.G. L IIviijneqꝫ multū gaudet ſi illud retineat. neqꝫmultū triſtat̉ ſi illud amittat. ⁊ ideo quiamagnanimꝰ nō exiſtimat exteriora bonaſcꝫ bona fortune quaſi aliqua magna īdeeſt ꝙ nec de eis multum extollit̉ ſi aſſintneqꝫ in eaꝝ amiſſione multū deicit̉.Finde cōſiderandū eſt de vicijs oppoſitis magnanimitati.Et. j. de illis q̄ opponunt̉ ſibiꝑ exceſſum que ſunt tria ſcꝫ p̄ſumpto. ambico. et īanis gl̓aSecūdo de puſillanimitate que opponit̉ ei ꝑ modū defectꝰ. Circa. j. querūt̉ij. Primo vtꝝ p̄ſumpcō eſt peccatum.Secundo vtꝝ opponit̉ magnanimitatiper exceſſum.d. j. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ p̄ſumpcōnō ſit peccatū dic̄ enī apl̓s ad philipen. iij. que retro ſunt obliuiſcesad anteriora me extendo. ſꝫ hoc vide̓t̉ adp̄ſupcōem ꝑtinere ꝙ aliquis tendit in eaque ſunt ſupra ſeip̄m. gͦ p̄ſumpcō nō eſtpctm̄. Po. ph̓s dic̄ in. x. eth̓. ꝙ oportet n̄ſcd̓m ſuadentes hūana ſapere hoīeꝫ enteneqꝫ mortalia mortalē. ſed inqͣtum ꝯtīgitīmortale facere ⁊ in. x. meth̓. dic̄ ꝙ homodebet ſe retrahere ad dina ꝙͣtum poteſt.ſed diuina et īmortalia maxīe vident̓ eēſupra hoīem. cū ergo de rōe p̄ſumpcōisſit ꝙ aliquis tendit in ea que ſunt ſupraſeip̄m videt̉ ꝙ p̄ſumpcō nō ſit peccatū ſꝫmagis eſt aliquid laudabile. Pͣ. apl̓usdic̄ ij. coꝝ. x. nō ſumus ſufficiētes aliquidcogitare a nobis quaſi ex nobis. ſi gͦ preſumpcō ſcd̓m qua aliquis nitit̉ in ea ad qnō ſufficit eſt pctm̄. videt̉ ꝙ hō nec cogitare aliquid bonū licite poſſit ꝙ eſt incōueniens. nō ergo p̄ſumpco eſt peccatum.Sed cōtra eſt qd̓ dicit̉ eccl̓. xxxj. o preſumpco nequiſſima vnd̓ creata es. vbi reſpōdet glo. de mala ſcꝫ voluntate creat̉e.ſed omē qd̓ recedit ex radice male voluntatis eſt pctm̄. gͦ p̄ſumpco eſt peccatumRn̄º dd̓. ꝙ cum ea que ſunt ſcd̓m nat̉aꝫſint ordinata rōne diuina ꝙͣ humana rōdebet mutari quicquid ſcd̓m rōꝫ hūanaꝫfit. qd̓ aūt eſt cōtra ordinē cōmuniter īnaturalibꝰ rebus inuentū eſt vicōſum ⁊peccatū. hoc aūt cōmuniter in oībꝰ rebꝰnaturalibꝰ inuenit̉ ꝙ quelibet actio commenſurat̉ v̓tuti agētis nec aliqd̓ agēs naturale nittit̉ ad agendū id qd̓ excedit ſuafacultatē. et ideo vicōſum eſt et peccatūquaſi ꝯtra ordinem nat̉alem exiſtens ꝙaliquis aſſumat ad agendū ea que ꝑ̄ferutur ſue v̓tuti qd̓ ꝑtinet ad racōem p̄ſumpcōis. ſic̄ et ip̄m nomē manifeſtat. vn̄ manifeſtum eſt ꝙ p̄ſumptio eſt peccatum.Ad. j. ergo dd̓. ꝙ nihl̓ ꝓhibet aliquid eēſupra potenciā actiuā alicuiꝰ rei n̓at̉alisqd̓ nō eſt ſupra potenciā paſſiua eiuſdē.ineſt enī aeri potenciā paſſiua ꝑ quā pōttranſmutare in hoc ꝙ habeat actione etmotū ignis que excedūt potenciā actiuaꝫaeris ſic eſſet etiā vicōſum ⁊ preſumptuoſum ꝙ aliquis in ſtatu imꝑfecte virtutisexiſtens attemptaret ſtatī aſſequi ea queſunt ꝑfecte virtutis. et ſi quis ad hoc tēdat vt ꝓficiat in v̓tute ꝑfectam hoc nōeſt p̄ſumptuoſum nec vicoſum et hoc mōapl̓s in anteriorā ſe extendebat ſcꝫ ꝑ cōtinuum ꝓfectū. Ad. ij. dd̓. ꝙ diuīria etīmortalia ẜm ordine nat̉e ſunt ſupra homine. hoī tamē ineſt quēdā potencia naturalis ſcꝫ intellectꝰ ꝑ quā pōt cōiungi īmortalibꝰ et diuinis. et ẜm hoc ph̓s dic̄ꝙ oportet hoīeꝫ ſe attrahere ad īmortalia⁊ diuina nō quidē vt ea oꝑet̉ que decentdeū facere. ſed vt ei vniat̉ ꝑ intellectū etvoluntatē. Ad iij. dd̓. ꝙ ſic̄ ph̓s dic̄ ī iijeth̓. que ꝑ alios poſſumus aliqualiter pernos poſſumꝰ. et ideo quia cogitate et facere bonū poſſumꝰ cū auxilio diuino nōtotaliter hoc excedit noſtra facultatem.et ideo n̄ eſt p̄ſumptuoſum ſi aliquis adaliqd̓ opus virtuoſum agendū intendat.eſſet aut p̄ſumptuoſum ſi ad hoc aliquistenderet abſqꝫ fiducia diuini auxilij.d ij. ſic ꝓcedit̉. vt ꝙ p̄ſumpcio nōopponit magͣnimitati ꝑ exceſſum.preſumpcō enī ponit̉ ſpēs peccatiin ſpūm ſanctū vt sͣ habitū eſt. ſed pctm̄in ſpūm ſanctū nō opponit̉ magnanimitati ſꝫ magis caritati. gͦ etiā neqꝫ p̄ſumpcoopponit magnanimitati. Pͣ. ad magnanimitate ꝑtiet ꝙ aliquis ſe magnis dignificet. ſed aliquis dicit̉ p̄ſumptuoſus etiāſi ſe paruis dignificet dumodo hoc excedat ꝓpͥam facultate. nō ergo directe preſumpco magnanimitati opponit̉. Pͣ. magnanimꝰ exteriorā boa reputat quaſi ꝑuaſed ẜm ph̓m in. x. eth̓. p̄ſumptuoſi ꝓpterexteriore fortuna fiunt deſpectores et iniuriatores alioꝝ quaſi magnū exiſtimantes aliquid exteriora bona. gͦ p̄ſumpcionō opponit̉ magnanimitati ꝑ exceſſum ſꝫſolum ꝑ defectū. Sꝫ ꝯtra eſt ꝙ ph̓s dicin. ij. et iij. eth̓. ꝙ magnanio opponit̉ perexceſſum capulus ideſt furioſus vl̓ vetoſus que nos dicimꝰ p̄ſumptuoſum Rn̄ºdd̓. ꝙ ſic̄ ſupra dictū ē magnanimitas cōſiſtit in medio nō quidē ẜm quātitate eiꝰin qd̓ tendit. qꝛ tedit in maximū ſed ꝯſtituit̉ in medio ẜm ꝓporcōem ad ꝓpͥam facultate. n̄ enī in maiora tendit qua ſibi cōueniat. p̄ſumptuoſū aūt qͣtū ad id in qd̓tendit nō excedit magnanimū ſed multūqn̄ꝫ ab eo deficit. excedit aūt ẜm ꝓporcōꝫ