Druckschrift 
1 (1485)
Entstehung
Seite
126v
Einzelbild herunterladen
 

De offi. deleg.

punit vt delegatū: ſꝫ vt ꝑſeuerantē in crimīe et ceſſatmaioritas. de ī glo. exquo noluit acceptare delegationem. vide ad maꝫ qd̓ dixi in. c. fi. de reſcrip.Supra viſuꝫ eſt de his opponunt̉ īA. ſona iudicis nūc ſb̓ijcit de his opponūtur in ꝑſonā actoris. hoc dicit vſqꝫ ad. §. ſi ꝟo. ?corā d̓legato obiecit excōicatōꝫ actori quā ꝓbfra tp̄s debitū audit̉ actor. Si ꝟo ꝓbat delegatꝰ abſoluet actorē. ſi excōicatꝰ eſt ꝓpt̓ cām ſibi ꝯmiſſaꝫ. ſi ꝓpteraliā nec eſt de caſibꝰ reſeruatis pape ad excōicatorē ſuūillū remittet. ſi vult abſolue̓ delegatꝰ pape abſoluet. h. d. Primo ponit pͥncipalē q̄ſtioneꝫ quā ſoluitibi dubitatōem. Secūdo pōit qōnē incidentē ibi ſi ꝟo. No. modū practicā obijciēdi excōicatōeꝫ ꝯͣ actorem vt repellat̉ a iudicio. No. ſecūdo actor excōicatus pōt repelli a iudicio ſolū agit corā ordinario:ſꝫ etiā corā delegato No. tercio infra terminū ꝯpetentē vel ſtatiꝫ dꝫ ꝓbari excōicatio oppoſita actori hodie eſt tp̄s ſtatutū det̓mīatū in. c. pia. excep. li. vj.ꝓbari infra. viij. dies. de hic in gl. Itē nota practim ꝓcedēdi d̓legatū agēs cora eo ꝓbat̉ excōicatEt dic latiꝰ qͣꝫ colligat̉ ex lr̄a aūt ꝓbat̉ excōicatꝰ anteimpetratōeꝫ reſcripti. dꝫ delegatꝰ ꝓnūciare ſe iudicem. qꝛ valet reſcriptū impetratū ab excōicato niſi īcauſa appellatōis vl̓ abſolutiōis. de dic̄ vt habet̉ ī. c.de reſcpͥ. li. vj. hoc caſu ꝓcedit iſte tex. Aut ꝓbatiexcōicatꝰ poſt impetratiōeꝫ reſcripti hꝫ locū iſte tex.caſu dꝫ delegatꝰ ordine ꝓcede̓. ſi fuit excōicatꝰpter cam ſibi ꝯmiſſaꝫ tūc ip̄e abſoluet: ẜuato tn̄ iurꝭ ordine. ita ītelligo. ceteꝝ. ī. a iudicibꝰ delegatꝭ. Autfuit excōicatꝰ ꝓpt̓ aliā cām aut eſt talis excōicatio cuius abſolutio reẜuat̉ pape. pōt delegatꝰ abſoluereſꝫ dꝫ remittere ad papā. vt in. dūmō. Aut ē reſeruata abſolutio pape dꝫ remittere ad ſuū excōicatorē ſiunariꝰ vel delegatus. ſi ille abſoluereꝟo vult abſoluere aūt allegatvult bn̄ qiſtā cām. puta qꝛ ille fuit excōicatꝰ manifeſta offenſaſeu ꝯtumacia hoc ꝓbat. tenet̉ abſoluere niſi il ſatiſfaciat. vt ī. c. ex ꝑte. el. j.. ſig. ī. c. venerabilius. §. ſecꝰ. de ſen. ex. li. vj. Si ꝟo allegat aliā cāꝫ ꝓbabilem notoriā non dꝫ abſolue̓ niſi p̄ſtita cautōe. vtd. c. ex ꝑte. Si ꝟo malicioſe vult abſolue̓ pōt ip̄edelegatꝰ euꝫ abſoluē̓ ꝯſtabit de malicia excōicaīfra tꝑ̄s ſibi ſtatutū a delegato abſoluit nec allegauitī ꝯͣriū. Ex p̄dictis ex tex. no. delegatꝰ pape etine acceſſorij ad cām ſibi cōmiſſaꝫ pōt abſoluēab excōicatōe cuiꝰ abſolutio reſeruat̉ pape. Et pōt eſſe. qꝛ ī certꝭ caſibꝰ abſolutio reſeruat̉ pape in ſignū ſpecialis priuilegij. iſta ꝟo reſeruant̉ hoc trāſeūtin aliū niſi ex ſpāli pͥuilegio. vt in. c. qd̓ trāſlatōem. of.leg. ſic nota caſuꝫ in vno ꝯmiſſo non trāſeūt oīa ſine qͥbꝰ pͥncipal̓r ꝯmiſſuꝫ expediri pōt hoc eſt rōnep̄dicta. Et ex his ex tex. locū a ſpāli argue a quocūqꝫ citra papā ſit lata excōicatio pōt delegatꝰ pape inidēter abſoluere. Itē nota rōne acceſſorij delegatusinpedit ſe de ſibi non ꝯmiſſa. vltimo no. ibi velde ſignificato huiꝰ ꝟbi. ẜm Inno. Uin. dr̄ia eſt inle non velle. ꝟbū nolo denotat p̄ciſaꝫ reſiſtēꝯtēptū. ꝟbū aūt volo denotat ſimplicē reſiſtēam qͣſi velit facere: ſꝫ ille vult. qn̄qꝫ tn̄ iſtaſumunt̉ ꝓmiſcue. etiā glo. ī. l. j. ff. de tributo.. l.ſe pr̄is. C. vn̄ liberi In glo. ī ꝟbo donec ī fi. dic meliu dubitādi potuit eſſe. qꝛ iſte nolebat aut non poterat ꝓbare excōicationē incōtinēti: ſed forte petebatlationē longiorē. vn̄ erat p̄ſumptio opponebat malilicioſe cauſa differēdi ꝓceſſuꝫ ſuꝑ principali. dubitat̉ vtꝝ ad p̄cludendū viaꝫ malicijs potuiſſet ꝓcedi ſuprincipali ſuꝑ exceptōe excōicatōis. ſꝫ in deciſiōe ꝓudetur ꝯͣ iſtā fraudē vt non differat̉ ꝓceſſus ſuꝑ pͥncipali. ſed exceptio excōicatōis debet ꝓbari incōtinēti infra

terminū ꝯpetentē. hodie ꝓuiſum vt infra. viij. diesbetur: vt.. dixi. ſb̓ijcit̉ in glo. ſe In gl. in ꝟbo exfeſſione in fi. no. ſingularit̓ iſtā glo. ad quā quotidie recurrit̉ remittit̉. Et ī effectu glo tāgit tria. ꝯcluditin exceptōibꝰ dilatorijs dꝫ lis ꝯteſtari iurari de caluinia atqꝫ libellus offerri. dic̄ tn̄ ſi iſta obmittunt̉pter hoc corruit ꝓceſſus. qꝛ iura ānullātia ꝓceſſuꝫ in defectū illaꝝ ſolēnitatū non loquūtur in ꝓceſſu ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs. Hoſt. aūt diſtinguit. dicit em̄ ſuꝑexceptōibꝰ ꝓponunt̉ an̄ lit̓. ꝯtē. dꝫ fieri cōteſtatio lit̓.ſꝫ ſuꝑ exceptōibꝰ ꝓponunt̉ poſt lit̓. ꝯteſtatā non ē neceſſe litē ꝯteſtari. qꝛ ſufficit pͥma ꝯteſtatio. fatetur tn̄non ſeruabit̉ ita ſtricte ordo iuris ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs ſicut ſuꝑ ꝓceſſu prīcipali. Dicit etiā nullibi cauere ſuꝑ exceptione dilatoria debeat iurari de calūnia.Communis opi. videtur indiſtincte vt ſuper exceptionibꝰ ſit neceſſe litē ꝯteſtari. nec libellū offerre: nec dcalūnia iurare. Hāc opi. tenuerūt Io. de lig. Bal.munit̓ moderniores ſeq̄ntes. idē ſpe. ī ti. de lit̓. ꝯte. in. §ſecutā. vt ī. c. vnico. de lit̓. ꝯtē. ſꝫ ille excipit nihil petitvt ī. c. ij. de or. cog. nec valet ar. glo. ꝯfitēdo vl̓ negādo ſe excōicatū fit ꝯte. lit̓. qꝛ non eſt veꝝ qm̄ ꝯfeſſioneꝫ factā an̄ libelli oblationē īducit̉ lit̓. ꝯte.in. c. dudū. el. ij.. de elec. ī. l. j. C. de ꝯfe calūnie dꝫ p̄ſtari ī exordio litꝭ .i. ī ipſa lit̓. ꝯtē. potiꝰat̄ poſt lit̓. ꝯtē. qͣꝫ an̄. vt pꝫ.. ex ordine titultat̉ de lit̓. ꝯte. poſtea de iuramēto calūniramētū ſemel tm̄ p̄ſtat̉ in cāi vt no. de iura. qgo ſuꝑ exceptōibꝰ dilatorijs eſt p̄ſtādū iuramlūnie. fateor tn̄ pōt exigi iuramētū maliciera. calū. li. vj. Idē dico de libello. libellꝰ non p̄ſtat̉ ni prīcipali: qͥnīmo dico exceptiōes neare ī ſcriptis: ſꝫ ſatis eſt ſcribāt̉ ī actis. vt no.ſti. in. c. qm̄. de ꝓba. lꝫ glo alit̓ ibi dixerit. Iexceptōe r̄cuſatōis ꝓpoſita ꝯͣ iudicē. qꝛ illa dꝫ daptis: tn̄ modū libelli.: vt. l. aꝑtiſſimi.. l.C. de iudi. vide qd̓ no. ſpe. ī ti. de excep. §. viſo. īnūqͥd. In glo. ī. aliā iuſtā cām: ibi vel de ꝓceſſu ordinarij. no. gl. tene mēti impetrās reſcriptū īchoata corā ordinario dꝫ face̓ mētionē de ꝓceſſuordinarij al̓s reſcriptū ē ſurreptitiū. Sil̓eꝫvt debitꝰ.. de ap. ꝓbat̉ dictū a ſil̓i. ſicut valetr̄ſcpͥtū ſuꝑ īchoata corā alio d̓legato niſi ꝓceſſicorā illo hīto fiat mētio. vt ī. c. int̓ mōaſteriū de re iudi.ita pari rōne ānullat̉ reſcriptū ſi non facit mētionēceſſu inchoato corā ordinario. ſi papa ſciuiſſꝫ itadefacili dediſſet reſcriptū. ar. ī. l. vbi ceptū. ff. iudi. ⁊īc. ex tenore. de reſcpͥ. Et ī fi. glo. gl. bn̄ dic̄. qꝛ reſcpͥtiimpetratū ab excōicato regularit̓ eſt ip̄o iure nullū. necꝯualeſcit ſecuta abſolutōe. de dic vt habes in. c.ſcrip. li. vj. Et ad. c. pia all̓. in glo. rn̄de loquit̉ dſu habito corā ordinario. rōe diuerſitatis vided. c. j. Et iſtū tex. intellige qn̄ reſcriptū fuit impetratan̄ excōicatōeꝫ. vel ſi vis ītellige̓ poſtea dic̄ fuit ipetratū ī caſu ꝯceſſo vel ẜuatis ẜuādis. de ī. d. c. j.glo. in. ad excōmunicationem in fi. glo. cōmuniter ſquūtur doct̉. hic. quidam tamē tenuerūt contrariūc. venerabilibus. in. §. vbi auteꝫ. de ſen. excō. li. vj. vbiīcitur abſolutio tenet licꝫ iniuſte ſit facta. Iteꝫ moutur quia iſte remiſſiones fiūt de vrbanitate. vnde teneabſolutio eis non factis. vt in. c. cum ab eccleſiarū. et.ad reprimendam. de offi. ordina. ſed prima opinio plimihi placet. nam iura allegata pro cōtraria opi. loqutur in eo qui habet iuriſditōnem ſuper abſolutionē. ſede legatus iſte non habet aliquā poteſtatē ſuper cauſibi non cōmiſſa: niſi qn̄ alit̓ ſibi ꝯmiſſa expediri npoteſt. vt hic.. e. c. j. Sꝫ exquo excōicatus erat patus abſoluere iſtū actorē. ergo poterat iſte delegatꝰ