De offi. de leg.

tatis. nec ꝯpeteret in vno loco tm̄: puta in vna ciuitatevel in oppido tūc ſatis puto ꝙ iſti nō pn̄t diuidere iuriditōem quo ad territoriū: ne ī eodeꝫ loco videant̉ duodn̄i qͣſi mōſtrū ꝯͣ. c. qm̄ in pleriſqꝫ. jͣ. de of. or. Itē qꝛ hoctenderet ī publicū p̄iudiciū illiꝰ loci. ⁊ ſic non videt̉ hicpoſſe fieri. ar. l. fi. C. ſi ꝯͣ ius vl̓ vti. pub. ⁊ hͦ noͣ. qꝛ nō habes alibi ita collecta. Si ꝟo ptās eſt delegata: ⁊ tūc autplures ſunt delegati ad vniuerſitatē cāꝝ. ⁊ gl. ⁊ bar. tenuerūt ī. d. l. ſi vni ꝙ poſſint ſeꝑatī ꝓcede̓ ſic ordinarijit bar. ī. d. §. ſi pl̓es. ſꝫ locutꝰ eſt ſb̓ duhͦ tn̄ nō itabio forte. tu vid̓ ī hͦ qd̓ dixi. s. e. caꝫ. vbi tenui opp. Autſunt delegati ad vnā vel pl̓es cauſas: ⁊ tūc ſi ſimpl̓r ſinealiqͣ cl̓a nō p̄n̄t ſaꝑatim ꝓcedere. ⁊ ſi ꝓcedūt nō valꝫ ꝓceſſus. vt ī. c. cām .s. e. ti. ⁊ hic. ⁊. c. vno delegatoꝝ. jͣ. e. tenet bar. i. d. §. ſi plures. ⁊ ī. d. l. ſi vni. ⁊ rō ponit̉ hic ī gl.nā pl̓es delegati dati ab vno ſuꝑ eodē articulo repn̄tātꝑſonā vniꝰ. c. paſtoral̓. de reſcrip. vn̄ vnica iuriſditio rep̄ſentat delegantē apud oēs merito cū ſit loco vnius etꝑatiꝫ ꝓcedere. Unū tn̄ nōvnica ſit iuriſditio nō pn̄ſiue delegati ad vniuerſiobmitto ꝙ ſiue ſint ordintatē cāꝝ etiā tenēdo opi. ꝙ poſſit ſeꝑatiꝫ ꝓcede̓ ſi cā eſtīchoata corā oībꝰ nō dꝫ finiri niſi ꝑ oēs: niſi alit̓ det̉ impedimētū. de hͦ eſt tex. ẜm ītellectu glo. quē ſequit̉ bar. īd. l. ſi vni. qd̓ no. nā ſicut qn̄ cā cepta ꝑ vnū aliꝰ nō pōtſe impedire. ita ⁊ qn̄ cā eſt cepta ꝑ oēs ſi nō ſunt dati degati cū cl̓a ꝙ ſi nō oēs. vt ī tex. nr̄o. dic vt. jͣ. latiꝰ ſb̓ijciin. j. q. iij. ¶ Uenio ad ſecūdū mēbꝝ prīcipale diſtinctin̄ officiū ꝯpetēs pl̓ibꝰ eſt aucͣte publicū ⁊ vtilitateēplū in pl̓ibꝰ tutoribꝰ et curatoribꝰ. hn̄t eī iſtipublicū: ſꝫ cōceruit vtilitatē pͥuatā ⁊ ſb̓fficium arue. nā ꝗdā eſt ptās ordinaria ⁊ pͥncipal̓ vt ip̄otoꝝ ⁊ curatoꝝ. q̄dā eſt ptās acceſſoria ⁊ qͣſi delectoribꝰ datis a tutore. Primo caſu ptās cōpetit inſolidū. vn̄ qͥlibet tutor ⁊ curator pōt admīſtrare officiū. vt. l. fi. C. d̓ aut̓. p̄ſtā. niſi ſit talis actꝰ per quefiniat̉ tutela. qꝛ tūc debēt oēs ꝯuenire. vt ē tex. no. ī. d.fi. ⁊ ꝑ hoc infert̉ ꝙ ordinarij vel delegati ad vniuerſitatem cāꝝ nō pn̄t ſeꝑatim exercere aliquē actū ꝑ quē finiatur eoꝝ iuriſditio: qd̓ nō. Secūdo caſu ptās nō ꝯpetit īſolidū quēadmodū. sͣ. dixi ī delegatꝭ. ⁊ hoc firmauitbar. ī. d. §. ſi pl̓es. ¶ Secūdo mēbro prīcipali qn̄ officiuꝫeſt aucͣte ⁊ vtilitate pͥuatū ſubdiſtīgue ꝙ aut ſunt iſti dctū in ꝯmiſſiōe vt eſt tex. no. ī. d. §. ſi pl̓es. Aut ſunt deputati ad certā cāꝫ ſeu ad ꝑticularia negocia. ⁊ tūc nonhn̄t ptāteꝫ inſolidū: niſi ſit dictū. exēplū in pl̓ibꝰ ꝓcuratoribꝰ ab eodē datis. vt. l. pl̓ibꝰ. ff. de ꝓcu. ⁊ ī. c. ſi duo. ē.Fallit ſi deputant̉ in cā ſpūali. de qͦ dicēdū vt ino. ⁊ ī. c. pe. de elec. li. vj. ¶ Fallit ſecūdo ẜm bar. ind. §. ſi plures. ī pl̓ibꝰ executoribꝰ ī teſtamēto datis. alle.c. fi. d̓ teſta. li. vj. lꝫ nō recte excipit illū caſuꝫ. qꝛ pl̓es executores nō hn̄t ſimpl̓r ptātē inſolidū. ſꝫ vno abſente vl̓nolēte intereſſe duo p̄n̄t ꝓcede̓. ⁊ hoc caſu loqͥtur tex. īd. c. fi. vn̄ ſi alt̓ eſſet pn̄s ⁊ vellet int̓eſſe nō poſſent relioꝓcedere ſine eo: vt ibi. qͥnīmo eſt pulchꝝ dubiū. Quiſi ſint duo executores an̄ vno nolēte ītereſſe vl̓ mortupoſſet alt̓ ſolꝰ exeqͥ? de qͦ vide ꝑ Fede. ꝯſilio. lxiij. dixi inc. Io. de teſta. p̄dicta ꝓcedūt qn̄ iſti hn̄tes officiū priuatū aſſumūtur extra iudiciū ⁊ aſſumunt̉ a pl̓ibꝰ ad iudicādū vt ſunt arbitri. nā nō pōt vnꝰ ſine alio ꝓcede̓. vt. l. p.dius. ⁊. l. itē ſi vnꝰ. ff. de arbi. ſꝫ de iure canonico tene qd̓habet̉ in. c. ij. de arbi. li. vj. ⁊ ꝑ hͦ habes ſatis plene ⁊ clarean̄ ptās pl̓ibꝰ ꝯpetēs cenſeat̉ delegata inſolidū aut proꝑte. Et ex his infero ad pͥncipalē. q. huiꝰ glo. nūqͥd citatus a duobꝰ ex tribꝰ d̓legatꝭ teneat̉ ꝯpare̓ ſi ꝯſtat ꝙ tercius ſe nō excuſauit? ⁊ dico ꝙ nō. qꝛ vt. sͣ. ꝯcluſi delegati hn̄t ꝓ ꝑte ptātē. nec pn̄t ſeꝑatiꝫ ꝓcede̓. citatio ꝟo eſtactꝰ iuriſditionalis. gͦ citatio duoꝝ eſt nulla ⁊ temerariaq̄ nō hꝫ artare citatū. vt ī. l. bone. el. ij. de elec. ⁊ qd̓ no. in

c. ep̄us. iij. q. j. ⁊ in. c. veniēs. de accu. ⁊ in. l. nō videt̉ latitare. ff. de iudi. ⁊ hͦ ſatis ꝓbat̉ hic. maxime iūcta gl. in ꝟ.citra formā. ⁊ hāc opi. tenēt cōiter doc. hic ⁊ bar. in.ſi vni ¶ Uenio nūc ad ſecundā prīcipalē. q. glo. quid ſiduo ex tribꝰ delegatis citāt ꝑtē ⁊ ignorat̉ vtꝝ tercirexcuſauit: nūqͥd ꝑs teneat̉ ꝯparere? ⁊ videt̉ ꝙ ſic. vt ī. l.ſiqͥs ex aliena. ff. d̓ iudi. Sꝫ tu diſtingue meliꝰ paūt iſti duo expͥmāt aliquā cām ꝓbabilē: puta q̄ꝙ terciꝰ ſe excuſauit: ⁊ tūc tenet̉ ꝯparere. qꝛ ex hac aſſertione factū reddit̉ dubiū. ar. l. iij. C. qͥbꝰ ad. li. ꝓcla. nō lcet. ⁊ hoc caſu ꝓcedit. l. ſiqͥs ex aliena. Aut duo ſimpliciter citāt ⁊ nō tenet̉ ꝯparere. qꝛ pͥmo aſpectu citatio ē iniuſta: nec tenet̉ ꝑs diuīare. ⁊ ſi diceremꝰ ꝯͣriū ſeq̄ret̉ abſurdū ꝙ ad citatōm cuiuſcūqꝫ priuati teneret̉ qͥs ꝯcū poſſibile ſit eū hr̄e iuriſditōeꝫ delegatā. ⁊ iō noͣ. dicitInno. in. c. ij. de do. ⁊ ꝯtu. ꝙ vbi citatio pͥma facie eſt iniuſta nō tenet̉ citatꝰ ꝯparere: niſi iudex citatōeꝫ iuſtifiiuſta cārit. nec pōt puniri vt cōtunō fuit exp̄ſſa. ⁊ hoc ſufficit qͦ aterciā. q. cōcludit glo. ꝙ terciꝰ abſens nō pōt reꝓceſſuꝫ duoꝝ. qꝛ cū ipſoꝝ ſnīa ſit nulla nō pōt rata hr̄iintricate nimis ſubtilizādo vltra qͣꝫ expedierit: ſꝫ vt habeas rem clarā ꝯclude ſic. ꝙ aūt ſnīa eſt lata penitus abalieno iudice: ⁊ tūc nō pōt hr̄i ratacet nō poſſim hr̄e ratū qḋ meo noīe geſtū nōneo poſſigula ratū. de reg. iu. li. vj. tn̄ geſtū n.tuꝫ hr̄e ẜm Inn. ⁊ bn̄ ī hoc dat ipſe theoricāꝙ vbicūqꝫ actꝰ eſt nullꝰ ex defectu ſolēnitatis cuiꝰ ſmet exercutio nō depēdet a ptāte mea: īmo ſi eactū ſine ſolēnitate actꝰ nō valeret: nō poſſuꝫ tūcratū id qd̓ fuit geſtū noīe meo. qꝛ actꝰ eſt nulnō depēdenti a ptāte mea cū ego ſb̓ijciar diſpris. ſecꝰ aūt ſi ſuppletio ſolēnitatis depēderet a pilentis ratificare. exēplū in papa. nam ipſe pōtſententiā nullā. ⁊ ita ꝓcedit. iij. q. vj. hoc qͥppecit Inno. ꝙ ſnīam excōicatiōis latā in ſubditūiudicē nō poſſuꝫ ratificare. qꝛ excōicatio anulla. qꝛ natura excōicatōis eſt vt ſtatiꝫ ligetla. vn̄ tꝑe ratificatōis nō reꝑit̉ aliqͥd qd̓ poſſitri. ⁊ hec dicta ſunt veriſſima et notabilia. ⁊ viIo. an. in regula ratū in mercu. ⁊ ꝑ glo. ix. q. ij. iraliqͥd noͣ. in. l. j. C. qͥ ꝓ ſua iuriſdi. ⁊ in. l. ij. C. cōiiudi. Et qͣꝫqͣꝫ Inn. videat̉ poſtmodū recedere a p̄dictꝭtn̄ intelligēdo vt ſupͣdicta reſtringunt̉ ad alienū iudicem ꝓrſus niſi ſit aliqͦ mō r̄ceſſuꝫ. Aut ſnīa fuit lata a iudice nō ꝓrſus alieno. vtputa a duobꝰ delegatis t̓cio ab⁊ nō excuſato. ⁊ tūc Inno. in effectu videt̉ velle ꝙſnīa duoꝝ tenet niſi fuerit exceptū ⁊ appellatū. Mouet̉pal̓r qꝛ iuriſditio eſt īdiuidua apud quēlibet iſtorum delegatoꝝ. ⁊ ꝯpetit exercitiū niſi elidat̉ ꝑ exceptinem. ⁊ ideo ſi ꝑs nō excepit tenet ꝓceſſus. maxime quꝑtes litigātes corā duobꝰ nō vidēt̉ iuriſditōem eoꝝ ꝓrogare de ꝑſona ad ꝑſonā: ſꝫ de caſu ad caſum. qͥa duhn̄t iuriſditōem tercio excuſato. nec ob. ẜm euꝫ ſi dicat̉ꝙ ꝓceſſus eſt ꝯͣ formā reſcripti. qꝛ duplex eſt forma. q̄daꝫ ꝯcernit vtilitatē pͥuatā: q̄d ā publicā: ⁊ huic ꝑtes renūciare nō pn̄t. ⁊ ita ītelligit. c. cū dilecta. de reſcrip. qn̄ilitatē priuatā ipſaꝝ ꝑtiū: ⁊ tūc ꝑtesqꝫ forma:n̄t exp̄ſſe ⁊ tacite huic forme renūciare. ⁊ iſtud dictumꝟiſſimū ⁊ notādū. ⁊ ꝓbat̉. jͣ. e. ti. c. fi. ſꝫ n̄ſic ītellectū ē īꝯuenit huic lr̄e vt. jͣ. dicā. plꝰ etiā dic̄ Inno. ꝙ ſi ꝑtes errāt ī facto. qꝛ credūt duos poſſe ꝓcede̓ nihilominus ꝑiſtū ꝯſenſuꝫ erroneū ꝓrogat̉. iuriſditio. qꝛ vt dixi nō eſtvera ꝓrogatio d̓ ꝑſona ad ꝑſonā. Itē refert idē eē ſi coraꝫ vno ex tribꝰ fuiſſꝫ litigatū. hͨ dicta Inno. nullo mōplacēt. nec doc. vident̉ cōit̓ approbare ⁊ iudicio meo h̓eſt tex. d̓ directo ꝯͣ eū. nā h̓ p̄ſuppōit̉ ꝙ ꝑtes ꝯparuerūtcorā duobus. nec p̄ſupponit̉ exceptio ⁊ nihilominꝰ pa-