De reſcript.
ippellatōneꝫ ſuāpetratōne literaꝝ dicit̉ quis ꝓſequvt h̓ bene ꝓbat̉ in ꝟ. quaꝫ cū eſſet.d idē in. c. cū cāmde re iudi. Plenius tetigi in. c. ex inſinuatōne de ap. Etex p̄dictis potes etiā decidere qͣre prime lr̄e nō valuerūt ⁊ ſcd̓e ſic cū tn̄ ſcd̓e nō faciāt mentionē de primis. ⁊dic ſpecialius. Nā prime nō valuerūt. qꝛ apellās nō fecit mentionē de appellatōne ſua cui nō potuit renūcire. cū res nō eſſet integra. ⁊ de lr̄is ſurrepticijs nō eſt neceſſe facere mētionē. vt. sͣ. e. dixi. Itē primꝰ impetransfuit in dolo vel negligētia in eo ꝙ non fuit vſus litterisinfra bienniū. ¶ Tercio qꝛ biēniū erat elapſū. ⁊ ſic quoad ip̄m appellāteꝫ appellatio erat deſerta. Itē qꝛ ſpōliauerat appellatū ⁊ ſic tacite renūciauit appellatōni.nec de hoc fecit mentionē in literis. ¶ AbbaReſcriptū quo ſcribit̉Liſcitatus. pluribꝰ cū cl̓a ꝙ ſi noomnes ⁊cͣ. intelligit̉ tam de impotētia farib. primo ponit̉ conſultatio. ſcd̓o. rn̄ſio. ibi nocio quedā determinatio ibi dūmodo. quarto tacite qōlutio. ibi nec. ¶ Et ꝓ intellectu ꝑ̄mitto ꝙ cū caunittit̉ ſimpl̓r pl̓ibꝰ quilibet habet iuriſditiōeꝫ inſolidū ſꝫ exercitiū habent oēs ſil̓ ita ꝙ vnus ſine alio ꝓcedere nō pōt. vt in. c. cām. ⁊ in. c. vno. jͣ. de offi. dele. etvide bo. gl. in. c. prudētiaꝫ eo. ti. qn̄qꝫ cā cōmittit̉ pl̓ibꝰcū cl̓a exp̄ſſe ſonāte impotētiam. vtputa ſi oēs neqͥulexenficetʰ caſu dibital̓ vtduo pel alter ꝓcedal. jretm̄ vel in facta impotētihec clauſi⁊ ꝓſequere vt in lr̄a. ⁊ vt. jͣ. latius dicā. ¶ No. prīo. ibipetitorio. ꝙ petitoriū qn̄qꝫ ponit̉ ꝓ ſcriptura ꝯtinētepetitōeꝫ ꝑ quā qͥs petit declarari. ⁊ ita ponit̉ hic. n̄ aūtſumit̉ hic petitoriū ꝓut ē ꝯtrariuꝫ poſſeſſorio. ¶ No.ſcd̓o ibi exequendis. ꝙ iudex delegatus pōt largo mōdici executor. ꝓprie tn̄ executor differt a iudice̓. Naiexecutor ē ille qͥ ſumit̉ ad exequēdū reꝫ iudicatā. vC. de execu. rei iudi. Iudex ꝟo eſt illel. executoſumit̉ adſcēdū ⁊ iudicādū inter ꝑtes. ¶ Nō t̓ciꝙ ſeruus vl̓ infamis nō pōt eſſe iudex etiaꝫ delegatus.⁊ plures cauſas impediētes quē fieri iudicē vide.vij. §. tria. ⁊ in. l. cū p̄tor. ff. de iud. ⁊. l. j. §. caſuū. ff.ſtulando. ꝑ Spe. in ti. de delegato in. §. excipit̉ ¶ Fquarto ꝙ ꝟba poſita in reſcpͥto intelligūtur tā de inꝙ de facto ſi vtroqꝫ mō verificari p̄nt. Et ſic no. ꝙbū impotētia a iure vel ab hoīe ꝓlatū debet verificartā in impotētia iuris ꝙͣ facti. ⁊ vide tex. cū glo. in cle. qꝛcirca de elec ¶ Itē no. ꝙ cl̓a impotētie nō ꝑ oīa includit in ſe volūtatē. qꝛ nolēs intereſſe nō pōt dici n̄ poſſeſꝫ qͦ ad ꝯſolidandā iuriſditōem alioꝝ cōiudicum includit in ſe etiā volūtatē. qꝛ ſi vnus p̄ciſe nō vult intereſſe. veꝝ ē dicere ꝙ oēs neqͥuerint intereſſe ⁊ de hͦ ē text.in. c. prudētiā de offi. dele. ⁊ de hͦ. jͣ. cū glo. in fi. ¶ Ino. ꝙ ad purificandā cl̓am impotētie nō ſufficit indimētum facti ſuſtinere ſꝫ oꝑtet vt impeditus impedimētū alijs ꝯiudicibꝰ inſinuet. An aūt valeat ꝓceſſus ſb̓ſiſtētē impedimēto ⁊ nō ⁊data inſinuatiōe? dic vt no. ij.c. prudētiā. sͣ. alle. Et faciūt hͨ ad. q. qͥdā fuit impeditꝓſeqͥ. ꝓbat nūc impedimētuꝫ ſꝫ nō ꝓbat ꝙ tꝑīmēti voluerit agere nunquid debeat excuſari?Inn. in. c. extrāſmiſſa de p̄ſcpͥ. noͣbilit̓ dicit ꝙ nō. qꝛ īſequit̉ tali tꝑe affuit impedimētū gͦ iſte voluit agernon potuit. debuit enim tunc proteſtari ꝙ agere nonpoterat. vt ſic appareat ꝙ impedimentū fuerit cā iusſuū nō ꝓſequēdi. Et ꝓ hͦ dicto optīe facit iſte tex. īꝟdūmodo qd̓ nō. ¶ In gl. ij. in fi. ex hac glo. eliciunturtres qōes. Prīa qd̓ ſi impedimētū ſuꝑuenit in iudicepēdēte iudicio nūqͥd hꝫ inficere iuriſditōem. Scd̓a qſtio p̄ſuppoſito ꝙ habeat inferre nūqͥd ſublato impedimēto reſtituat̉ inriſditio. Tercia qō quid ſi immētū ſuberat in prīcipio ſꝫ erat occultū nūqͥd ſi dtur pꝰ ſnīaꝫ dꝫ retractari ſnīa. ¶ Quo ad prīaꝫ qōemgl. pōit veritatē vt iuriſditō impediat̉ ſuꝑneīentē īpe
dimēto. ¶ Sed circa hͦ dubitat̉ nūqͥd poſſit exciiudicē de impedimēto. Inn. h̓ noͣnt̉ dixit ꝙ ꝯtra onariū n̄ poſſit excipi ſꝫ ꝯtra delegatū ſic. Rō diu̓ſitatisqꝛ ordinariꝰ tolerat̉ in officio ⁊ ſi repelleret̉ p̄textu exceptꝭ ſequeret̉ abſurdū. qꝛ in hac cā ordinariꝰ ⁊ in alijscauſis remaneret ordinariꝰ. nec pōt dici ꝙ ꝓbata exceptōe debeat priuari officio ex toto. qꝛ vt notant̓ dicInno. in. c. int̓ dilectos. de exceſ. p̄la. ꝑ exceptiōeꝫ n̄ d̓qͥs priuari officio ſuo. ⁊ videt̉ ꝓbari in. c. ſuꝑ his d̓ accu. ⁊ in. c. ij. de ordi. cog. In delegato ꝟo ceſſat hͨ abſurditas. qꝛ ex toto repellit̉ ab offō iudicādi ꝑ exceptōeꝫQd̓ dixi de ordinario fallit in exceptōe excōicatōnnā ꝓpter cōionis ꝑiculū pōt excipi ꝯtra eū. ⁊ hͦ voliInn. ī. c. nihil. de elec. fac̄ qd̓ no. gl. i. onō liceat. d̓ p̄cipiat̉ d̓ crimicpͥ. primū tn̄ dictū puto ꝓcedere niſinpedimēto qd̓ inducit priuatōeꝫ ptātisſi excipio ꝯtra p̄latū ꝙ nō p̄t eē ꝯſo facto.ꝯdēnatꝰ de crimine infamātme iudexſentētia priuat quē officio publico ipſcū glo. no. in. l. ij. in. §. miles. ff. ex qͥbꝰ caro. inſa. Etnc ceſſat illafacit qd̓ no. Inn. in. d. c. int̓ dilectos.lcro pomut Sed ſcd̓o circa hͦ querit̉ nūqd̓ d̓ dro aoſui et. xcipi ꝯ iudicē d̓legatū. vtputa ꝙ ſit crmīcſus vel ꝑiurus vl̓ homicida vel alio crimine inuolutuspoſſit excipi ꝯtra iudiceꝫInno. tenet ꝙ de criretiā ſi diceret̉ ꝙ ſit hla. vt no. h̓. ⁊ in. d. c. cū ſuꝑde offi. del. ⁊ in. c. venerabilis. de excep. qꝛ hͦ nō reꝑit̉ iure cautū. licet ſecꝰ ſit in teſte qͥ p̄textu criminis repellivt in. c. teſtimoniū. jͣ. de teſti. ⁊ rōneꝫ diuerſitatꝭ int̓ iudicē ⁊ teſtem reddit Uin. in. c. fi. de cle. excōi. mi. dicēsꝙ in teſte ē magis ꝑiculoſuꝫ. qꝛ a dicto ſuo nō pōt appellari. ⁊ iō iura volūt ꝙ a principio p̄textu crimīs poſſit repelli. ſꝫ in iudice̓ nō ē tātū ꝑiculū cū ab ip̄ius ſentetia poſſit appellari. Itē teſtis nō hꝫ officiū publicurvt nō. Innihil p̄all̓. ſed iudex ſic. Spe. in ti. de. ite ꝙ cōmiſit diſtinguit ꝙ aut crielec. in. §. exde quo excipit̉ ē morte dignū ⁊ debet exceptio adrimū dictū ꝙ nō poſſet repelli indiſtīcte cōit̓ tenet̉. ⁊ vide bo. glo. iij. q. vij. in ſūma. vbi r̄ſpōdet̉ ad multa iura que vident̉ innuere ꝯtrariū naͣm exvite merito nō pōt criminoſus aliū iudicare ſꝫ ex ptāteofficij ſic. ⁊ facit optīe. ij. q. vij. ſacerdotes. vnū tn̄ d̓cinotabile poſuit Io. pꝰ hoſti. in. c. j. de cenſi. li. vj. dicēy ꝯtra p̄latū notorie criminoſū ⁊ incorrigibile p̄t ſubditus exciꝑe ꝙ correctio nō ꝑtinet ad euꝫ. ⁊ ſi vult advlteriora ꝓcedere poterit appellare. quod dictuꝫ mihi nō placet ꝑ. sͣ. p̄dicta. ⁊ .viij. q. iiij. nōne. ⁊ vide gloin. d. c. cū nō liceat. que dicit ꝙ in certꝭ criminibꝰ licitūē recedere a ꝓprio p̄lato al̓s ſecus etiā crimina ſint notoria. ⁊ vide aliud dictū mirabile glo. ij. q. vij. ſacerdotes. que dicit ꝙ a p̄lato nō ſeruāte canonēs licituꝫ ē reꝫ nō puto ꝙ indiſtincte dicat veꝝ. ſꝫ debꝫ intelligi qͥccl̓iaꝫ nō habere poteſtatē ꝯdēdieret. ⁊ vide qd̓ dixi. in. d. c. cū nonn̄ qōeꝫ glo. tene ipſiꝰ deciſionē dūoto ad priſtinū ſtatuꝫ. ſecus aūtmodo rereſtitueret̉ fame ⁊ nō ad dignitatē qua fuerat priuatrōne cuiꝰ habebat exercitiū iuriſditōnis. ¶ In t̓cia qōegit̉ impedimētū pꝰ ſnīaꝫ nō retrain excōicato. qꝛ ſnīa publici excōiin hoc glo. inepte loquit̉ nā pͥī impedimētū erat occultū ⁊ poſtū. ⁊ loquit̉ de excōicato publicoſona exceptio. Sed declarādo fundam̄⁊ iō illa nō eſttū materie duo ſunt h̓ vidēda. primo qͥd ſi impedimētū erat notū ⁊ nō fuit oppoſitū ꝯtra iudicē. Scd̓o qͥſi fuerat occultū ⁊ pꝰ ſnīam detegit̉ ¶ Quo ad prinInn. ⁊ cōpo. dicunt ꝙ aut ſuberat impedimentū naturale. vt qꝛ iudex erat furioſus ⁊ nō valet ſnīa qͣꝫuis nōfuerit exceptū. qꝛ naturalia ſunt inimutabilia. v. di. in