& T xijEinde ꝯſiderādū ē de amicitiaq̄ affabilitas dr. et de vicijsoppoſitis que ſunt adulacio etlitigiū. Circa amicitiam aūtaffabilitate q̄runt̉ duo. Prīovtꝝ ſit ſpēalis v̓tus. Scd̓o vtꝝ ſit ꝑs iuſtitie.d. j. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ amicitia nonſit ſpēalis v̓tus. dic̄ enī ph̓s in viij.eth̓. ꝙ amicitia ꝑfecta ē que ē ꝓptert̓tute. quelibet aūt v̓tus eſt amicitie cauſaquia bonū oībꝰ eſt amabile. ut dic dio. iiij.ca. de di. nō. ergo amicitia nō ē ſpēalis unrtus. ſed ꝯſequēs oēm v̓tutē. P. ph̓s dic̄in iiij. eth̓. de tali amico ꝙ nō ī amando. vl̓etiā in uitando recipit ſingulos ut oportet.ſed ꝙ aliquis ſigna amicitie oſtendat ad eos quos nō amat videt̉ ꝑtinere ad ſimulacōem que repugnat v̓tuti. gͦ huiōī amicitianō eſt v̓tus. H. virtus īmediate ꝯſtituit̉ꝓut ſapiens de terminabit. ſic̄ dicit̉. ij. eth̓.ſed eccl̓. vij. dicit̉ cor ſapiētum ubi triſtitiaet cor ſtultoꝝ vbi leticia. vn̄ ad vtūoſum ꝑtinet maxime a dileccōe ſibi cauere. vt d̓r ijeth̓. hec aūt amicitia ꝑ ſe quidē d̓ſiderat cōdelectare. cōtriſtare aūt reuertet̉ ut ph̓s.dic̄ iiij. eth̓. gͦ huiōī amicitia nō eſt virtusSed cōtra p̄cepta legis dat̉ d̓ actibꝰ uirtutū. ſꝫ eccl̓. iiij. d̓r. ꝯgregacōi pauꝑum afffabilē te facito. ergo affabilitas q̄ hic amicitia d̓r. eſt quēdā ſpēalis v̓tꝰ. Rn̄º dd̓.ꝙ ſic̄ dictū eſt cū v̓tus ordinet̉ ad bonū.vn ubi occurrit rō ſpēalis boni ibi oporteteſſe ſpecialē rōem uirtutis. bonū aūt in ordine ꝯſiſtit ſicut ſupra dictū ē. cportet aūthoīem cōueniēter ad alios hoīs ordinari īdn̄i ꝯuerſacōe tam in factis ꝙͣ in dictis. utſcꝫ ad unūqueqꝫ ſe habeat ſcd̓m ꝙ decet etideo oportet eſſe ꝙͣdā ſpēalē v̓tutem quehāc cōueniētiā ordīs obſeruet v̓tutē et hꝰvocat̉ amicitia ſiue affabilitas. Ad. j. gͦdd̓. ꝙ ph̓s ī li. cth̓. de duplici amicitia loq̄tur. quaꝝ una cōſiſtit prīcipaliter ī affectuquo unus aliū diligit. et hoc pōt cōſequi ꝙͣcinqꝫ virtute. que aūt ad hac amicitia p̄ttnent ſupra de caritate dicta ſunt. aliā ueroamicitia ponit que cōſiſtit ī ſolis exterioribus v̓bis. uel factis que quidē nō habet ꝑfectā rōem amicitie. : quadam eiꝰ ſimilitudinē īqͣtū aliqͥs decēter habet ſe ad illoscū qͥbꝰ ꝯuerſat̉. Ad ij. dd̓ ꝙ oīs hō nat̉aliter oī hoī eſt amicꝰ quodā generali amore ſic̄ etiā d̓r. eccl̓. xiij. ꝙ oē anim al diligitſimile ſibi et hūc amore repn̄tant ſigna amicitie que quis exteriꝰ oſtendit ī verbis vl̓ factis etiā extraneis et ignotis. vn̄ n̄ ē ſibi ſil̓atio. nō em̄ oſtendit eis ſigna ꝑfecte amicitie. qꝛ nō eodē mō ſe habet familiariter adextraneos ſic̄ ad eos qui ſunt ſub ſpēali amicitia ſibi iūcti. Ad iij. dd̓. ꝙ cor ſapientūd̓r eſſe ubi triſtitia nō quidē ut ip̄e ꝓximo.triſtitia inferat. dic enim apl̓s ad ro. xiiij. ſiꝓpter cibū frater tuꝰ ꝯtriſtat̉ iam nō ſcd̓mcaritatē ambulas. ſꝫ ut cōtriſtātibus ꝯſolacōem ferat ẜim illd̓ eccl̓. viij. nō deſis plorantibꝰ ī ꝯſolacōem et cū lugētibus ambula. cor aūt ſtultoꝝ ē ubi leticia nō quidē ueip̄i alios letificēt. ſed ut ip̄i alioꝝ leticia ꝑfruant̓. ꝑtinet ergo ad ſapiente vt cū delectacōem afferat hijs cū quibꝰ ꝯuerſat̉. nōquidē laſciua ꝙͣ virtus cauet. ſꝫ honeſtamẜm illud pſalmi. ecce ꝙͣ bonū et quā iocundū habitare fratres ī vnū. qn̄ꝫ tn̄ ꝓpter aliqd̓ bonū cōſequēs. uel ꝓpter aliqd̓ malū excludendo nō refugiet virtuoſus eos quibꝰcouiuit cōtriſtare vt ph̓s dic̄ iiij. eth̓. vn̄ etapl̓s dic ij. ad coꝝ. vij. ſi contriſtaui uos inepl̓a nō me penitet et poſtea gaudeo nō qꝛꝯtriſtati eſtis. ſed qꝛ cōtriſtatī eſtis ad penitentia. et ideo hijs qui ſunt ꝓni ad peccadum nō debemꝰ hylarem vultū oſtendere ad eos delectandū ne videamur eorumpeccato cōſentire et qd̓amodo peccati audaciā mīſtrare. vn̄ d̓r eccl̓. vij. filie cui ſūtſerua corpꝰ eaꝝ et nō oſtendas hylarē faciem̄ tuā ad illas.d. ij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ huīoi amicitia nō ſit pars iuſtitie. ad iuſtitiāenī ꝑtinet reddere debitū alteri. ſꝫhoc nō ꝑtinet ad hāc v̓tutē. ſed ſolū delectaliter alijs ꝯuiuere. gͦ huīoi virtus nō ēpars iuſtitie. Pꝯͣ. ẜm ph̓m ī iiij. eth̓. huīoivtus cōſiſtit cū delectacōe. vl̓ triſtitia queeſt ī cōuictū. ſed moderari maximas d̓lectacōes ꝑtinet ad tꝑantiā ut ſupra habitū ē.ergo h̓ v̓tꝰ ē magis pars tꝑantie ꝙͣ iuſtitieP. equalia eſt inequalibꝰ exhibere ꝯtraiuſtitia ūt ſupra habitū eſt. ſꝫ ſic̄ ph̓s diciti iiij. eth̓. hec v̓tus ſil̓r ad ignotos et notoset ꝯſuetos et īcōſuetos oꝑat̉. ergo hec v̓tꝰnō eſt pars iuſtitie. ſed magis ei ꝯtrariat̉.Sꝫ ꝯtra eſt qd̓ macrobiꝰ ponit. amicitiāꝑtem iuſtitie. Rn̄º dd̓. ꝙ hec virtus ē ꝑsiuſtitie inqͣtū adiungit̉ ei ſic̄ prīcipali virtuti. ꝯuenit enī cū iuſtitia ī hoc ꝙ ad alteꝝeſt ſic̄ et iuſtitia deficit aūt a rōne iuſtitie.quia nō habet plenū d̓biti rōnem ꝓut aliquis alteri obligat̉. vel debito legali ad cuius ſulucōeꝫ lex cogit ul̓ etiā aliquo debitōꝓueniente ex aliquo beneficō ſuſcepto. ſedſolū attēdit qḋdā debitū hone ſtatiſ qd̓ māgis eſt ex ꝓte ip̄ius v̓tuoſi quā ex ꝑte alterius. ut ſcꝫ faciat alteri qd̓ deceat eū facereAd. j. gͦ dd̓. ꝙ ſic̄ ſupra dictū eſt qꝛ homo nat̉aliter eſt aīal ſociale debet ex quadā honeſtate v̓tutis manifeſtacōeꝫ alijs hominibus ſine qua ſocietas hoīm durare nōpoſſet. ſic̄ aūt nō poſſit viuere hō ī ſocietate