alligent̉ qꝛ humana cognicō potentior ēcirca ſenſibilia. vn̄ et memoratuuā poniturin ꝑte ſenſitiua. Secūdo oportet vt hōea que memoriter vult tenere ſuā ꝯſideracōne ordinate diſponat. vt ex vno memorato facile ad aliud ꝓcedat̉. vn̄ ph̓us diēin libro de memoria a locis vident̓ reminiſci aliqn̄. cauſa aūt eſt qꝛ velociter ab alioī aliud veniūt Tercio oportet vt homoſollicitudine apponat ⁊ affectū adhibeatad ea q̄ vult memorari. qꝛ quanto aliquidmagis fuerit impreſſum animo eo minusclabit̉. vn̄ ⁊ tulliꝰ dic in ſua rethorica qſollicicūdo ꝯſeruat integras ſimulacrorūfiguras Quarto oportet ꝙ ea freqn̄termeditemur q̄ volumꝰ memorari. vn̄ ph̓usdic̄ in li. de memoria ꝙ meditacones memoriam ſoluant. qꝛ vt in ecdem liº. di cōſu etudo eſt quaſi natura. vn̄ que multocieris intelligimus cito reminiſcimus quaſinaturali quodam ordinie ab vno ad aliudꝓcedentes. Ad. iij. dd̓. ꝙ ex preteritisoꝑtet nos quaſi argumentū ſumere de futuris. et ideo memoria p̄teritoꝝ nec eſſaria eſt ad bene ꝯſiliandū de futurisD. ij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ intellectusnō ſit ſemꝑ pars prudentie. eorūenī que ex oppoſito diuidunt̉ vnūnō eſt ꝑs alterius. ſed intellectus ponit̉v̓tus intellectualis ꝯdiuiſa prudentie. vtpatet̉ in vj. eth̓. gͦ intellectus non debetponi p̄s prudentie Pͣ. intellectus ponit̉ inter dona ſpirituſſancti et correſpodet fide vt sͣ habitū eſt ſed prudentia eſtalia v̓tus a fide. vt ꝑ sͣ dicta patet. ergointellectus nō ꝑtinet ad prudentiamPo. prudenti a eſt ſingulariū operabiliumvt dr in. vj. eth̓. ſed intellectus eſt vl̓iumꝯgnoſciturus et mminaterialiū vt patet in.iij. de aīa. gͦ intellectus nō eſt ꝑs prudētie Sed ꝯtra eſt ꝙ tulliꝰ ponit intelligetiam ꝑtem prudētie ⁊ macrobius intellectū. quod ī idem redit Rn̄º dd̓. ꝙ intellectus nō ſumit̉ hic ꝓ potentia intellectiua. ſꝫ ꝓut importat quā nd̓ a rectā exiſtimacōem alicuiꝰ extremi principij. qd̓ accipit̉ vt ꝑ ſe notū ſic̄ et prima demoſtrationū principia intelligere dicimur. oīs autēdedūctio racōnis ab aliquibꝰ ꝓcedit queaccipiunt̉ vt prima. vn̄ oportet ꝙ omnisꝓceſſus rōis ab aliquo intellectū ꝓcedatqꝛ ergo prudentia eſt recta ratio agibiliū.ideo neceſſe eſt ꝙ totus ꝓceſſus prudētieab intellectu diriuet̓ ⁊ ꝓpter hoc intellectus ponit̉ ꝑs prudentie. Ad. j. dd̓. ꝙracō prudentie terminat̉ ſic̄ ad ꝯcluſionequandā ad ꝑticulare operabile ad quodapplicat vniuerſalē ꝯgnicōem vt ex dictispatet. ꝯcluſio autē ſingularis ſillogiſat̉ exvniuerſal̓i et ſingulari ꝓpoſicōne. vn̄ oꝑtetꝙ ratio prudentie ex duplici intellectu ꝓcedat quoꝝ vnus eſt qui eſt ꝯgnoſcitiuusvniuerſalui. qd̓ ꝑtinet ad intellectum quiponit̉ v̓tus intellectualis. qꝛ naturaliternobis ꝯgnita ſunt nō ſolū vniuerſalia prīcipia ſpeculatiua ſꝫ etiam practica ſic̄ nll̓ieſſe malefaciendū. vt ex dictis patet. aliꝰaūt intellectus eſt qui vt d̓r in. vj. eth̓. ēꝯgnoſcitiuꝰ extremi .i. alicuiꝰ primi ſingularis ſeu principij ꝯtingentis oꝑabilis ꝓpoſicōis ſcꝫ minoris quā oꝑtet eſſe ſingulare in ſillogiſmo prudentie vt dictū ē. hꝰautē principiū ſingl̓are eſt aliquis ſingl̓aris finis vt d̓r ibidem. vn̄ intellectus quiponit̉ ꝑs prudentie eſt quēdā recta exiſtimatīo de aliquo ꝑticl̓ari fine Ad. ij.dd̓. ꝙ intellectus qui ponit̉ donū ſpūsſancti eſt quedā acuta ꝑſpectio diuinorūvt ex sͣ dictis patet. aliter autē ponit̉ intellectus ꝑs prudentie vt dictū eſt Adiij. dd̓. ꝙ ipſa recta exiſtimatio de fine ꝑticulari et intellectus d̓r inquantū ē alicꝰprincipij. et ſenſus inquātum eſt ꝑticularis et hoc eſt ꝙ ph̓s dicit in. vj. eth̓. horūſcꝫ ſingulariū oꝑtet habere ſenſū. hic aūteſt intellectus. nō autē hoc eſt intelligendū de ſenſu ꝑticulari quo cognoſcimꝰ ꝓpͥaſenſibilia. ſed de ſenſu interiori quo de ꝑticulari iudicamus.D. iij. ſic ꝓcedit̓. vt̓ ꝙ docilitas n̄debeat poni ꝑs prudētie. illd̓ enīquod requirit̉ ad omne v̓tutem intellectualem nō debet appropriari alicuiaaꝝ. ſed docilitas neceſſariā eſt ad quālibꝫv̓tutem intellectualem. gͦ nō debet poniꝑs prudentie P. ea que ad v̓tutes hūanas ꝑtinent ſunt in nobis. qꝛ ẜm ea que īnobis ſunt laudamur vel vituꝑamur. ſednō eſt in poteſtate nr̄a vt dociles ſimꝰ. ſꝫhoc ex naturali diſpoſicōne quibuſdā ꝯtingit. gͦ nō eſt ꝑs prudentie. Pͣ. docilitas ad diſcipulū ꝑtinet. ſed prudentia cūſit p̄ceptiua videt̉ magis ad magiſtros ꝑtinere qui etiā p̄ceptores dicūt̉. gͦ docilitas nīō eſt ꝑs prudentie. Sed ꝯtra eſtꝙ macrobiꝰ ẜm ſententiā platōnis ponitdocilitatem inter ꝑtes prudentie. Rn̄ᶜdd̓. ꝙ ſicut dictū eſt prudētia ꝯſiſtit circaꝑticularia oꝑabilia in quibus cū ſint quaſiinfinite diuerſitates non poſſunt ab vnohomine ſufficienter ꝯſiderari nec ꝑ modicū tēpus ſed ꝑ tēporis diuturnitatē. vn̄ īhis que ad prudentiā ꝑtinēt maxime indiget homo ab alio erudiri ⁊ p̄cipue ex ſenibꝰ qui ſanū intellectum adepti ſūt circa fines oꝑabilium. vn̄ ph̓s dic̄ in. vj. eth̓o portet attendere expertoꝝ et ſeniorū ⁊prudētum ī demōſtrabilibꝰ enūciacōibꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten