ad ꝑficiēdū ip̄am ẜm aliū actū eiꝰ qui eſtſperare Ad. iij. dd̓. ꝙ motꝰ ſpei ⁊ motꝰcaritatis habent ordinē ad inunce. vt ex sdictis patꝫ vnde nihil ꝓhibꝫ vtrūqꝫ motum ſiml̓ eſſe vniꝰ potēcie. ſicut et intellectꝰ poteſt ſiml̓ multa ītelligere ad inuicem ordinata vt in primo habitū eſt.D. ij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ ſpēs ſit ī beatis. xp̄us em̄ a principio ſue ꝯcepcōis fuit ꝑfectus ꝯp̄henſor. ſedip̄e habuit ſpem cū ex eius ꝑſona dicit̉ inps. in te dn̄e ſꝑaui. vt glo. exponit. ergo ībeatis poteſt eſſe ſpes Pͣ. ſicut adepcobeatitudīs eſt qd̓dam bonū arduū ita etiam eius ꝯtinuaco ſꝫ homīēs anteq̄m̄ beatitudinē adipiſcant̉ habent ſpem d̓ beatitudinis adepcōe. ergo poſtꝙͣ ſunt beatitudinē adepti poſſunt ſꝑare beatitud inisꝯtinuacōem Pꝯ. ꝑ v̓tutem ſpei poteſt aliquis beatitudinē ſꝑare nō ſolū ſibi ſꝫ etiam alijs vt sͣ dictū eſt. ſed beati qui ſuntin patria ſꝑant beatitudinē alijs. alioquīnō rogarent ꝓ eis. gͦ ī beatis poteſt eſſeſpēs Pͣ. ad beatitudinē ſanctoꝝ ꝑtinetnon ſolum gloria anime. ſed etiam gloriācorporis ſed anime ſanctoꝝ qui ſunt ī patria expectant adhuc gloriam corporis.vt. patꝫ apocc̄. vj. et. xij. ſuꝑ gen. ad li tteram ergo ſpes poteſt eſſe ī beatis Sedꝯtra eſt ꝙ apoꝰ dic̄ ad ro. viij. qd̓ videtquicquid ſperat. ſed beati frunt̉ dei viſione. ergo in eis ſpes locū nō habet Rn̄ºdd̓. ꝙ ſubtracto eo ꝙ dat ſpecīe rei ſoluitur ſpeciēs et res nō poteſt eadē remanere. ſicut remota forma corꝑis natural̓ nōremanet idem ẜm ſpec ē ſpēs aūt recipitſpeciē a ſuo obiecto principali ſicut et cetere v̓tutes. vt ex sͣ dictis patꝫ obiectumautē principale eius eſt beatitudo eternaẜm ꝙ eſt poſſibilis haberi ex auxilio diuinō vt sͣ dictū eſt. qꝛ ergo bonū arduū poſſibile nō cadit ſub rōne ſpei niſi ẜm ꝙ ē futuꝝ. ideo cū beatitudo iam nō fuerit futura ſed p̄ſens nō poteſt ibi eſſe virtus ſpeiet ideo ſpes ſicut et fides euacuat̉ in patria et neutꝝ eoꝝ in beatis eſſe poteſt.Ad. j. ergo dd̓ ꝙ xp̄s et ſi eſſet ꝯp̄henſoret ꝑ ꝯſeq̄ns beatus qͣntū ad diuina fruicōem erat tamē ſiml̓ viator qͣntū ad paſſibilitatē nat̉e quā adhuc gerebat. ⁊ ideogl̓am impaſſibilitatis ⁊ īmortalitatis ſperare poteſt. nō tamē ita ꝙ haberet v̓tuteſpei qnō reſpicit gl̓am corꝑis ſicut principale obiectū. ſed potiꝰ fruicōem diuinamAd. ij. dd̓ ꝙ beatitudo ſanctoꝝ diciturvita eterna. qꝛ ꝑ hoc ꝙ deo fruūt̉ efficiūt̉qͥdammodo ꝑticipes eternitatis diuine q̄excedit om̄e tempꝰ et ita ꝯtinuacō beatitudīs nō diuerſificat̉ ꝑ p̄ſens p̄teritum ⁊futuꝝ et ideo beati nō habent ſpemd̓ cōtinuacōe beatitudīs ſed habent ip̄am rē.qꝛ nō eſt ibi ratio futuri Ad. iij. dd̓. ꝙdurante v̓tute ſpei. eadē ſpe aliqͥs ſperatbeatitudinē ſibi et alijs ſed euacuata ſpein beatis ẜm quā ſꝑabat ſibi beatitudineꝫſperant quidē alijs beatitudinē. ſed nonv̓tute ſpei ſed magis ex amore caritatisſicut etiā qui habet caritatē dei eadē caritate diligit ꝓximū. et tamē aliq̓s poteſtdiligere ꝓximū nō habens v̓tuteꝫ caritatis alio quodā modo Ad. iiij. dd̓. ꝙ cūſpes ſit v̓tus theologica habens deū proobiecto. principale obiectū ſpei eſt glorīa aīme q̄ in fruicōe diuinā ꝯſiſtit. nō autēgloriā corꝑis. gloriā etiā corꝑis ⁊ ſi habeat rōem arduīꝑ ꝯꝑacōem ad naturā hūanam nō tamē habet rōem ardui habentigloriā aīme tum qꝛ gloriā corꝑis ē minimū quidē in ꝯꝑacone ad gloriā aīme tū ētiā qꝛ habens gloria aīme habet iam ſufficienter cauſam glorie corporis.D. iij. ſic ꝓcedit̉. vl̓ ꝙ in damnatis ſit ſpēs. dyabolꝰ em̄ eſt dānatus et princeps damn̓atoꝝ. ẜm illud math̓. xxv. ite maledicti in ignē eternum qui ꝑatus eſt dyabolo et agelis eiꝰſed dyabolꝰ habet ſpem ẜm illud job. xlj.ecce ſpes eiꝰ fruſtrabit̉ eū ergo vt̓ ꝙ danati habeant ſpem Pꝯͣ. ſicut fides ē formata et informis ita et ſpes. ſed fides informis poteſt eſſe in demonibꝰ et dānatis. ẜm illd̓ jaco. ij. demones credūt et cōtremiſcūt. ergo videt̉ ꝙ etiā ſpes īformispoteſt eſſe indamnatis. Pͣ. nulli hoīmpoſt mortē accreſcit meritū vel demeriturqd̓ in vita nō habuit. ẜm illd̓ eccleſiaſtesxj. ſi ceciderit lignū ad auſtꝝ aūt ad aquiIonem. in quo loco ceciderit ibi erit. ſꝫ ml̓ti qui damnabūt̉ habuerūt ī hac vita ſpēnūqͣꝫ deſꝑantes. ergo etiā in futura vitaſpem habebūt Sed ꝯtra eſt ꝙ ſpes cauſat gaudiū. ẜm illud ro. xij. ſpe gaudētesdamnati nō ſunt ingaudio ſed in doloreluctū. ẜ illd̓ yſa. xlv. ſerui mei laudabūt p̄exultacōe cordis. et vos clamabitis p̄dolore cordis. et p̄ ꝯtricone ſpiritus vſtulabitis. ergo ſpes nō eſt in damnatis Rn̄ºdd̓. ꝙ ſic de racōne beatitudīs eſt vt ī eaquietetur voluntas. ita de rōe pene ē vt idqd̓ ꝓ pena infligit̉ volūtati repugnet nōautē poteſt volūtatē quietare vel ei repugnare qd̓ ignoratur. et ideo augꝰ. dicit ſuꝑ gen̄. ad litterā ꝙ angeli ꝑfecte beati eſſe nō poterant in primo ſtatu ante cōfirmacōem vel lapſum cū nō eſſent p̄ſcij ſuienentus. requirit̉ em̄ ad ꝑfecta et verambeatitudinē vt aliquis certus ſit de ſue beatitudīs ꝑpetuitate. alioqum volūtas nō