reſpicit bonū diuinū vt ꝓprium obiectumeſt quedam ſpēalis virtus ẜm ſua eſſentiaita etiam iuſtitiā legalis eſt ſpēalis virtꝰẜm ſuā eſſentiam ẜm ꝙ reſpicit ꝯmune bonū vt ꝓprium ohiectū. et ſic eſt in prīcipeprīcipaliter et quaſi architectonice. ī ſubditis autē ſcdario. et quaſi aminiſtratiuepoteſt tn̄ q̄libet v̓tus ſm ꝙ a p̄dicta v̓tute ſpēali quidem in eſſentia generali autēẜm ꝙ virtus ordinat̉ ad bonū ꝯmue diciiuſtitia legalis. et hͦ mō loquēdi iuſtitialegalis eſt idem in eſſentia cū omni v̓tutediffert autē ab ea racōe. et hoc modo loquit̉ phus. vnde patet reſponſio ad primū et ſcd̓m Ad. iij. dd̓. ꝙ etiā illa ratioẜm hunc modum ꝓcedit de iuſtitia legaliẜm ꝙ virtus imꝑata a iuſtit:ie legali iuſtitia legalis dicỉ. A. iiij. dd̓. ꝙ que libetvirtus ẜm ꝓpriam racōem ordinat actumſuū ad ꝓprium finem illius v̓tutis. q autēordinet̉ ad vlteriorem fine ſiue ſemꝑ ſiuealiqn̄. hoc nō habet̉ ex ꝓpria racōne. ſꝫ oꝑtet eſſe aliam ſuperiorē v̓tutem qua in illūfinem ordinet̉ et ſic oportet eſſe vna v̓tutem ſuperiorē. que ordinet omēs v̓tutes ībonū ꝯmune que eſt iuſtitia legalis ⁊ eſtalia ꝑ eſſentiā ab omni v̓tute.D. vij. ſic ꝓcedit̉. vl̓ ꝙ non ſit aliaiuſtitia ꝑticularis p̄ter iuſtitiā generalem. in v̓tutibus em̄ nihil eſtſuꝑfluū ſicut nec in natura. ſꝫ iuſtitia generalis ſufficiēter ordinat homine circaomīa que ad alteꝝ ſunt. gͦ nō eſt neceſſaria aliqua iuſtitia ꝑticularis. P. vnū etmulta nō diuerſificant ſpem v̓tutis. ſꝫ iuſtitia legalis ordinat homine ad aliū ẜmea que ad multitudinem ꝑtinet vt ex p̄dictis patet. ergo nō eſt alia ſpēs iuſtitie iuſtitie que ordinet hoīem ad alteꝝ in hijsque ꝑtinent ad vnam ſingulare ꝑſonaB. inter vna ſingl̓arem ꝑſonam et multitudine ciuitatis media eſt multitudo doineſtica. ſi gͦ ē iuſtitia alia ꝑticl̓aris percomꝑacōem ad vna ꝑſonam p̄ter iuſtitiageneralem. pari racōe debet eſſe alia iuſtitia yconomica que ordinet homine ad bonum ꝯmune vniꝰ famibe qd̓ qͥdem non dt̉gͦ nec aliqͣ ꝑticularis iuſtia eſt p̄ter iuſtitiam legalē Sed ꝯtra eſt illud qd̓ criẜ.ſuꝑ illud math̓. v. beati qͥ eſurut ⁊ ſiciūtiuſtitiam dic̄ vel iuſtitiā v̓tutem vniuerſalem vel ꝑticulare auaricie ꝯtraria. Rn̄ºdd̓. ꝙ ſicut dictū eſt iuſtitia legalis n̄ eſteſſentialiter omīs v̓tus. ſed oportet p̄teriuſtitiam legalē que ordinat homine immediate ad bonū ꝯmune eſſe alias virtutes que īmediate ordinat hominie circa p̄ticularia bona que c̓dem poſſunt eſſe velad ſeip̄m vel ad altera ſingulare ꝑſonam:ſicut ergo p̄ter iuſtitiā legalem oportet eſſe aliqͣs virtutes ꝑticulares que ordinanthomine in ſe ip̄o puta tꝑantiam et fortitudine. ita etiam p̄ter iuſtitiā legalē optet eſſe ꝑticularem qͣndam iuſtitia que oꝫdinet homine circa ea que ſunt ad alterāſingulare ꝑſonam Ad. j. gͦ dd̓. ꝙ iuſtitia legalis ſufficienter qͥdem ordinat homine in his que ſunt ad alteꝝ qͣntum adꝯmune quidē bonū īmediate. qͣntū aūt adbonum vniꝰ ſingularis ꝑſone mediate. etideo oꝑtet eſſe alioni ꝑticulare iuſtitia q̄īmediate ordinet homine ad bonū alterius ſingularis ꝑſone. Ad. ij. do. ꝙ bonūꝯmune ciuitatis ⁊ bonum ſingulare vniˢꝑſone nō differūt ſolum ẜm multū ⁊ paucū. ſed ẜm formalē differentia. alia enimeſt racō boni ꝯmunis ⁊ boni ſingularis ſic̄alia eſt racō tocius et ꝑtis. et ideo ph̓usin. j. politice dicit. ꝙ nō bene dicūt qui dicunt ciuitatem et domū et alia hmōi differre ſolū multitudinē et paucitate et nōſpecie. Ad. iij. dd̓ ꝙ domeſtica multitūdo ẜm ph̓m in. j. politicoꝝ diſtingut̓ ẜmtres cōiugacōes ſcꝫ vxoris et viri patris etfilij et dn̄i et ſerui quoꝝ ꝑſonaꝝ vnā eſt q̄ſi aliquid alteriꝰ. et ideo ad hmōi ꝑſonaſn̄ eſt ſimpliciter iuſtitia. ſꝫ quēdā iuſtitieſpēs ſcꝫ yconomica vt dỉ in. v. eth̓.D. viij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ iuſtitia ꝑticularis nō habeat materia ſpēalem. qꝛ ſuꝑ illd̓ gen̄. ij. fluuiꝰ vnꝰip̄e eſt eūfrates. dicit glo. eufrates frugifer interpretat̉ nec dỉ ꝯtra quos vadatquia iuſtitia ad omēs anime ꝑtes ꝑtinethoc autē nō eſſet ſi haberet materiā ſpēalem. qꝛ quelibet materiā ſpēalis ad aliqͣmſpēalem potentia ꝑtinet. ergo iuſtitia ꝑticularis nō habet materiā ſpēalem Pͣ.augꝰ. in liº. lxxxiij. q. dicit ꝙ quatuor ſuntaīe v̓tutes qͥbus in hac vita ſpūaliter viuiſcꝫ tꝑantia prudentia fortitudo ⁊ iuſtitiaet dicit ꝙ quarta eſt iuſtitiā q̄ ꝑ omēs diffundit̉. gͦ iuſtitia ꝑticularis que eſt vnade quatuor v̓tutibus cardinalibꝰ nō habſpēalem materia Pͣ. iuſtitia dirigit homine ſufficienter in his que ſūt ad alterijſed ꝑ omīa que ſūt huiꝰ vite homo poteſtordinari ad alteꝝ. gͦ materia iuſtitie eſtgeneralis et nō ſpēalis. Sed ꝯtra eſt ꝙph̓us in. v. eth̓. ponit iuſtitiam ꝑticularecirca ea ſpēaliter que ꝑtinet ad ꝯmūicaconem vite. Rnº dd̓. ꝙ omīa quecūqꝫ rectificari poſſunt ꝑ rationem ſunt materiav̓tutis moralis que diffinit̉ ꝑ racōem recta. vt patet ꝑ pl̓em. in. v. eth̓. poſſunt aūtꝑ racōem recti ficari et ī exteriores animepaſſiones et exteriores actiones ⁊ res exteriores que invſum homīs veniūt. ſed tn̄