homo ꝑ humilitatē nō debet ſe omnibꝰ ſubijcere. Sed cōtra eſt qd̓ dicit̉ phil̓. ij. ī humilitate ſuꝑiores ſibi inuicē arbitrātes.Rn̄º dd̓ ꝙ in homine duo pn̄t conſiderari.ſcꝫ id qd̓ eſt dei et id qd̓ eſt hominis. hoīsaūt eſt quicquid ꝑtinet ad defectū ſed deieſt quicquid ꝑtinet ad ſalute et ꝑfectioneꝫſꝫm illud oſee xiij. ꝑditio tua iſrahel ex me.et benedictio auxiliū tuū. humilitas auteꝫſic̄ dictum eſt ꝓprie reſpicit reuerētiā quāhomo deo ſubiicit̓. et ideo quilibet hō ſymid quod ſuū eſt debet ſe cuilibꝫ ꝓximo ſubicere quātum ad id quod eſt dei in ipſo. nōaūt hoc requirit humilitaſ vt aliquis id qd̓eſt dei in ſeipſo ſubiiciat ei quod eſt dei inaltero. nam illi qui dona dei ꝑticipant corgnoſcunt ſe ea habere ẜm illud i. ad tho.n. vt ſciamus que a deo donata ſunt nobiset ideo abſqꝫ p̄iudicio humilitatis poſſuntdona que ipſi acceperūt p̄ferre donis deique alijs apparēt collata. ſic̄ apl̓us ad eph̓.iij. dicit. alijs generationibus nō eſt agnicio cum filiis hominū ſic̄ nūc reuelatum eſtſanctis apl̓is eius ſimiliter etiā nō hoc reqͥrit humilitas vt aliquis id qd̓ eſt ſuū in ſeipſo ſubiiciat ei quod eſt hominis in ꝓxīo.alioqum oporteret vt quilibet reputaret ſemagis peccatorē quolibet alio cum tn̄ apl̓sabſqꝫ p̄iudicio humilitatis. dicat Gall̓. n.nos naturā iudei et nō ex gētibus peccatores. pōt tn̄ aliquis reputare aliquid boni.eſſe in ꝓximo quod ipſe nō habet vl̓ aliqͥdmali in ſe eſſe quod in alio nō eſt ex quo poteſt ei ſubiici ꝑ humilitatē. Ad ī. gͦ dd̓.ꝙ nō debemus ſolū deum reuereri in ſeip̄oſed etiā id quod eſt eius debemus reuereriin quolibet. nō tn̄ eodem mō reuerētie quoreueremur deum. et ideo ꝑ humilitatom d̓bemus nos ſubiicere omnibus ꝓximis prop̄ter deum. ſꝫm illud i. pe. ii. ſubiecti eſtote omnni creature humane ꝓpter deū. latriaꝫtn̄ ſoli deo debemus exhibere. Ad ij. dd̓ꝙ ſi nos p̄feramus id qd̓ eſt dei inͥ ꝓximoei quod eſt ꝓprium in nobis nō poſſumusincurrere falſitateꝫ. vndo ſuꝑ illud phil̓. ijſuperiores inuicē eſſe arbitrates. dicit glonō hoc ita debemus eſtimare vt nos eſtimare fingamus. ſed vere eſtimemus poſſealiquid eſſe occultū in alio qūo nobis ſuꝑerior ſit etiā ſi bonum noſtrum quo illo videmur ſuperiores eſſe nō ſit occi ltum. Adiij. dd̓ ꝙ humilitas ſic̄ et cetere virtutes p̄cipue interius in anima cōſiſtit. et ideo poteſt homo ẜm interiorē actū anime alteri ſeſubiicere. ſine hoc ꝙ occaſionē habeat alicuius quod ꝑtineat ad detrimētum ſue ſalutis. et hoc eſt ꝙ augꝰ dic̄ in regula. timore coram deo p̄latus ſubſtratꝰ ſit pedibusnoſtris. ſed in exterioribus humilitatis actibus ſic̄ et in actibus ceterarū virtutū ē dehita moderatio exhibēda ne poſſint v̓gerein detrimētum alterius. ſi aūt aliquis qd̓debet faciat et alij ex hoc occaſionē ſumatpeccati non imputatur humiliter agenti.quia ille non ſcandaliſat quamuis alter ſcādaliſetur.D iiij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ humilitas nō ſit pars modeſtie vel temperantie. humilitas em̄ p̄cipue reſpicit reuerētiam qua quis ſubiicit̉ deo vt dictum eſt. ſed ad virtutem theologica ꝑtinet ꝙ habeat deum ꝓ obiecto. ergo humilitas magis debet poni virtus theologicaqͣꝫ pars temperatīe ſeu modeſtie. H. teperantia ē in cōcupiſcibili. humilitas autēvidet̉ eſſe in iraſcibili ſic̄ et ſuꝑbia que ei opponit̉ cuiꝰ obiectū eſt arduū. ergo videt̉ ꝙhumilitas nō ſit pars temperātie vel modeſtie. Pͣ. humilitas et magnanimitas ſūtcirca eadē vt ex ſupra dictis patet. ſed magnanimitas nō ponit̉ pars temperatīe ſedfortitudinis vt ſupra habitū eſt. gͦ videt̉ꝙ humilitas nō ſit pars temperātie vl̓ modeſtie. Sed cōtra eſt qd̓ origenes dicitſuꝑ luca. ſi vis nomē huius audire virtutisqūo a ph̓is etiā appellet̉ auſculta eadem eſſe humilitate quā reſpicit deus que ab illisdicit̉ meterotis id eſt inēſuratio vel moderatio que manifeſte ꝑtinet ad modeſtiā vl̓temꝑantiam. ergo humilitas eſt pars modeſtiīe et temꝑantie. Rn̄º dd̓ ꝙ ſic̄ ſupradictū eſt in aſſignādo ꝑtes virtutibus p̄cipue attendit̉ ſimilitudo quātum ad modūvirtutis. modꝰ aūt temꝑantie ex quo maxime laudē habet eſt refrenatio vel repreſſio impetus alicuiꝰ paſſionis. et ideo omēsvirtutes refrenates ſuue reprimētes impetus aliquaꝝ affectionū vel actōes moderātes ponunt̉ ꝑtes temperātie. ſic̄ māſuetudo reprimit motu ire ita humilitas reprimit motum ſpei qui eſt motus ſpūs in magiīa tendētis. et ideo ſic̄ māſuetudo ponit̉pars temꝑantie ita etiā et humilitas. vndeph̓s in iiij. eth̓. eum qui tedit in ꝑua ſcd̓umſuū modū dicit nō eſſe magnanimū ſed tēperatū quē nos hominē dicere poſſumꝰ. etinter alias ꝑtes temꝑantie ratione ſuperiꝰdicta continet̉ ſub modeſtia ꝓut tulliꝰ deea loquit̉. inquātum ſcꝫ humilitas nihil eſtaliud qua q̄dā moderatio ſpūs. vn̄ ⁊ i. pe.iii. d̓r. in corruptibilitatē quieti et modeſtiſpūs. Ad i. ergo dic̄ ꝙ virtutes theologice que ſunt circa vltimū finem qui eſt primū principiū in appetibilibus ſunt cā oīmaliaꝝ virtutū. vnde ex hoc ꝙ humilitas cariſatur ex reuerētia diuina non excludit̉ quinhumilitas ſit pars modeſtie vel temꝑantieAd ii. dd̓ ꝙ ꝑtes principalibꝰ virtutibꝰ