tudo rationis eſt ex intellectū ſed neceſſitas rationis eſt ex defectū intellectꝰ. illaem̄ in quibꝰ vis ītellectiua plenarie vigetratione nō indigent. ſed ſuo ſimplici intuitu veritatē ꝯprehendūt. ſicut deꝰ ⁊ angeli. ꝑticularia autē oꝑabilia in quibus prudentiā dirigit recedūt p̄cipue̓ a ꝯditioneintellectus ⁊ tato magis quāto ſūt minꝰcerta ſeu determīata ea em̄ q̄ ſunt artis licet ſint ſingularia tamē ſūt magis dterminata et certa. vnde in pluribꝰ eoꝝ nō eſtꝯſilium ꝓpter certitudinē. ut dicit̉ in. iij.eth̓. et ideo qͣuis quibuſdā alijs v̓tutibuſintellectualibꝰ ſit certior ratio q prudencia. tamen ad prudentiā maxime requirit̉ꝙ ſit homo bene rocinatīꝰ vt poſſit beneapplicare vniuerſalia principia ad ꝑticūlaria q̄ ſunt varia et incerta Ad. iij. dd̓.ꝙ ſi intellectus et ratio nō ſunt diuerſepotentie tn̄ denominant̉ ex diuerſis actibus. intellectus enī nomen ſumit ab intima penetracone veritatis. nomen aūt rācōis ab īquiſicōe et diſcur ſu ⁊ ideo vtꝝqpont̉ ꝑs prudētie vt ex dtīs patꝫ.D. vj. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ ꝓuidentiario debeat poni ꝑs prudentie. niihil enī ē ꝑs ſui ipſius ſꝫ ꝓuidentiavidet̉ idem eſſe ꝙ prudētiā. qꝛ vt yſid̓ dic̄in liº ethimo. prudens d̓r quaſi porro videns. et ex hͦ etiā nomen ꝓuidētie ſumit̉vt boeciꝰ dic̄ in liº de ꝯſola. gͦ ꝓuidētianō eſt ꝑs prudentie. Pͣ. prudentia ē ſolū practica ſed ꝓuidētiā pōt etiā eſſe ſpeculatiua qꝛ viſio ex qua ſumit̉ nomen ꝓuidetīe magis ꝑtinet ad ſpeculatiuā qͣꝫ adoꝑatiuam. gͦ ꝓuidentiā nō eſt ꝑs prudetie Pꝯͣ. principalis actus prudentie eſtp̄cipere. ſcd̓arij autē iudicare et ꝯſiliari. ſꝫnihil hoꝝ videt̉ importari ꝓprie ꝑ nomenꝓuidentie. gͦ ꝓuidentia nō eſt ꝑs prudentie. Sed ꝯtra eſt autoritas tullij etmacrobij qui ponūt ꝓuidentia ꝑtem prudentie vt ex dictis patet. Rn̄º dd̓. ꝙ ſic̄sͣ dictū eſt prudentia ꝓprie eſt circa ea q̄ſunt ad finem. et hoc ad eiꝰ officiū ꝓprieꝑtinꝫ vt ad finem debite ordinētur et ꝙͣuis aliqua neceſſaria ſint ꝓpter finem queſubijcuūitur diuine ꝓuidentie. humane tn̄prudentie nō ſubijciūtur niſi ꝯtingentiaoꝑabilia q̄ ꝑ hominē poſſunt fieri ꝓpterfinem. p̄terita autē in neceſſitate quadamtrāſeūt. qꝛ impoſſibile eſt nō eſſe quod factū eſt. ſimiliter etiā preſentia inqͣtū hꝰmōi neceſſitatē quādaꝫ hn̄t. neceſſe ē enīſortem ſedere dū ſedet. vn̄ ꝯſequens eſt ꝙꝯtingentia futura ẜm ꝙ ſunt̉ ꝑ hominemin fine humane vite ordinabilia ꝑtineantad prudentia. vtrūqꝫ autē hoꝝ importatin nomine ꝓuidentie. importat enī ꝓui-dentia reſpectū quendā alicuiꝰ diſtantisad ea que in p̄ſenti occurrūt et ordinādāſunt. vn̄ ꝓuidentiā ē ꝑs prudentie. Adj. 8º dd̓. ꝙ qn̄cūqꝫ ml̓ta requirunt̉ ad vnūneceſſe eſt vnum eoꝝ eſſe prīciꝑale ad qd̓omnia alia ordinant̉. vn̄ et in quolibet toto nece eſt eſſe vnā formalem ꝑtem et p̄dominātem a quā totam vnitatē habet etẜm hoc ꝓuidentiā eſt principalior interomnes ꝑtes prudentie. qꝛ omnia alia querequirunt̉ ad prudētiam ad hoc neceſſaria ſunt vt aliquid recte ordinet̉ in finem.et ideo nomen ip̄iꝰ prudentie ſumit̉ a ꝓuidentia ſic̄ a principaliori ſua ꝑte Ad. ij.dd̓. ꝙ ſpeculatio eſt circa vniuerſalia etcirca neceſſaria q̄ ẜm ſe nō ſunt ꝓcul cumſint vbiqꝫ et ſemꝑ et ſi ſint procul quo adnos inquātū ab eoꝝ cognicōe deficimus.vn̄ ꝓuidentia nō ꝓprie d̓r in ſpeculatiuisſed etiā in practicis Ad. iij. dd̓ ꝙ in recta ordinaconē ad finem q̄ includit̉ ī rōeꝓuidentie importāt̉ rectitudo ꝯſilij et iudicij et precepti ſine quibus recta ordinātio in finem eſſe nō poteſt.D. vij ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ circūſpectōnō poſſit eſſe ꝑs prudentie. circuſpectio em̄ vl̓ eſſe ꝯſideratio qͥdaꝫeoꝝ q̄ circūſtant. huiuſmodi autē ſunt infinita q̄ nō poſſunt ꝯprehendi ratione inqua eſt prudentia. ergo circūſpectio nondebet poni pars prudecie P. circumſtacie magis vident̉ ꝑ tinere ad virtutesmorales qͣ ad prudentia. ſꝫ circūſpectionihil aliud eſſe videt̉ ꝙͣ reſpectꝰ circūſtāciaꝝ. ergo circūſpectio magis videtur ꝑtinere ad morales v̓tutes ꝙͣ ad prudentiaD. qui poteſt videre q̄ ꝓcul ſūt multomagis poteſt videre q̄ circūſtant. ſed perꝓuidenciā homo eſt potes ꝓſpicere q̄ ꝓcul ſūt. ergo ip̄a ſufficit ad ꝯſiderādū eaque circū ſtant. nō ergo optuit p̄ter ꝓuidenciā ponere circūſpectione ꝑtem pri-dentie Sed ꝯtra eſt auctoritas macrobij nt di ctū eſt sͣ Rn̄º dd̓. ꝙ ad prudēcia ſicut dictū eſt p̄cipue ꝑtinet recte ordinare aliquid in fine ꝙ quidē recte nonẜit niſi et finis ſit bonꝰ et id qd̓ ordinat̉ īfinem ſit etiā bonū et ꝯueniens fini. ſꝫ qꝛprudentia ſicut dictū eſt. eſt circa ſingularia oꝑabilia in quibꝰ multa ꝯcurrūt cotingit aliquid ẜm ſe ꝯſideratū eſſe bonū.et ꝯueniens eſſe fini. ꝙ tamē ex aliquibꝰꝯcurrētibus reddit̉ vel malū vel non oꝑatiuū ad finē. ſicut oſtendere ſigna amoriſalicui ẜm ſe ꝯſideratum videt̉ eſſe ꝯuenieſis ad alliciendū eius animū ad amoremſed ſi ꝯtingat in animo illiꝰ ſuꝑbia vl̓ ſuſpicio adulationis nō erit hͦ ꝯueniens adfinem. ⁊ ī deo neceſſaria eſt circumſpectō