¶ A. Xiiij.eſt ꝙ augꝰ. dic̄ in ſermone de purgatoriointer peccata minuta numerat. ſi quis cuiquā maiori ꝑſone aut ex uolūtate aūt ex neceſſitate adulari voluerit. Rn̄º dd̓. ꝙ ſic̄ſupra dictū eſt. peccatū mortale eſt qd̓ caritati cōtrariat̉ adulacō aūt qn̄qꝫ quidē caritati ꝯtrariat̉ qn̄ꝫ aūt nō ꝯtrariat̉ ſiquidē caritate tripliciter. vno mō rōne ipſius materie puta cū aliquis laudat alicꝰ pccm̄. hocenī cōtrariat̉ dilectioni dei cōtrā cuiꝰ iuſticiā homo loquit̉ et ꝯtra dilectōem ꝓximi qͣꝫin peccato fouet vn̄ eſt pccm̄ mortale. ſcd̓milld̓ yſa. v. ve qui dicūt malū bonū. Alio mōtōne ītencōis puta cū aliquis adu̓lat̉ alicui ad hoc ꝙ fraudulenter ei noceat uel corporaliter uel ſpūaliter. et hoc etiā eſt peccatū mortale. et de hoc habet̉ ꝓuer. xxvij.meliora ſunt vulnera diligentis ꝙͣ fraudūlenta odientis oſcula. terco mō ꝑ occaſionē ſic̄ cū laus adulatoris fit alteri cͥccaſiopeccandi et p̄ter adulatoris itencōem. et īhoc ꝯſiderare oportet vtꝝ ſit occaſio datavl̓ accepta. et qualis ruina ſubſequat̉ ſicutpōt patere ex hijs que upra d̓ ſcandalo dicta ſunt. ſi aūt aliquis ex ſola auiditate delectandi alios uel etiā ad euitādū aliquodmalū vel ꝯſequēdū aliquid ī neceſſitate alicubi adulatꝰ fuerit nō ē ꝯtra caritate. vnd̓nō eſt pccm̄ mortale. ſed veniale. Ad. j.ergo dd̓. ꝙ auctoritates ille loquūt̉ d̓ adu̓latorē qui laudat pccn̄ alicuiꝰ. tal̓ enī adulaco dicit̉ plus nocere q gladiꝰ ꝑſecutoriſquia ī pocioribus bonis nocet ſcꝫ ī ſpūalibꝰnō enī nocet ita efficaciter. qꝛ gladius ꝑſecutoris occidit effectīe quaſi ſufficiēs cauſa mortis. nullus aūt pōt alteri eſſe ſufficiens cauſa peccādi ut ex ſupra dictis pꝫ. adij. dd̓. ꝙ racō illa ꝓcedit de eo qui adulat̉ ītencōe nocerdi. ille enī plus nocet ſibi ꝙͣalijs. qꝛ ſibi nccet tāꝙͣ ſufficiēs cauſa peccadi alijs aūt occaſionaliter tm̄. Ad iij. dd̓ꝙ auctoritas illa locuit̉ de eo qui ꝓditorie alteri adulat̉ ut ei decipiatFinde ⁊ſiderādū eſt de litigioEt circa hoc querūt̉ duo Primo vtꝝ opponat̉ virtuti amicitie. Scd̓o de ꝯꝑacōe eiꝰ adadulacōem.d. j. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ litigiū nonopponat̉ v̓tuti amicitie. vl̓ affabilitatis. litigiū enī ad diſcordiā ꝑtinereuidet̉ ſic̄ et cōtenco. ſed diſcordia opponit̉caritati ſicut dictū eſt. ergo et litigiū. Pꝯͣꝓuer. xxvj. d̓r homo iracūdꝰ ītendit litem.ſed iracūdia opponit̉ manſuetudiii. gͦ etlis ſiue ltigiū. P. ia. iiij. dicit̉. vnd̓ bellaet lites nōne ex ꝯcupiſcētijs veſtris que militant ī mēbris veſtris. ſed ſequi ⁊ cupiſcentias videt̉ opponi tꝑantie. ergo videt̉ ꝙ litigiū nō opponat̉ amicitie. ſed̓ tꝑantie.Sꝫ cōtra ē ꝙ ph̓s ī iiij. eth̓. litigiū opponit̉amicitie. Rn̄º dd̓. ꝙ ꝓpͥe litigiū in v̓bisꝯſiſtit. cum ſcꝫ vnus v̓bis alterius ꝯtradicitet ī quā quidē ꝯtradiccōe duo pn̄t attendi. quꝫ enī ꝯtingit ꝯtradicctio ꝓpter ꝑſonadicentis cui cōtradicēs ꝯſentire recuſat ꝓpter defectū amoris aīos viuentis et hoc videt̉ ad diſcordia ꝑtinere caritati ꝯtrariam.qn̄ꝫ v̓o cōtradicco orit rōe ꝑſone quā aliqͥsꝯtriſtare nō veret̉ et ſic fit litigiū qd̓ p̄dicte amicitie. vel affabilitati opponit̉ ad ꝙͣꝑtinet delectabiliter alijs cōuiuere. vn̄ ph̓idic ī iiij. eth̓. ꝙ illi qui ad oīa ꝯtrariant̉ cauſa eiꝰ qd̓ ē cōtriſtare. neqꝫ qd̓cūqꝫ curātesdiſcoli et litigioſi vocatur. Ad j. ergo dicendū ꝙ cōtencō magis ꝓpͥe ꝑtinet ad cōtradiacō em̄ diſcordie. litigiū aūt ad ꝯtradictionē que īteneōo cōtriſtandi. Ad ij.dd̓. ꝙ directa oppoſico vicioꝝ ad v̓tutes n̄attendit̉ ẜym cauſas. cū cōtīgat vnū viciūex diuerſis cai ſis oriri. ſed atiēdit̓ ẜꝫm ſpēciem actꝰ. licet aūt qn̄ꝫ litigiū ex ira oriat̉.pōt tamē ex multis alijs cauſis oriri. vn̄ nōoportet ꝙ directe opponat manſuetudini.Ad iij. dd̓. ꝙ ia. loquit̉ ibi de cōcupiſcētia hm ꝙ ē generale p̄ccn̄ ex quo cīa viciaoriunt̉ ꝓut dicit glo. ad rō. vij. bona ē lexque dū ꝯcupīaꝫ ꝓhibet om̄ē malū ꝓhibet.d ij. ſic ꝓcedit̉ videt̉ ꝙ omē litigiūſit minus pcc̄m ꝙͣ etrariū viciū ſcilicet placiditas. vel adulacō. qͣtō enīaliqd̓ peccatū plus nocet tanto peiꝰ eſſe videt̓ ſed adulacō plus nocet ꝙͣ litigiū. dicit̉enī yſa. iij. ppl̓e meꝰ qui beatū te dicūt ip̄ite dcipiunt et viā greſſuū tuoꝝ diſſipāt. gͦadulacō ē grauiꝰ peccatū qͣꝫ litigiū. Pꝯͣ. īadulacōe videt̉ eſſe quedā doloſitas. qꝛ aliud adulator dicit ore. aliud habet ī cordelitigioſus aūt caret dolo quia manifeſte ꝯtradicit ille aūt qui cū dolo peccat turpioreſt ut ph̓s dic̄ in vij et̓. ergo grauiꝰ peccatum ē adulacō qͣ litigiū. Pͣ. verecūdiaeſt timord̓ turpi ut patet ꝑ ph̓m ī iiij. eth̓.ſed magis verecūdat̉ homo eſſe adulator.ꝙͣ litigioſus. ergo litigiū eſt minus pccm̄ qͣadulaco. Sꝫ cōtra ē ꝙ tanto aliqd̓ peccatum videt̉ eſſe gͣuius ꝙͣto ſpūali ſtatui magis repugnat ſed litigiū magis repugnarevid̓t̉ ſtatui ſpirituali. d̓r enī. j. ad thy. iiij.ꝙ oportet ep̄m nō litigioſum eſſe. et ij. ad.thy. ij. ſeruū d̓i nō oportet litigare. gͦ litigium videtur eſſe grauiꝰ pcc̄m ꝙ adulacō.Rn̄º dd̓. ꝙ de vttōqꝫ iſtoꝝ peccatoꝝ loquipoſſumus dupliciter. vnoº cōſiderādo ſpēꝫvtriuſqꝫ peccati. et ẜm hoc tato aliqd̓ vicuieſt grauiꝰ. ꝙͣto magis repugnat oppoſite v̓tuti v̓tus aūt amicitie prīcipalius tēdit addlectandū ꝙͣ ad ꝯtriſtandū. et id̓o litigiorꝰ