Druckschrift 
1 (1485)
Entstehung
Seite
23v
Einzelbild herunterladen
 

De reſcriptis.

Idē ꝓbat̉ in. c. ex ꝑte. b. jͣ. de fo. cōp. vbi latiꝰ dico. Itēnō appellatū poſſe appellatōeꝫ ꝓſequi etiā appellatoreppellatore. Itē no. ꝙ denō ꝓſequēte ad hͦ. ijpeꝫ n̄ē neceſſe facere mētōeꝫ inselidibilibꝰ ꝑ excepdis. ⁊ hͦ tenēt h̓ cōit̓ doct. ⁊ ſatis ꝓbat hͨ lr̄a. vide qd̓dicā in. c. ex tenore. jͣ. e. Itē no. ꝙ ille dr̄ ſpoliari cuiꝰ nōpoſſidebat̉ ⁊ nō is qͥ fuit deiectꝰ. vt in. c. cū veīſſentreſti. ſpō Itē no. ꝙ vna eccl̓ia pōt aliā poſſidere ⁊ ſi ea ſpoliat̉ pōt agere iudicio poſſeſſorio vel ꝑ vit titulū vl̓ coam attētati petere reſtōeꝫ abſqꝫ eoēlorē tituli Pro declaratōe mateiꝰ. c. prīo oppono. videt̉ em̄ ꝙ iſte. O. qͥ appellauit nō debebat aupellatōe ſua. qꝛ ſpoliādo adu̓ſariū pꝰ appeldet̉ illi renūciaſſe. vt ī. c. an̄ ſit. jͣ. d̓ ap. So. glij. fatet̉ ꝯtrariū. ⁊ ī hͦ bn̄ no. glo. hͦ etiā ꝯfirmppellatōeꝫ ſuā nō ddicēs ꝙ attētās dl̓ qqͥtgjn petrare ſuꝑ ea qd̓no.liꝰ audiri etiā ſi velꝯtrariū ꝙ iſte non fuit adEt ex his poſſet⁊miſſus. nā h̓ fuit ꝓceſſū vigore ſcd̓aꝝ lr̄aꝝ qͣs impetragore lr̄aꝝ qͣs impetrauit appellās.ppellatꝰ ⁊ nō33 ꝯͣ hͦ ego oppono de fi. c. vbi d̓r̄ ꝙ iſte appellās d̓ꝯdēnari in expēẜ ſi nō fuit ꝓſecutꝰ appellatōeꝫ gͦ poterat ꝓſeqͥ nō obſtāte ſpoliatōe priꝰ ſcā. So. doc. n̄ tāgūt hͦ ꝯtrariū ſꝫ p̄t dici ꝙ iō iſte poterat ⁊ tenebat̉ ꝓſequi qꝛ appellatꝰ receꝑ at̄ appellatōꝫ ⁊ eā ꝓſeq̄bat̉. ⁊ iōnō licuit appellatori illā deſerere nec exp̄ſſe nec tacite.vt in. c. ſepe. jͣ. de ap. vn̄ noͣnt̉ dic̄ h̓ Inn. ꝙ ſi appellatꝰr̄cipit appellatōꝫ vl̓ al̓s int̓ eſt ſua ne appellatō deſerat̉.l. nēo. ff. de re. iur̄n̄ p̄t appellās illi renūciare. aneo d̓ re. iu. li. vj. nēo eī dꝫ cū alt̓iꝰ p̄iudicre ſꝫ vbi iſta ceſſarēt poſſet aſellās r̄nilatōni. ⁊ ſic loqͥt̉ ẜm eū. l. ſiqͥs libelloszata. ij. q. vj. qd̓ ꝟbū nō. Ite tacita renūciatio inducit̉ex attētatōe in odiū attētantis nō aūt qͣtenꝰ tēdit in fauorē ſui ⁊ in odiū aduerſarij qͥ vult appellatōeꝫvt ē tex. h̓ no. iūcto prīcipio cū fi. ex his habes dp. ⁊ ſcd̓o prīcipal̓r ꝯtra tex. ⁊z cū biēinō poterit h̓ ꝓſeqͥis vt dicit̉ in lr̄a. nāappellatō ē deſerta. vt in. c. ꝑſonas. ⁊ infirmat ſc. cū ſit romana .j. d̓ ap. ⁊ ī aucͣ. ei qllat. C. d̓ tēpo.ap. So. ꝓpt̓ hͦ ꝯtrariū iſtd̓. c. legit̉ ducꝑ modis īꝟbo cū biēniū. Prīo ꝙ iſte appellatꝰ nō ꝓſeq̄bat̉ appellatōeꝫ ſꝫ agebat int̓dicto vn̄ vi ad reſtōeꝫ ꝯſequēdā. ⁊ ẜm hͦ nō ob. ꝯtrariū. Sꝫ ꝯtra hāc ſo. fac̄ aꝑte lr̄aī ꝟdo quā cū eēt .sͣ. ꝓſecutꝰ ⁊cͣ. vbi ꝟba clare īnuūt q̄iſte appellatꝰ ꝓſequebat̉ appellatōeꝫ. Itē ſi nōꝓſecutꝰ appellatōeꝫ nō ꝯdēnaret̉ ſibi ille. o. appellansī expēſis ex eo ꝙ nō fuit ꝓſecutꝰ. qꝛ n̄ int̓eſt appellatappellatorē fuiſſe ꝓſecutū exqͦ nec ip̄e fuit ꝓſecutꝰ maxie qꝛ cōdēnatio fit h̓ in nccͣijs expēſis. iō gl. trāſit ml̓tūcaute ad ſcd̓am lec. ⁊ loquit̉ nimis cōpēdioſe. ſꝫ ſenſusadmittit̉ volēs ꝓſequi pꝰ annū vl̓glo. ē ꝙ appellās n̄biēniū. vt in ꝯtraripellatꝰ ſic. Rō diuerſitatꝭ qꝛappellatori ⁊ nō appellato.t̓minꝰ anni dat̉ prvt ī. d. auc̄. ei qͥ appellnc̄ ē ꝙ appellatꝰ n̄ p̄t appeltio dat̉ appellatori. ipſe ꝟolatōeꝫ qn̄cūqꝫ ꝓſepꝰ finē termini. vt ī. d. auc̄. eiappellatꝰ nō pōt ꝓſeqͥrellatore ceſſante. ⁊ iō appellaqͥ. ⁊. ij. q. vj. c. ſi qͥstus admittit̉ pꝰ anvna lec. ſingl̓aris. q̄ alibi nōita bn̄ ꝓbat̉. Et poſſetubitari vtruꝫ ſit vera qꝛ iuraad prīcipiādū ſꝫ etiā ad finiēſimpl̓r p̄figūt annū necdū appellatōeꝫ. vt ē tex. in cle. ſicut de ap. ⁊ in. d. aucͣtei qͥ. Aduerte tn̄ aūt em̄ vult appellatꝰ principiare ⁊ finire appellatōeꝫ pꝰ terminū ⁊ nō debet admitti. ⁊ ſi admittit̉ nō valet ꝓceſſus etiā ſi ꝓſequeret̉ cū appellatore. ſic intellige tex. no. in cle. ſi appellatōnem de ap. auappellatus prīcipiauit in termino ſed vult ꝓſequi ⁊nire poſt terminuꝫ ⁊ debet audiri. vt eſt tex. no. hic ẜmiſtū intellectū. vn̄ Goff. intellexit ꝙ iſte appellatus im-

petrauit in termino. ⁊ certe hoc innuit litera in verboquaꝫ cū eſſet. fed nūc tꝑe ꝓſecutōnis terminus erat finitus hāc lec. ſequūtur. do. de ro. deci. lxij. ⁊ deci. cclxxx.al̓s. cccc. ⁊ fe. ꝯſi. ciij. ſentit breuit̓ do. an. hic ⁊ latiꝰ. in. c.ſepe. jͣ. de ap. ⁊ ibi dixi. Ex his habes vnā no. limitatōne ad. d. cle. ſi appellatōeꝫ. ⁊ ad iura. sͣ. al. ⁊ puto hancꝓcedere qn̄ nō ē qͥd imputet̉ appellato qͣre appiniuit in termino. forte em̄ erat remoa curia ⁊ nō poterat impetrare vt. sͣ. dixi niſi ꝓpe fineꝫtermini ⁊ anteqͣꝫ rediret cū lr̄is ad patriā ⁊ pararet neceſſaria terminꝰ eſt tranſactus. ſecus putarē vbi haberet iudicē appellatōnis in loco ꝓprio ⁊ ꝓpe finē ternnō adhibuit diligētiā quā potuit. ⁊ hͦ videt̉ de meilliꝰ aucͣ. ei qͥ in fi. ⁊. ij. q. vj. ī fi. Et aduerte ad vnū alid̓dcm̄ notabile ꝙ vbi appellatꝰ vult ꝓſeqͥ poſt lapſumdebet appellator etiā admitti ad ꝓſequēdum.ꝓter ꝑſonā appellati impetrātis ī terunt cōes ⁊mino appellatio nō ē deſerta vn̄ appellator ꝯſequet̉ exꝑſona appellati qd̓ nō poſſet cōſeq̄ ex ꝑſona ſua exqͦipſe fuit negligēs in termino. ar. bo. in. l. petende. C. detēp. in inte. reſti. Et ex his habes ſcd̓am lec. declaratā ⁊ſuppletā. Terciā lec. ſentit h̓ Inno. dicēs ꝙ iſte appellatus nō agebat h̓ interdicto vn̄ vi. vn̄ directe ꝓſebat̉ appellatōeꝫ. vt ptꝫ in lr̄a in qͣ nō mādat̉ ꝓnuciſuꝑ legitimitate appellatōis. ſꝫ iſte appellatꝰ implorabat officiū iudicis petendo reuocatōem attentatoruꝫpendente appellatōne. nam vtilius eſtꝑ aduerſariurē officiū iudicis ſuꝑ reuocatōne qẜm eū implorationē ꝑ interdictū vn̄ vi. qꝛ in int̓dictotere reuoopꝰ ꝓbare ſpoliatōneꝫ ⁊ poſſeſſionē. vt in. c. ꝯſultatōibus de offi. dele. Itē eſſet opus litꝭ ꝯte. vt ibi ſꝫ ī implorando officiū iudicis nō eſt neceſſe ꝓbare ſpoliatiōemoſſidebat ante appellationem etſꝫ ſatis eſt ꝓbare ꝙnūc aduerſarius reꝑit̉ in poſſeſſionē. Itē nō eſt neceſſe lit. ꝯte. qꝛ iudex ꝓcedit ex officio ſuo. vide ad hͦ glo.in cle. ij. vt lite pēdente. Et no. hͨ ꝟba ⁊ vide ad matein. c. bone de appel. Et ex hisriaꝫ qḋ latiꝰ dixi p̄t remediū ordinariū vt eſt int̓dihabes ꝙ is cui caplorare extraordinariū vt eſt ofctū vnde vi pcauſe. ff. de mino. vbi dicit̉ ꝙ cuificiū iudicis ꝯtlinariū nō dat̉ extra ordinariumcompetit remeomito. Primo ꝙ ꝓceditSo. illā reguliudicis extraordinario ꝯtra iusin remedio ſeu ovt eſt reſtitutio in integꝝ. ſecus in officio extraordinaſtud cū petūtur reuocari attentario ẜm ius qualta poſt appellatiōem. Nam vtrunqꝫ remediuꝫ poteſtdici ordinarium ⁊ hoc voluit Io. an. in. c. nō ſolum. deap. li. vj Scd̓o limitat̉ ꝙ vbi extraordinarium pinguius ꝓuidet qͣꝫ ordinariū nō habet locum illa regula. vt colligit̉ hic ex mente Innoc. ⁊ ꝓbo ꝑ tex. iunctaglo. in. c. ij. de in inte reſti. li. vj. hinc eſt ꝙ ꝯtra ſnīaꝫ reſtituit̉ minor vel eccleſia licet habeant remediū ordīariū .ſ. appellādi qꝛ intereſt minoris vel eccleſie non vexari in litibus circa inſtantias appellatōnis. vt no. in. c.cum ex litteris. de in inte. reſti. Tercio limitat̉ cū dubitat̉ an cōpetat remedium ordinariū nā tūc pōt vtriqꝫ attentare alternatiue. vt ē bonus tex. in. c. conſtitutus de in inte. reſti. Quarta limitatio ꝙ ordinariuꝫ⁊ extraordinariū pn̄t ꝯcurrere qn̄ cōpetūt ꝯtra diuerſas ꝑſonas. ⁊ no. in. l. vnica. C. de alie iud. mutā. cā fac̄.⁊ no. in. c. j. jͣ. e. ti. ⁊ ꝑ hͦ habes terciā lec. declaratā. Ex qͦinfero dc̄m notabile ꝙ volēs obtinere reuocatōeꝫ attētatoꝝ appellatōne pēdente hꝫ duas vias. Prīa ꝓſequēdo ex toto appellationē. Scd̓a ꝓſequēdo ſolū ruocatiōeꝫ attētatoꝝ implorādo officiū iudicis ⁊ fuidādo intētionē ſuꝑ pēdētia appellatōis vt h̓ bn̄ ꝓbat̉Et hec via eſt tutior. quia ꝑiculoſum eſt appellato ꝓſequi appellatōem. Nam ſatis ē ſibi ꝙ appellatore nōꝓſequēte appellatōeꝫ rata maneat ſnīa Ex p̄dictꝭ⁊ ex tex. ꝙ ex ſola arreptōne itineris ad curiā ſeu ex im-