De offi. deleg.
punit eū vt delegatū: ſꝫ vt ꝑſeuerantē in crimīe et ceſſatmaioritas. de qͣ ī glo. exquo noluit acceptare delegationem. ⁊ vide ad maꝫ qd̓ dixi in. c. fi. de reſcrip.Supra viſuꝫ eſt de his q̄ opponunt̉ ī ꝑA. ſona iudicis nūc ſb̓ijcit de his q̄ opponūtur in ꝑſonā actoris. ⁊ hoc dicit vſqꝫ ad. §. ſi ꝟo. ?corā d̓legato obiecit excōicatōꝫ actori quā nō ꝓbfra tp̄s debitū audit̉ actor. Si ꝟo ꝓbat delegatꝰ abſoluet actorē. ſi excōicatꝰ eſt ꝓpt̓ cām ſibi ꝯmiſſaꝫ. ſi ꝓpteraliā nec eſt de caſibꝰ reſeruatis pape ad excōicatorē ſuūillū remittet. qͥ ſi nō vult eū abſolue̓ delegatꝰ pape eū abſoluet. h. d. Primo ponit pͥncipalē q̄ſtioneꝫ quā ſoluitibi dubitatōem. Secūdo pōit qōnē incidentē ibi ſi ꝟo.¶ No. pͦ modū ⁊ practicā obijciēdi excōicatōeꝫ ꝯͣ actorem vt repellat̉ a iudicio. ¶ No. ſecūdo ꝙ actor excōicatus pōt repelli a iudicio nō ſolū cū agit corā ordinario:ſꝫ etiā corā delegato ¶ No. tercio ꝙ infra terminū ꝯpetentē vel ſtatiꝫ dꝫ ꝓbari excōicatio oppoſita actori ⁊ hodie eſt tp̄s ſtatutū ⁊ det̓mīatū in. c. pia. d̓ excep. li. vj. nāꝓbari infra. viij. dies. de qͦ hic in gl. ¶ Itē nota practim ꝓcedēdi ꝑ d̓legatū cū agēs cora eo ꝓbat̉ excōicatEt dic latiꝰ qͣꝫ colligat̉ ex lr̄a ꝙ aūt ꝓbat̉ excōicatꝰ anteimpetratōeꝫ reſcripti. ⁊ dꝫ delegatꝰ ꝓnūciare ſe nō iudicem. qꝛ nō valet reſcriptū impetratū ab excōicato niſi īcauſa appellatōis vl̓ abſolutiōis. de qͦ dic̄ vt habet̉ ī. c.de reſcpͥ. li. vj. ⁊ hoc caſu nō ꝓcedit iſte tex. Aut ꝓbatiexcōicatꝰ poſt impetratiōeꝫ reſcripti ⁊ hꝫ locū iſte tex.caſu dꝫ delegatꝰ hͦ ordine ꝓcede̓. nā ſi fuit excōicatꝰ ꝓpter cam ſibi ꝯmiſſaꝫ tūc ip̄e abſoluet: ẜuato tn̄ iurꝭ ordine. ⁊ ita ītelligo ꝟ. ceteꝝ. ī ꝟ. a iudicibꝰ delegatꝭ. Autfuit excōicatꝰ ꝓpt̓ aliā cām ⁊ aut eſt talis excōicatio cuius abſolutio reẜuat̉ pape. ⁊ nō pōt delegatꝰ abſoluereſꝫ dꝫ eū remittere ad papā. vt in ꝟ. dūmō. Aut nō ē reſeruata abſolutio pape ⁊ dꝫ eū remittere ad ſuū excōicatorē ſiunariꝰ vel delegatus. ⁊ ſi ille abſoluereꝟo nō vult abſoluere eū aūt allegatvult bn̄ qiſtā cām. puta qꝛ ille fuit excōicatꝰ ꝓ manifeſta offenſaſeu ꝯtumacia ⁊ hoc ꝓbat. ⁊ nō tenet̉ eū abſoluere niſi ilpͦ ſatiſfaciat. vt ī. c. ex ꝑte. el. j. d̓ ꝟ. ſig. ⁊ ī. c. venerabilius. §. ſecꝰ. de ſen. ex. li. vj. Si ꝟo allegat aliā cāꝫ ꝓbabilem nō notoriā non dꝫ eū abſolue̓ niſi p̄ſtita cautōe. vtd. c. ex ꝑte. Si ꝟo malicioſe nō vult eū abſolue̓ pōt ip̄edelegatꝰ euꝫ abſoluē̓ ⁊ ꝯſtabit de malicia excōicaīfra tꝑ̄s ſibi ſtatutū a delegato n̄ abſoluit nec allegauitī ꝯͣriū. Ex p̄dictis ⁊ ex tex. no. ꝙ delegatꝰ pape etine acceſſorij ad cām ſibi cōmiſſaꝫ nō pōt abſoluēab excōicatōe cuiꝰ abſolutio reſeruat̉ pape. Et pōt eſſerō. qꝛ ī certꝭ caſibꝰ abſolutio reſeruat̉ pape in ſignū ſpecialis priuilegij. iſta ꝟo q̄ reſeruant̉ hoc mō nō trāſeūtin aliū niſi ex ſpāli pͥuilegio. vt in. c. qd̓ trāſlatōem. d̓ of.leg. ⁊ ſic nota caſuꝫ in qͦ vno ꝯmiſſo non trāſeūt oīa ſine qͥbꝰ pͥncipal̓r ꝯmiſſuꝫ expediri nō pōt ⁊ hoc eſt rōnep̄dicta. Et ex his ⁊ ex tex. ꝑ locū a ſpāli argue ꝙ a quocūqꝫ citra papā ſit lata excōicatio pōt delegatꝰ pape inidēter abſoluere. Itē nota ꝙ rōne acceſſorij delegatusinpedit ſe de cā ſibi non ꝯmiſſa. vltimo no. ibi nō velde ſignificato huiꝰ ꝟbi. nā ẜm Inno. ⁊ Uin. dr̄ia eſt inle non velle. nā ꝟbū nolo denotat p̄ciſaꝫ reſiſtēꝯtēptū. ꝟbū aūt n̄ volo denotat ſimplicē reſiſtēam qͣſi velit facere: ſꝫ nō mō ille qͥ nō vult. qn̄qꝫ tn̄ iſtaſumunt̉ ꝓmiſcue. d̓ qͦ etiā ꝑ glo. ī. l. j. ff. de tributo. ⁊. l.ſe pr̄is. C. vn̄ liberi ¶ In glo. ī ꝟbo donec ī fi. dic meliuꝙ rō dubitādi potuit eſſe. qꝛ iſte nolebat aut non poterat ꝓbare excōicationē incōtinēti: ſed forte petebat d̓lationē longiorē. vn̄ erat p̄ſumptio ꝙ opponebat malilicioſe cauſa differēdi ꝓceſſuꝫ ſuꝑ principali. ⁊ iō dubitat̉ vtꝝ ad p̄cludendū viaꝫ malicijs potuiſſet ꝓcedi ſuprincipali ⁊ ſuꝑ exceptōe excōicatōis. ſꝫ in deciſiōe ꝓudetur ꝯͣ iſtā fraudē vt non differat̉ ꝓceſſus ſuꝑ pͥncipali. ſed exceptio excōicatōis debet ꝓbari incōtinēti infra
terminū ꝯpetentē. ⁊ hodie ꝓuiſum vt infra. viij. dies ꝓbetur: vt. sͣ. dixi. ⁊ ſb̓ijcit̉ in glo. ſe ¶ In gl. in ꝟbo ex cōfeſſione in fi. no. ſingularit̓ iſtā glo. ad quā quotidie recurrit̉ ⁊ remittit̉. Et ī effectu glo tāgit tria. ⁊ ꝯcludit ꝙin exceptōibꝰ dilatorijs dꝫ lis ꝯteſtari ⁊ iurari de caluinia atqꝫ libellus offerri. dic̄ tn̄ ꝙ ſi iſta obmittunt̉ nōpter hoc corruit ꝓceſſus. qꝛ iura ānullātia ꝓceſſuꝫ in defectū illaꝝ ſolēnitatū non loquūtur in ꝓceſſu ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs. Hoſt. aūt diſtinguit. dicit em̄ ꝙ ſuꝑexceptōibꝰ q̄ ꝓponunt̉ an̄ lit̓. ꝯtē. dꝫ fieri cōteſtatio lit̓.ſꝫ ſuꝑ exceptōibꝰ q̄ ꝓponunt̉ poſt lit̓. ꝯteſtatā non ē neceſſe litē ꝯteſtari. qꝛ ſufficit pͥma ꝯteſtatio. fatetur tn̄ ꝙnon ſeruabit̉ ita ſtricte ordo iuris ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs ſicut ſuꝑ ꝓceſſu prīcipali. Dicit etiā nullibi cauere ꝙ ſuꝑ exceptione dilatoria debeat iurari de calūnia.Communis opi. videtur indiſtincte vt ſuper exceptionibꝰ nō ſit neceſſe litē ꝯteſtari. nec libellū offerre: nec dcalūnia iurare. Hāc opi. tenuerūt Io. de lig. Bal. ⁊ cōmunit̓ moderniores ſeq̄ntes. idē ſpe. ī ti. de lit̓. ꝯte. in. §ſecutā. vt ī. c. vnico. de lit̓. ꝯtē. ſꝫ ille qͥ excipit nihil petitvt ī. c. ij. de or. cog. nec valet ar. glo. ꝙ ꝯfitēdo vl̓ negādo ſe excōicatū fit ꝯte. lit̓. qꝛ hͦ non eſt veꝝ qm̄ ꝑ ꝯfeſſioneꝫ factā an̄ libelli oblationē n̄ īducit̉ lit̓. ꝯte.in. c. dudū. el. ij. sͣ. de elec. ⁊ ī. l. j. C. de ꝯfetū calūnie dꝫ p̄ſtari ī exordio litꝭ .i. ī ipſa lit̓. ꝯtē. ⁊ potiꝰat̄ poſt lit̓. ꝯtē. qͣꝫ an̄. vt pꝫ. jͣ. ex ordine titultat̉ de lit̓. ꝯte. ⁊ poſtea de iuramēto calūniramētū ſemel tm̄ p̄ſtat̉ in cāi vt no. jͣ de iura. qgo ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs nō eſt p̄ſtādū iuramlūnie. fateor tn̄ ꝙ pōt exigi iuramētū malicie ꝑra. calū. li. vj. Idē dico de libello. nā libellꝰ non p̄ſtat̉ niꝑ cā prīcipali: qͥnīmo dico ꝙ exceptiōes neare ī ſcriptis: ſꝫ ſatis eſt ꝙ ſcribāt̉ ī actis. vt no.ſti. in. c. qm̄. de ꝓba. lꝫ glo alit̓ ibi ⁊ h̓ dixerit. Iexceptōe r̄cuſatōis ꝓpoſita ꝯͣ iudicē. qꝛ illa dꝫ daptis: nō tn̄ ꝑ modū libelli.: vt. l. aꝑtiſſimi. ⁊. l. cūC. de iudi. ⁊ vide qd̓ no. ſpe. ī ti. de excep. §. viſo. īnūqͥd. ¶ In glo. ī ꝟ. aliā iuſtā cām: ibi vel de ꝓceſſu ordinarij. no. gl. ⁊ tene eā mēti ꝙ impetrās reſcriptūiā īchoata corā ordinario dꝫ face̓ mētionē de ꝓceſſuordinarij al̓s reſcriptū ē ſurreptitiū. Sil̓eꝫvt debitꝰ. jͣ. de ap. ⁊ ꝓbat̉ hͦ dictū a ſil̓i. nā ſicut nō valetr̄ſcpͥtū ſuꝑ cā iā īchoata corā alio d̓legato niſi d̓ ꝓceſſicorā illo hīto fiat mētio. vt ī. c. int̓ mōaſteriū de re iudi.ita pari rōne ānullat̉ reſcriptū ſi non facit mētionē d̓ ꝓceſſu inchoato corā ordinario. nā ſi papa ſciuiſſꝫ nō itadefacili dediſſet reſcriptū. ar. ī. l. vbi ceptū. ff. d̓ iudi. ⁊īc. ex tenore. de reſcpͥ. Et ī fi. glo. gl. n̄ bn̄ dic̄. qꝛ reſcpͥtiimpetratū ab excōicato regularit̓ eſt ip̄o iure nullū. necꝯualeſcit ſecuta abſolutōe. de qͦ dic vt habes in. c.ſcrip. li. vj. Et ad. c. pia all̓. in glo. rn̄de ꝙ loquit̉ dſu habito corā ordinario. ⁊ ꝓ rōe diuerſitatis vide gͦd. c. j. Et iſtū tex. intellige qn̄ reſcriptū fuit impetratan̄ excōicatōeꝫ. vel ſi vis ītellige̓ ꝙ poſtea dic̄ ꝙ fuit ipetratū ī caſu ꝯceſſo vel ẜuatis ẜuādis. de qͦ ī. d. c. j. ¶glo. in ꝟ. ad excōmunicationem in fi. glo. cōmuniter ſquūtur doct̉. hic. quidam tamē tenuerūt contrariū ꝑc. venerabilibus. in. §. vbi auteꝫ. de ſen. excō. li. vj. vbiīcitur ꝙ abſolutio tenet licꝫ iniuſte ſit facta. Iteꝫ moutur quia iſte remiſſiones fiūt de vrbanitate. vnde teneabſolutio eis non factis. vt in. c. cum ab eccleſiarū. et.ad reprimendam. de offi. ordina. ſed prima opinio plimihi placet. nam iura allegata pro cōtraria opi. loqutur in eo qui habet iuriſditōnem ſuper abſolutionē. ſede legatus iſte non habet aliquā poteſtatē ſuper cauſibi non cōmiſſa: niſi qn̄ alit̓ cā ſibi ꝯmiſſa expediri npoteſt. vt hic. ⁊ sͣ. e. c. j. Sꝫ exquo excōicatus erat patus abſoluere iſtū actorē. ergo nō poterat iſte delegatꝰ