De offi. de leg. 2A

abſoluere ex defectu ptātis. ¶ In glo. in ꝟ. exequant̉ infi. dic meliꝰ vt dixi. sͣ. Extra glo. q̄ro nūquid ꝑ denūciatōeꝫ publice factā qͥs ꝓbet̉ excōicatꝰ? ⁊ videt̉ pͦ ꝙ non.qꝛ ille qͥ denūciat nihil de nouo agit. l. heredes palā. ff. d̓teſta. ⁊ poſſibile eſt ꝙ nulla excōicatio p̄ceſſit ſaltē q̄ tenuerit. gͦ denūciatio neceſſario nō ꝓbat excōicatiōeꝫ. nā⁊ qn̄qꝫ nūciat̉ ille excōicatꝰ qͥ in veritate excōicatꝰ nō ē.exēplū in. clicꝫ. de ſen. ex. li. vj. ꝓbatio aūt dꝫ cōcludereneceſſario. vt ī. c. in pn̄tia. de ꝓba. ⁊ nō ꝓbat hͦ eē qd̓ abhͦ ꝯtingit abeſſe. vt ī. c. ij. d̓ trāſſa. p̄la. ⁊ ī. l. neqꝫ natales.C. de ꝓba. Ad idē optime facit. c. pia d̓ excep. li. vj. vbidr̄ ꝙ excōicatio dꝫ ꝓbari aꝑtiſſimis documētis ſeu lucidis ꝓbatōibꝰ. ob iſta forte ꝯͣria glo. dubitauerūt de iſtaq. in. c. lꝫ. p̄al. ⁊ in. d. c. pia. Hoſ. tenet h̓ ꝙ ꝓbatio denūciatōis ſufficit exqͦ publice fuit facta. ar. c. j. de poſtu.la. Credo ꝙ vbi agit̉ de modico p̄iudicio vt ī caſunſtro ſufficiat hͨ ꝓbatio. qꝛ p̄ſumit̉ ꝓ his q̄ notorie actaſunt ⁊ ꝓ iudice exercēte officiū ſuū. vt ī. c. in pn̄tia. de renūci. ⁊ ī. c. ad audiētiā. de p̄ſcrip. ⁊ optime facit. d. c. licꝫ.ſꝫ vbi ageret̉ de gͣui p̄iudicio. forte hͨ denūciatio nō ſufficeret qꝛ nccͣio n̄ ꝯcludit excōicatōꝫ vt p̄dixi. ⁊ regularit̓ꝟba enūciatiua nō ꝓbāt maxime ꝓlata ī abſentiafacit qd̓ no. glo. ī. l. optimam. C. de ꝯͣhē. ⁊ ꝯmit. ſtipc. ſi papa. de pͥuil̓. li. vj. ⁊ ī. c. illud. de p̄ſump. Nūqͥd aūtſufficiat ꝓbare ꝑ famā? vr̄ ꝙ ſic. ꝑ. c. cū deſideres. i. §. ij.d̓ ſen. ex. vbi tex. no. dicit ꝙ ſi ꝑ famā ꝯſtat aliquē eē excōicatuꝫ cogit̉ ille aut ſe purgare: aut pete̓ abſolutōemſaltē ad cautelā. ita infamatꝰ de crimīe pōt ꝑ ſuſpēſionēꝯpelli ad ſe purgādū. vt. .jͣ. q. v. ſiqͥs p̄ſb̓r. ⁊. c. int̓. d̓ purga. ca. Sol̓. Egi. mouet h̓ iſtā. q. ⁊ final̓r ꝯcludit ꝙ iſtaꝓbatio fame nō ſufficit. nā cū nō hēat vim niſi vniꝰ teſtis: vt no. iiij. q. iij. §. itē ſeeq̄ret̉ ꝙ vnꝰ teſtis ſufficeret ad ꝓbandū excōicatōd̓ nō eſt veꝝ. vt no. ī. d̓pia. ⁊ ī. d. c. ij. Ab. h̓ dixit pōderandū modū opponēnā ſi dixit dico iſtū nō audiendū niſriꝰ ſe purget cumſit infamatꝰ de excōicatōe: ⁊ tūc nō dꝫ audiri ꝑ. d. c. cumdeſideres. qͣſi īnuat ſecꝰ eſſꝫ ſi ſimpl̓r opponeret de excōcatōe ⁊ poſtea ꝓbat ſolā famā. Ego puto ꝙ pͥmū d̓Abb. nō ſufficiat qͦ ad hͦ vt iudex nccͣio teneat̉ actorepellere. Rō qꝛ īdictio purgatōis pēdet a ptāte ⁊ ofcio iudicis: ⁊ nō ꝯpetit ſuꝑ h̓ actio ipſi ꝑti. vt. jͣ. de purſi ꝑtotū. ꝑs aūt nō pōt ꝯq̄ri vl̓ appellare ſi iudexo ſuo nō vult īduce̓ purgatōeꝫ. vt no. ſpe. in ti.de of. iudi. §. impedit. ī pͥn. ⁊ cōit̓ doc̄. ī. c. paſtoral̓. d̓ excep. Fateor tn̄ ꝙ iudex ex officio ſuo poterit illū repellēſꝫ nō ad petitōeꝫ ꝑtis excipiēti.ꝑs tenet̉ ꝓbare excōmunicatōem modo legitimo ⁊ aꝑtis documētis: vt hic.⁊ in. d. c. pia.Abſolutꝰ a delegato ſuper cauſa ꝓUE TO. q̄ fuerat excōicatꝰ coraꝫ excōicatoreparebit ſeu rn̄debit ſuꝑ illa cauſa niſi ſit alteri delegaet ſi excōicator malicioſe diſtulerit delegatꝰ qͥ abſolicogͦſcit. Prīo pōit̉ qō. ſecūdo ſolutio ibi ī qͦ. Et ꝯtinuatur iſte. §. ad p̄cedentē hͦ ordine. nā ſupͣ fuit dictuꝫ ꝙ ſiexcōicator nō vult abſoluere actorē ad reqͥſitōeꝫ delegti ꝙ ipſe delegatꝰ poterit abſoluere ne impediat̉ cogitio cauſe ſibi cōmiſſe. Sꝫ qꝛ excōicatus abſoluit̉ p̄ſtitacautōe de parēdo iuri in illa cl̓a ꝓ qͣ fuit excōicatꝰ dubiibat̉ corā quo iudice iſte deberet parere iuri ⁊ rn̄dereilla cauſa exqͦ iſte delegatꝰ iſtū excōicatuꝫ abſoluit? etm̄det vt ī ſra palꝰdi. eto de ſtādo mādato eccl̓ie ſutexccicatus piſito li? cbi mēdato eccl̓ie ꝙ abſolultqͦ fuit excōicatꝰ: ⁊ p̄ſtat̉ hoc iuramētū qn̄ fuit excōcatꝰ ꝓ dubia offenſa vel ꝯtumacia. Si aūt ꝓ notoria nō abſoluit̉ cū iuramēto: ſꝫ debꝫ priꝰ integre ſatiſfacere. vt ī. c. ex ꝑte. de ꝟ. ſig. ⁊ ī. c. venerabilibꝰ. in. §. ſecꝰ.de ſen. ex. li. vj. vn̄ in priori caſu ītelligas iſtuꝫ tex. qn̄qꝫtn̄ excōicatꝰ iurat ꝙ parebit mādatis iudicꝭ. vt ī. c. j. qd̓me. ca. qn̄qꝫ ꝙ parebit iuri. vt ī. c. ex ꝑte. p̄all̓. Ideꝫ tn̄eſt effectꝰ hoꝝ iuramētoꝝ. nō ſolū obligat̉ ad parēdum

mādatis licitis ⁊ honeſtis ſibi fiendis a iudice ꝯpetenti.vt ſentit Hoſti. hic. ⁊ gl. in. c. ex tenore. de ſen. ex ¶ Itēnota quē poſſe cognoſcere nō ſolū de eo qd̓ venit acceſſorie ad cāꝫ pͥncipal̓r ſibi ꝯmiſſaꝫ: ſꝫ etiā d̓ eo qd̓ veītceſſorie ad acceſſoriū cāe ſibi ꝯmiſſe. nā hic delegatꝰ ꝑabſolutōem impēdere. qꝛ venit acceſſorie ad cauſaꝫ ſibi cōmiſſaꝫ. Itē pōt poſtea cognoſcere de cauſa ꝓ qͣ fuit excōicatus. qꝛ venit acceſſorie ad abſolutōem qua irtene hͦ mēti ¶ Et ex hoc ⁊ ex tex. no. caſuꝫcidēter fecqͦ delegatꝰ cognoſcitcauſa ꝓrſus ſeꝑata a cauſa ſiꝯmiſſa qn̄ .ſ. veīt accerie ſaltē ad acceſſoriū cāe ſue.n̄ ꝟ. diſtulerūt. videt̉ velle glo. ꝙ hodie nō ꝓēdia. §. reus quoqꝫ. de reſcrip.li. vj. vbi dr̄ ꝙa cauſa nō pōt pendēte illo iucorā alio iudice̓ etiā ſuꝑ alia cauſacio trahereiꝰ ꝯͣriū hic īnuit̉. nā iſte actor fuerat excōicatꝰ ī alia cāin qͣ erat reus. ⁊ videt̉ hic tex. velle ꝙ pōt ꝓſeqͥ cauſamcora iudice ꝑ eū impetrato. ⁊ in alia cauſa ꝓ qͣ fuit excōmunicatꝰ tenet̉ rn̄dere vt reus. ⁊ ſic actor ⁊ reus litigabāt eodē tꝑe corā diuerſis iudicibꝰ. qd̓ eſt ꝯͣ illū. §. reusquoqꝫ. So. multa hic īuoluūtur. ſꝫ dic clare ꝙ in multꝭcaſibꝰ pōt ſaluari etiā hodie iſte tex. Nam pͦ pōt intelligi ꝙ iſte fuit excōicatꝰ in cauſa quā habebat nō cū iſtoqͥ eſt nūc reus: ſꝫ cū tercio. ⁊ ſic ceſſat ꝓrſus ꝯͣriū. nā pendente cauſa inme ⁊ titiū nihil repugnat qminꝰ poſſintrahere ſemꝑniū corā alio iudice. Secūdo pōt intelligi ꝙ iſte fuit excōicatꝰ ad inſtātiā iſtiꝰ qͥ nūc eſt reꝰ: ⁊ inalia cā erat actor ⁊ tūc militat ꝯͣriuꝫ. ſꝫ rn̄de ꝙ forte ẜmHoſ. pͥma cā erat finita. ſꝫ qꝛ n parebat executōi fuit excōicatus. vn̄ reſcriptū fuit impetratū finito pͦ iudicionondū executōi mādato. Et nota ex hoc ītellectu bonam limitatōeꝫ ad illū. §. reus quoqꝫ. Tercio pōt inteloqͥt̉ qn̄ cā pēdebat corā delegato. ſecꝰ ſi ceio. Hec tn̄ ſol̓. ex toto nō ſatiſfacit ꝑ aut̓. ⁊ꝯſeq̄ntelle. in glo. ideo tene p̄cedētes ſolutiōes Crogari ad illū terciū nō poſſet. Aduerte quglo. fi. ibiglo. multū reſtrīgit tex. vult em̄ ꝙ iſte delegatꝰ poſſit coī ꝓ qͣ actor al̓s fuit excōicatꝰ ſi excōicatorīs in ꝓcedēdo dūmō illa cā tāgat iſtū reū quifftescorā delegato. ſecus aūt ſi tangit terciū. ꝙterciū nullā hꝫ delegatus iuriſditōem. ⁊ hāc opi. tengatus abſoluit nō vult ſe intromittere ampliꝰ in cauſailla: durū eſt dicere ꝙ delegatus qͥ abſoluit nō poſſit cognoſcere. Io. an. cōcordat ⁊ ſatis bn̄ iudicio meo ꝙ qͣnus cauſa tangit articulū ſatiſfactōis pōt delegatus q̄tus cognoſcere de illa ꝯtumacia. qꝛ ꝓprie venit acprie ad abſolutōem factā ꝑ delegatum: ſꝫ de reſiduocauſe cognoſcere nō pōt. qꝛ eſt ꝓrſus ſeꝑata ab articulo excōicatōis. Si aūt tota cauſa ꝯtingeret ip̄m articulum ſatiſfactōis: vtputa fuit excōicatus qꝛ noluit ſoluēre iuxta p̄ceptū ſeu ſuam nullā. tūc em̄ poterit delegatus cognoſcere de tota cauſa .ſ. an ſnīa ſeu preceptū fuerit nullū ¶ Ultra glo. q̄ro. pone ꝙ corā ep̄o actor ꝓbatur excōmunicatus ab alio ep̄o: nūquid iſte epiſcopuscauſe poterit abſoluere eum ab illa excōmunicatōne fīexcōmunicator requiſitꝰ non vult iſtum abſoluere? videtur ꝙ ſic. ſicut delegatus abſoluit vt hic. contrariumꝯmuniter tenēt doc. ⁊ bene. qꝛ delegatus hic facit tanqͣꝫgerens vices pape. ſed epiſcopus fungit̉ poteſtate ſuadūtaxat ⁊ ex propria poteſtate nō poteſt abſoluere abexcōmunicatōe lata ab alio iudice. quia nō eſt ſibi ſubditus. nam regula eſt ꝙ excōicatōem latā ab homīe nemo pōt remittere niſi ille qͥ excōicauit vel ſuꝑior. vt ī. c.paſtoralis. §. p̄terea. de offi. or. Habeat ergo recurſumſte actor ad ſuꝑiorē ſui excōicatoris. ar. in. c. nullꝰ. de iureꝑat̓. ⁊ idē dic̄ in cōſil̓ibus terminis: qd̓ noͣ. ¶ Abbas.