnlat. xj. q. iij. illud.. c. cuꝫ eternide iudi. li. vj. niſi ſit ī culpa ꝯtumacia dꝫ qͥs excōiari etiā ſiculpa in ſoluēdo dumodo tꝑeexcōicationis ſitine culpa. vn̄ culpa ꝯtumacia reqͥrit̉ tꝑe ſnīe nec ſufficit p̄cedēs. ad hoc. c. tu de vſu.c. odoardus. de ſolu. lꝫ ſecus ſit in alijs ꝯͣctibus qꝛ ſufficit ī illis culpā p̄ceſſiſſe vt poſſit nūc ꝯdēnari. l. ſi vt certo. §. interdū. ff. cōmo. ī. l. ij. ff. ſiqͥs ca. ī. c. dilecti defo. cōpe. ſi. diuerſitatis ē qꝛ excōicatio nūqͣꝫtur ab homīe niſi ꝓpter cōtumaciā aut in cōꝑado aut in ſatiſfaciendo. vt no. glo. in. c. ep̄i. xjhinc ē monitio ſꝑ dꝫ p̄cedere vt in. d. c. ſacro.reqͥrit̉ tꝑe ſnīe ſit culpabilis ꝯtumax nec ſufficitcedēs culpa. putaotuit ſoluere noluit ſꝫ nūc eſtīpotēs qḋ bn̄ noͣbis. Sed ꝯͣ inſtat Inno. reducēdo in abnāͣ ſi ferat̉ ſnīa excōicatiōis ſub ꝯditiōe ī aliquē. puta niſi ſatiſfecerit īfra mēſē iſto elamēſe ē excōiolꝫ potuerit ſatiſface̓. ar. bo. in. cad cōſultationē de re iudi.. c. p̄terea appel. ſic̄ ſnīaſub cōditiōe ligat ꝯtumace ita vr̄ poſſit qͥs ſe obligare vt indiſtincte adueniēte certa ꝯditiōe poſſit excōicari. So. Inno. refert in duas opi. Quidā .n. tenuerūt.iſta ſnīa lata ſub ꝯditiōe ligat quimīo ſaltē vbi culpa non p̄ceſſit. al̓saūt ſnīaet errorē qꝛ ligaret inculpabilē impotentē ac. ſic ſnīa tanqͣꝫ ꝯtinēs errorē eētnulla. v.tuas de ſen. ex. impoſſibiliū nulla ē obligatio nullū p̄ceptū īpoſſibile ligat. l. fi. ff. ſen. ſinedant̉.. l. impoſſibiliū. ff. de re. iur̄. et ī regulanemo. e. ti. li. vj. Alij ꝟo dicūt talis excōicatio ligatlꝫ poit ſoluere etiā ſi ſine culpa ſua deſijt poſſe ſatiſfacer2ſnīa fuit lata ſine cognitōe impotētie ſimplicit̓ niſi ſatiſfecerit. ergo niſi ſit adīpleta ꝯditio ſentētia hꝫires ſuas ſaltē ad eccl̓iaꝫ militantē. ſnīainiuſta lat. vt ī. c. ꝯtingat.. e. nec ob. ẜm Inn. qd̓dixit de errorqꝛ ſatis eſt error ſit exp̄ſſus ī ſnīavn̄ ē curāypoſſit res deduci ī errore ſeu de errore interror hꝫ vitiare ſnīam exqͦ ē exp̄ſſus.ͦ dictū qꝛ ſolet multū allega īterp̄tatio fiēda ē ẜm Inedicinalis. ij. q. j. multi. id̓oe. de ſen. ex. vt claues ecuerētia. ꝯſulūt doc. vt ſivis aliqꝫ excōicatōis facias fieri viāis. qꝛ tunc reqͥreret̉ tꝑe ſnīecauſe coſꝫ facias iudex ꝯſentiēte ſb̓ ꝯditiōe niſi ſatiſfeceritī termio. naꝫ tūc lapſo termīo erit excōicatus ſine aliamonitiōe cōditōne qd̓ eſt bn̄ noͣndū. nec poterit ẜmInno. ille debitor appellare pendēte ꝯditiōe exqͦ a pͥncipio ꝯſenſit qꝛ grauat̉ de nouo. noͣbis ſingl̓r p̄dicta de qͥbus poſſit hodie iudicio meo dubitari. c. romana de ſen. ex. li. vj. vbi dr̄ futurꝭ culpis dꝫ ferri excōicatio etiā ſb̓ ꝯditiōe niſi p̄ceſſerit. ſed poſſet