primo ampliatū eſt ad ſignificādū rectādeterminacōem in quibuſcūqꝫ rebus tam īſpeculatiuis qm̄ in practicis. in omībus tn̄ad rectū iudiciū duo requirūtur. quoꝝ primū eſt ip̄a virtus ꝯferens iudicium. ⁊ ſiciudiciū eſt actus racōis. dicere enī vl̓ diffinire aliquid racōis eſt. aliud autē eſt diſpoſico iudicatis ex qua habꝫ ydoneitatēad recte iudicandū. ⁊ ſic in his q̄ ꝑtinentad iuſtitiam iudiciū ꝓcedit ex iuſtitia. ſic̄et in his q̄ ad fortitudinē ꝑ̄tinent ex fortitudine. ſic ergo iudiciū eſt quidā actus iuſtitie ſic̄ inclinantis ad recte iudicandumprudentie autē ſic̄ iudiciū ꝓferentis. vn̄ ⁊ſyneſis ad prudentiā ꝑtinens dt̉ bene iudicat̉iua vt sͣ habitū eſt. Ad. ij. dd̓. ꝙhomo ſpūalis ex habitu caritatis habet inclinacōem ad recte iudicandū deomībusẜm regulas diuinas ex quibꝰ iudiciū ꝑ donum ſapientie ꝓnūciat̉ ſic̄ iuſtus ꝑ v̓tutēiuſtitie ꝓnunciat iudiciū ex regulis iuris.Ad. iij. dd̓ ꝙ alie v̓tutes ordinant homine in ſe ip̄o. ſed iuſtitia ordinat hoīemad aliū vt ex dictis patet. homo autē eſtdn̄s eoꝝ que ad ip̄m ꝑtinent. nō aūt ē dominꝰ eoꝝ q̄ ad aliū ꝑtinent. ⁊ ideo in hisque ſunt ẜm alias v̓tutes nō requirit̉ niſiiudicium v̓tuoſi extenſo tn̄ noīe iudicij vtdictū eſt. ſed in his q̄ ꝑtinent ad iuſtitiārequirit̉ vlteriꝰ iudiciū alicuiꝰ ſuꝑioris qͥvtrūqꝫ valeat arguere et ponere manumſua in ambobus ⁊ ꝓpter hoc iudiciū ſpecialius ꝑtinet ad iuſtitiā qͣm ad aliquā aliamv̓tutem Ad. iiij. dd̓. ꝙ iuſtitia in principe qͥdem eſt ſic̄ v̓tus architectonica quaſiimperans et p̄cipiens quod iuſtum eſtin ſubditis aūt ē tanꝙͣ v̓tus executiua etminiſtrās et ideo iudiciū quod importatdiffinicōem iuſtiꝑti net ad iuſtitia ẜm ꝙē in prīcipaliori mō in p̄ſidente.D. ij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ nō ſit licitumiudicare. non emī infligit̉ pena niſiꝓ illicito. ſed iudicantibus īminetpena quā nō iudicātes effugiūt. ẜm illd̓.math̓. vij. nolite iudicare vt nō iudiceminigͦ iudicare eſt illicitū pͣ. ro. xiiij. dỉ tuqui es q̓ iudicas alienū ẜuū ſuo dn̄o ſtataūt cadit. dn̄s autē omniū deꝰ eſt. gͦ nll̓ihomini licet iudicare Pͣ. nullus homo ēſine pctō. ẜm illud. j. ioh̓. j. ſi dixerimꝰ qꝛpctm̄ nō habemꝰ nos ip̄os ſeducimus. ſedpeccanti nō licet iudicare. ẜm illud ro. ij.iexcuſabilis es o homo omīs qui iudicasin qūo enī alteꝝ iudicas te ip̄m ꝯdenas.eadem enī agis qui iudicas. gͦ nulli eſt licitū iudicare Sed ꝯtra ē qd̓ di deuto.xvj. iudices ⁊ magiſtros ꝯſtituēs in oībꝰportis tuis vt iudicꝫ ppl̓m iuſto iudicōRn̄º dd̓. ꝙ iudiciū intm̄ eſt licitū inquātūeſt iuſtitie actus. ſic̄ autē ex p̄dictis patꝫad hoc ꝙ iudiciū ſit actus iuſtitie tria requirūt̉. primo quidē vt ꝓcedat ex inclinacōne iuſtitie. ſcd̓o ꝙ ꝓcedat ex autoritatēp̄ſidentis. terco ꝙ ꝓferat̉ ẜm rectam racōem prudentie. quodcūqꝫ aūt hoꝝ defuerit eſt iudiciū vicioſum et illicitū. vno qͥdēmō qn̄ eſt ꝯtra rectitudinē iuſtitie. et ſicdt̉ iudiciū ꝑuerſum vl̓ niuſtū. alio mō qn̄homo iudicat in his in quibus nō habꝫ autoritatem et ſic dỉ iudiciū vſurpatū. terciomō qn̄ deeſt certitudo racōis. puta cūaliquis de his iudicat que ſunt dubia etocculta ꝓpter aliquas leues ꝯiecturas ⁊ ſicdt̉ iudiciū ſuſpicioſum vl̓ temerariū Adj. gº dd̓. ꝙ dn̄s ibi ꝓhibꝫ iudicium temerariū qd̓ ē de intencōne cordis vel de alijſincertis. vt augꝰ. dic̄ in liº de ſermōe dn̄iī mōte vl̓ ꝓhibet ibi iudiciū de rebꝰ diuīsde qͥbꝰ cū ſint ſupra nos n̄ debemꝰ iudicare. ſꝫ ſimpliciter ea credere vt hylariꝰ dicſuꝑ math. vel ꝓhibet iudiciū qd̓ nō fit exbeniuolentia ſꝫ ex animi amaritudine. vtcriſoꝰ. dicit Ad. ij. dd̓. ꝙ iudex ꝯſtituit̉vt miniſter dei. vn̄ dr̉ deutº. .j. qd̓ iuſtūeſt iudicate ⁊ poſtea ſubdit qꝛ dei eſt iudiciū Ad. iij. dd̓. ꝙ illi qui ſunt in grauibus pctīs nō debet iudicare eos qͥ ſunt ineiſdem pctīs vel minoribꝰ vt criſoꝰ. dicitſuꝑ illud math̓. vij. nolite indicare. ⁊ p̄cipue hoc eſt intelligendū qn̄ illa pcta ſuntpublica. qꝛ ex hoc generat̉ ſcandalum incordibꝰ alioꝝ. ſi autē nō ſint publica ſedocculta et neceſſitas iudicādi īmineat ꝓpter officiū pōt cū humilitate ⁊ timore vl̓arguere vel iudicare. vn̄ augꝰ. dicit in liº.de ſermone dn̄i. ſi inuenerimꝰ vos in eodēvicio eſſe ꝯgemiſcamꝰ ⁊ ad ꝑiter conādūinuitemꝰ. nec tn̄ ꝓpter hoc hō ſic ſe ip̄mꝯdemnat vt nouū ꝯdemnacōis meritū ſibiacquirat. ſed qꝛ ꝯdemnans aliū oſtenditſe ſimiliter ꝯdemnabilem eſſe ꝓpter idempeccatum ⁊ ſimile.D iij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ iudicium exſuſpicone ꝓcedens nō ſit illicitū.ſuſpicō emī vt̓ eſſe opinio incertad̓ aliquo malo. vn̄ et ph̓s ī vj. eth̓. ponitꝙ ſuſpicio ſe habet ⁊ ad veꝝ ⁊ ad falſum.ſed de ſingularibus ꝯtingentibus nō pōthaberi opmnio niſi incerta. cū ergo iudiciūhumanū ſit circa humanos actus qui ſuntin ſingularibꝰ et ꝯtingētibus videtur ꝙnullum iudiciū eſſet licitum ſi ex ſuſpicōeiudicare nō liceret P. ꝑ iudiciū ilicitūfit aliqua iniuria ꝓximo. ſed ſuſpico malain ſola opinione homīs ꝯſiſtit et ſic nō videt̉ ad īiuriā alteriꝰ ꝑtinere. gͦ ſuſpicōisiudiciū n̄ eſt illicit. u Pꝯͣ. ſi ſit illicitū oꝑtet ꝙ ad iuſtitiam reducat̉. qꝛ iudiciū eſt