¶ T xxixſue facultatis ꝙͣ magnanimꝰ nō tranſcendit. et hoc mō p̄ſumpcō opponit̉ magnanimitati ꝑ exceſſum. Ad. j. gͦ dd̓. ꝙ n̄quelibet p̄ſūpcō ponit̉ peccatū in ſpūmſanctū ſꝫ illa qua quis diuina iuſticiā contēnit ex inordinata cōfidēcia diuine miſericordie. et talis p̄ſumpcō rōne miſericordie inqͣtum ſcꝫ ꝑ ea ꝯtenit̓ aliquid diuinum opponit̉ caritati. vel pociꝰ dono timoris cuiꝰ eſt deū reuereri. inqͣtū tamētalis ꝯtemptꝰ excedit ꝓporcōeꝫ ꝓpͥe facultatis pōt opponi magnanimitati. Ad.ij. dd̓. ꝙ ſic magnanimitas ita ⁊ p̄ſumpcōin aliqd̓ magnū tendere videt̉. n̄ enī multum ꝯſueuit dici aliquis p̄ſumptuoſus fiin aliquo modico vires ꝓprias tranſcēditſi tn̄ talis p̄ſumptuoſus dicat̉. hec p̄ſumpcio nō opponit̉ magnanimitati ſed illi vntuti que eſt circa mediocres honores vtdictū eſt. Ad. iij. dd̓. ꝙ nullꝰ attemptat aliquid ſupra ſuā facultatē niſi inꝙͣtūfacultatē ſuam eſtimat maiorē ꝙͣ ſit circaqd̓ pōt eſſe error dupliciter. vnoº ſd̓m ſolam ꝙͣtitatē puta cum aliquis eſtimat ſehabere maiore v̓tute vel ſcienciā vel aliquid aliud huiōī ꝙͣ habeat. ſcd̓o mō ẜmgenus rei. puta cū aliquis ex hoc eſtimatſe magnū et magis dignū ex quo nō eſt.puta ꝓpter diuicias vel ꝓpter aliqua bōafortune. vt enī ph̓s dic̄ in iiij. eth̓. qui ſin̄virtute talia bona hn̄t neqꝫ iuſte magnisſeip̄os dignificāt. neqꝫ recte magnanimidicunt̉. ſil̓r etiā illud ad qd̓ aliquis teditſupra vires ſuas. qn̄ꝫ quidē ẜ mr̄ei veritatē eſt magnū ſimpl̓r ſic patꝫ de petro quitendebat ad hoc ꝙ ꝓ xp̄o paterēt̉ quoderat ſupra virtutē ſua. qn̄ꝫ vero nō eſt aliquid magnū ſimpliciter ſed ſolū ẜm ſtultoꝝ oꝑinionē ſic̄ p̄cioſis veſtibus indui d̓ſpicere et īiuuari alijs. qd̓ quidē ꝑtiet adexceſſum magnanimitatis nō ſcd̓m rei veritate ſꝫ ẜm opinionē. vn̄ ſeneca dic̄. in li.de. iiij. v̓tutibus. ꝙ magnanimitas ſi ſe extra modū ſuū extollat faciet viꝝ minace īflatū turbidum inquietū et in quaſcunqꝫexcellēcias dictoꝝ factoꝝqꝫ neglecta honeſtate feſti nū. et ſic patꝫ ꝙ p̄ſūptuoſusſcd̓m rei veritatē qn̄ꝫ deficit a magnanioſed ẜm apparenciā ī exceſſu ſe habet.Finde ꝯſiderandū ē de ambicōe. Et circa hoc q̄runt̉ ij.Prīo vtꝝ ambico ſit peccatū.Secūdo vtꝝ opponat̉ magnānimitati ꝑ exceſſum.d. j. ſic ꝓcedit̉. vl̓ ꝙ ambicō nō ſitpeccatū. importat enī ambicō cupiditatē hoīs honor aūt de ſe quīdem bonus ē et maximū inter exteriorabona. vn̄ qui de honore nō curat vituꝑantur. gº ambicō nō eſt peccatū ſꝫ magis aliqd̓ laudabile ẜm ꝙ bonū laudabiliter appetit̉. Pͣ. quilibet abſqꝫ vico pōt appetere illud qd̓ ſibi debet̉ ꝓ p̄mio ſꝫ honoreſt premiū v̓tutis. vt ph̓s dic̄ in. j. et viij.eth̓. gͦ ambico honoris nō ē peccatum.H. illud ꝑ quod hō ꝓuocat̉ ad bonū ⁊reuocat̉ a malo nō eſt pctm̄. ſed ꝑ honorem hoīes ꝓuocant̉ ad bona facienda ⁊mala vitāda ſic̄ ph̓s dic̄ in iij. eth̓. ꝙ fortiſſimi vidēt̉ eſſe apud quos timidi ſuntinhonorati. fortes aūt honorati. et tulliꝰdic̄ in li. de tuſcū. q. ꝙ honor alit artes.ergo ambicō nō eſt pctm̄. Sꝫ ꝯtra ē qd̓dicit̉ mn. j. ad coꝝ. xiiij. ꝙ caritas non eſtambicōſa. nō querit que ſua ſunt. nihil aūtrepugnat caritati niſi peccatū. gͦ ambicoeſt peccatū. Rn̄º dd. ꝙ ſic̄ ſupra dictūeſt. honor īportat quādam reuerēciā alicui exhibita in teſtimoniū excellencie eiꝰ.circa excellencia aūt hoīs duo ſunt attendenda prīo quidē ꝙ illud ſcd̓m qd̓ hō excellit nō habet hō a ſeip̄o ſed ē quaſi qd̓Dam diuinū in eo. et ideo ex hoc nō debetur ſibi prīcipaliter honor ſꝫ deo. Secundo ꝯſiderādū eſt ꝙ illud in qūo hō excellit dat̉ hoī a deo vt ex eo alijs ꝓſit. vndenitatū debet hoī placere teſtimoniū ſueextellēcie qd̓ ab alijs exhibet̉ inqͣtū ſibiex hoc ꝑat̓ via ad hoc qd̓ alijs ꝓſit. tripliciter aūt appetitum honoris cōtingit eſſeinordinatū vnoº ꝑ hͦ ꝙ aliquis appetitteſtimoniū de excellencia quā non habetqd̓ eſt appetere honorē ſupra ſua ꝓporcionem. alioº ꝑ hoc ꝙ honorē ſibi cupit nōreferendo in deū. tercōmo ꝑ hoc q appetitus eiꝰ in ip̄o honorē quieſcit nō referes honorē ad vtilitatem alioꝝ. ambicioaūt importat inordinatū appetitū honoris. vn̄ manifeſtū eſt ꝙ ambico ſemꝑ ſitpctm̄. Ad. j. 8º dd̓. ꝙ appetitus bonidebet regulari ẜm rōem. cuiꝰ regulam ſitranſcedat erit vicōſus. ⁊ hͦ mō vicōſumeſt ꝙ aliquis honorem appetat nō ſcd̓mordinē rōis. vituꝑant̉ aūt quī nō curat dhonore ſcd̓m ꝙ rō dictat. vt ſcꝫ vitent eaque ſunt ꝯtraria honori. Ad. ij. dd̓. ꝙhonor n̄ eſt premiū virtutis qūo ad ip̄mvirtuoſum. vt ſcꝫ homo ꝓ pͥmio expectare debeat. ſed ꝓ premio expetit beatitudinē que eſt finis virtutis. dicit̉ aūt eſſepremiū v̓tutis. ex ꝑte alioꝝ qui nō habetaliqd̓ maiꝰ qd̓ v̓tuoſo retribuat ꝙͣ honorē qui ex hoc ipſo magnitudinē habet ꝙꝑhibet teſtimoniū v̓tuti vn̄ patet ꝙ nō ēſufficiens premiū vt d̓r iij. eth̓. Ad ii.dd̓. ꝙ ſic̄ ꝑ appetitū honoris qn̄ debitoºappetit̉ aliqui ꝓuocant̉ ad bonū et reuocant̉ a malo. ita etiā ſi mordīate appetat