De offi. dele. 9
jͣ. de app. in. c. cū cām. ⁊ noͣ. hoſti. ī. c. qm̄ abbas. sͣ. e. facitqd̓ no. glo. in. l. ſi vni p̄al̓. tn̄ veriꝰ credo ꝙ indiſtinctedelegata iuriſditio ꝓrogari nō p̄t qꝛ nullibi ꝓbat̉ oppoſitū ⁊ iſte tex. loquit̉ īdefinite. Itē eadē ꝓhibitiōisrō vr̄ ī vtroqꝫ caſu. ⁊ lꝫ ml̓te rōnes ſolēt reddi qͣre deleata iuriſditio n̄ poſſit ꝓrogari eā tn̄ puto potiorē. qiuriſditio delegata ē delegātis ⁊ nō delegati. vt ī. c. ſane. sͣ. e. ⁊ ī. l. j. ff. de offi. eius. nō gͦ pōt ꝓrogari ad aliasſonas p̄ter ꝯſenſū delegātis cuiꝰ ē iuriſditio q̄ rō miat ſiue ſit delegatꝰ ad vniuerſitatē cāꝝ ſiue ad certācām. ⁊ hͦ tm̄ notab̓. ¶ In gl. j. ibi vtriuſqꝫ vtilitatē cōtinet. no. gl. vſqꝫ ad fi. ⁊ dic̄ de materia vt plene no. ff.de eo qͥ cer. lo. ꝑ totū ⁊ p̄cipue ī. l. iiij. ⁊ fi. ⁊ ī. l. vnica. qvbi ꝯueīat̉ qͥ cer. lo. da. ꝓmiſit. ⁊ ī eo ꝙ gl. ī fi. facit dſtinctionē int̓ ꝯͣctus bone fidei ⁊ ſtricti iurꝭ. dic̄ de iſtvt no. in. c. cū venerabilis de excep. vbi bo. gl. ⁊ ibi plene dixi. ¶ In gl. ij. ibi ſecꝰ d̓ ordīaria. ſentit gͦ gl. et iol. pe. ꝙ iſte debitor potuiſſꝫ ꝓrogare iuriſditionē orſtiꝰ abbatꝭ. ſꝫ nō egit ꝓrogare ordīariā ſꝫ delegatā. ⁊ ſic hūit locū illa regula qd̓ noluit potuit ⁊cͣ. et īc. cū ſuꝑ. sͣ. e. ¶ Et ex hͦ noͣ. ꝙ ſi intēdo ꝓrogare vnaꝫſpēm iuriſditiōīs q̄ nō ē ꝓrogabilis ceſſat ꝓrogatio inalia ſpē q̄ poterit ꝓrogari qꝛ ī ꝓrogatiōe reqͥrit̉ ꝯſenſus ꝓrogātis. vt i. l. ſiqͥs ꝑ errorē. ff. de iur. om. iudi. etjͣ. dicet̉ latiꝰ. ¶ Scd̓o no. ꝙ delegata iuriſditio nō ē ꝓbabilis etiā ſi cōcurrat ī eadē ꝑſona cū ordīaria qd̓ tene mēti. ¶ In gl. ī ꝟbo ſnīas ibi ꝙ qͥdē pōt. no. glo. q̄p̄t qͥs ſe obligare ad penā excōicatōis. Sꝫ adu̓te latinā hͦ qō p̄t ml̓tipl̓r ꝯſiderari pͦ. nūꝗd apd̓ alienū iudicē cuiꝰ iuriſditionē in ſe ꝓrogare intēdit poſſit ſe obligare ad penā excōicationis. ſcd̓o p̄ſuppoſito ꝙ poſtnūꝗd apud eūdē vl̓ ſaltē apud ſuū. iudicē poſſit ſe olligare ad penā excōicatiōis vt ſine monitiōe adueniēte ꝯditiōe poſſit excōicari vl̓ ſine cāe cognitiōe. Quoad pͥmū Inno. h̓ multū vacillat ſꝫ final̓r vr̄ inclinari adꝑte negatiuā. vꝫ vt nō poſſit qͥs ēt laicꝰ ꝓrogare iuriſditionē alteriꝰ iudicis qͦ ad ptātē excōicandi. qꝛ nō p̄tqͥs ligari vl̓ abſolui ꝑ alienū iudicē. vt ī. c. oīs ⁊re. ⁊ hͨ ptās ꝯpetit ſoli deo vl̓ eiꝰ vicario. xxiiij. qͥcūqꝫ. iō niſi habeat qͥs hāc ptātē a deo vl̓ abnō p̄t aliquē ſpūalit̓ ligare vl̓ abſoluere. ⁊ ꝑ ꝯn̄s vr̄ cōcludendū ꝙ ꝑ ꝓrogatiōꝫ ꝑtiū hͦ fieri nō poſſit. hͦ ideꝫvr̄ tenere hoſti. ⁊ abb. Et ī clerico nō ē dubiū qꝛ ip̄e innullo pōt ꝓrogare iuriſditionē alieni iudicꝭ ſine ꝯſenſu ep̄i ſui. vt ī. c. ſigͣſti de fo. ꝯpe. vn̄ ſi clericꝰ hūit ꝯſenſum ab ep̄o ꝓrogādi tūc certe pōt ferri ꝑ illū extio. ⁊ idē in laico ſi hūiſſet ꝯſenſū ep̄i ſui. ar. c. oīsuſqꝫ ſexꝰ p̄al. vbi pꝫ ꝙ cū ꝯſenſu ꝓprij ſacerdotꝭ p̄t ſeſb̓ijcere alieno ſacerdoti. ⁊ ab eo abſolui ⁊ ligari.?dubiū remanet ī laico qͥ vult ꝓrogare iuriſditionteriꝰ iudicꝭ eccl̓iaſtici ſine ꝯſenſu ſui ep̄i. nunqͥd poſſitꝑ illū excōicari vt dixi doc. cōiter ſentiūt ꝙ n̄ ſꝫ do. an.diſtinguit ꝙ aut ſpecifice vul̓t ſe ſubmitte̓ qͦ ad ptātēexcōicādi ⁊ nō pōt. aut acceſſorie puta qꝛ ꝓrogauit iuriſditionē qͦ ad certā cām. et tūc poterit iſte excōicari.ar. h̓. ⁊ vr̄ hͨ bona ꝯſideratio ſꝫ iudicio meo aliqͣntuluꝫreſiſtit iſte tex. a ꝯͣrio. nā h̓ ſpecifice ſe obligauit vt poſſet excōicari niſi debitū ſolue̓t ī t̓mīo. ⁊ ſic nō veniebathͦ ptās acceſſorie ad cām īmo reſpcū cāe nll̓a h̓ dabat̉cognitio qꝛ debitor ꝯfitebat̉ debitū ⁊ ꝓmiſit ſolue̓ certo termīo ⁊ eo nō ſoluēte obligauit ſe ad penā cēſure⁊ papa dicit ſnīas nullas eo ſolū reſpectu qꝛ iuriſditiodelegata non potuit ꝓrogari. a ꝯͣrio gͦ ſi fuiſſet ꝓrogata ordinaria valuiſſent iſte ſnīe cēſure. vn̄ iudicio meohic ē caſus a ꝯͣrio ſenſu ꝙ laicus pōt ſe ſpecifice obligare ad ſnīas cēſure apud alienū iudicē eccl̓iaſticū cuus ordinariā iuriſditiōeꝫ ī ſe ꝓrogare intēdit. Et admotiuū doc. p̄t dici ꝙ eadē ē ptās oīm iudicū eccl̓iaſticoꝝ. ⁊ ab eodē original̓r originauit a deo. ⁊ lꝫ iuriſditio ſit poſtmodū ꝑ papā diuiſa ꝑ certa loca ⁊ t̓ritoriā
tn̄ exqͦ papa ꝑ cōſtitutōnes ſuas approbat materiā ꝓrogatiōis dicendū ꝙ ꝑ ꝓrogationē iſte ligat̉ a iudiceſuo ad illā cām ⁊ illa ptās ē a deo vt p̄dixi. Itē excōicare ē pͥncipalit̓ declarare aliquē exͣ eccl̓iaꝫ ⁊ gratiā dei.jͣ. iij. cū aliqͥs. no. gl. in. c. qd̓cūqꝫ. xxiiij. q. j. iudeꝫuius iuriſditio ꝓrogata ē declarat iſtū ꝓpter cōtumaciā in nō ſatiſfaciēdo vt ꝓmiſit eē exͣ eccl̓iam ⁊ pͥuatū gr̄a dei. ⁊ hͦ qͦ ad pͥmū. ¶ Quo ad ſecūdū pͥncipale nūqͥd poſſit ſe qͣs obligare vt poſſit excōicari ſine cōpetēti monitiōe. de quo in. c. ſacro. hoſti. dicit h̓ ꝙ nonigēti de fo. cōpe. ⁊. c. ꝯtingit. ij. de ſen. excō. qͣſitiat ⁊ bn̄ ꝙ p̄cedēs monitio ſit introducta ī fauorēblicū. ⁊ id̓o nō pn̄t pͥuati illi iuri renūciare. vt ī. l. iuspublicū. ff. de pac. Dicit etiāpōt qͥs ſe obligare vt ſine cauſe cognitiōenacia poſſit excōicari. vt in.q. iij. Item nō pōt qͥs ſeꝑari agr̄a dei niſi pͥnlat. xj. q. iij. illud. ⁊. c. cuꝫ eternide iudi. li. vj. iō niſi ſit ī culpa ⁊ ꝯtumacia n̄ dꝫ qͥs excōiari etiā ſiculpa in nō ſoluēdo dumodo tꝑeexcōicationis ſitine culpa. vn̄ culpa ⁊ ꝯtumacia reqͥrit̉ tꝑe ſnīe nec ſufficit p̄cedēs. ad hoc. c. cū tu de vſu. ⁊c. odoardus. de ſolu. lꝫ ſecus ſit in alijs ꝯͣctibus qꝛ ſufficit ī illis culpā p̄ceſſiſſe vt poſſit nūc ꝯdēnari. l. ſi vt certo. §. interdū. ff. cōmo. ⁊ ī. l. ij. ff. ſiqͥs ca. ⁊ ī. c. dilecti defo. cōpe. cū ſi. ⁊ rō diuerſitatis ē qꝛ excōicatio nūqͣꝫtur ab homīe niſi ꝓpter cōtumaciā aut in nō cōꝑado aut in nō ſatiſfaciendo. vt no. glo. in. c. ep̄i. xjhinc ē ꝙ monitio ſꝑ dꝫ p̄cedere vt in. d. c. ſacro.reqͥrit̉ ꝙ tꝑe ſnīe ſit culpabilis ⁊ ꝯtumax nec ſufficit pͥcedēs culpa. puta qͣotuit ſoluere ⁊ noluit ſꝫ nūc eſtīpotēs qḋ bn̄ noͣbis. Sed ꝯͣ hͦ inſtat Inno. reducēdorē in abnāͣ ſi ferat̉ ſnīa excōicatiōis ſub ꝯditiōe ī aliquē. puta niſi ſatiſfecerit īfra mēſē iſto elamēſe ē excōiolꝫ nō potuerit ſatiſface̓. ar. bo. in. cad cōſultationē de re iudi. ⁊. c. p̄terea d̓ appel. ſic̄ gͦ ſnīaſub cōditiōe ligat nō ꝯtumace ita vr̄ ꝙ poſſit qͥs ſe obligare vt indiſtincte adueniēte certa ꝯditiōe poſſit excōicari. So. Inno. refert in hͦ duas opi. Quidā .n. tenuerūt.iſta ſnīa lata ſub ꝯditiōe nō ligat eū qui nōmīo ſaltē vbi culpa non p̄ceſſit. al̓saūt ſnīaet errorē qꝛ ligaret inculpabilē ⁊ impotentē acdū. ⁊ ſic ſnīa tanqͣꝫ ꝯtinēs errorē eētnulla. v.tuas de ſen. ex. nā impoſſibiliū nulla ē obligatio ⁊ nullū p̄ceptū īpoſſibile ligat. l. fi. ff. q̄ ſen. ſinedant̉. ⁊. l. impoſſibiliū. ff. de re. iur̄. et ī regulanemo. e. ti. li. vj. Alij ꝟo dicūt ꝙ talis excōicatio ligatlꝫ nō poit ſoluere etiā ſi ſine culpa ſua deſijt poſſe ſatiſfacer2ſnīa fuit lata ſine cognitōe impotētie ⁊ ſimplicit̓ niſi ſatiſfecerit. ergo niſi ſit adīpleta ꝯditio ſentētia hꝫires ſuas ſaltē qͦ ad eccl̓iaꝫ militantē. nā ſnīainiuſta lat. vt ī. c. cū ꝯtingat. sͣ. e. nec ob. ẜm Inn. qd̓dixit de errorqꝛ ſatis eſt ꝙ error nō ſit exp̄ſſus ī ſnīavn̄ nō ē curāypoſſit res deduci ī errore ſeu de errore interror nō hꝫ vitiare ſnīam exqͦnō ē exp̄ſſus.ͦ dictū qꝛ ſolet multū allega⁊ hͦ īterp̄tatio fiēda ē ẜm Inedicinalis. ij. q. j. multi. id̓oe. de ſen. ex. ⁊ vt claues ecuerētia. ⁊ iō ꝯſulūt doc. vt ſivis aliqꝫiā excōicatōis nō facias hͦ fieri ꝑ viāis. qꝛ tunc reqͥreret̉ tꝑe ſnīecauſe coſꝫ facias ꝙ iudex ꝯſentiētenē ſb̓ ꝯditiōe niſi ſatiſfeceritī termio. naꝫ tūc lapſo termīo erit excōicatus ſine aliamonitiōe ⁊ cōditōne qd̓ eſt bn̄ noͣndū. nec poterit ẜmInno. ille debitor appellare pendēte ꝯditiōe exqͦ a pͥncipio ꝯſenſit qꝛ n̄ grauat̉ de nouo. ⁊ noͣbis ſingl̓r p̄dicta de qͥbus poſſit hodie iudicio meo dubitari ꝑ. c. romana de ſen. ex. li. vj. vbi dr̄ ꝙ ꝓ futurꝭ culpis n̄ dꝫ ferri excōicatio etiā ſb̓ ꝯditiōe niſi cā p̄ceſſerit. ſed poſſet