modū dicit̉ fides eſſe ſubſtācia reꝝ ſperadaꝝ. qꝛ ſcilicꝫ prima inchoacō reꝝ ſperandaꝝ in nobis ē ꝑ aſcenſum fidei qui virtute ꝯtinet omnēs res ſperādas. in hoc em̄ſperamꝰ beatificari ꝙ videbimꝰ aꝑtā viſioīē veritate cui ꝑ fidem adheremꝰ nt patet ꝑ ea q̄ ſupra de felicitate dicta ſunt.habitudo autē actꝰ fidei ad obiectū intellectus ẜm ꝙ eſt obiectū fidei deſignat̉ inhoc ꝙ dicit̉ argumētū nō apparenciū ⁊ ſumit̉ argumentū ꝓ argumēti effectu. ꝑ argunientū em̄ intellectꝰ inducit̉ ad inheredum alicui vero vnde ipſa firma adheſiointellectꝰ ad veritate fidei nō apparentevocat̉ hic argumētū. vnde alia littera habet ꝯuīctio qꝛ ſcꝫ ꝑ autoritatem diuinamintellectꝰ credentis ꝯuincit̉ ad aſſenciendū his q̄ nō videt. ſi quis gͦ in forma diffinicōis hꝰmodi verbi reducere velit poteſt dicere ꝙ habitꝰ mentis qua inchoat̉vita eterna in nobis faciēs ītellectū aſſentire nō apparētibꝰ. ꝑ hoc autē fides ab oībus alijs diſt inguit q̄ ad intellectum ꝑtinent. ꝑ hoc em̄ ꝙ dicit̉ argumētum diſtīguitur fides ab opinionē ſuſpicōe ⁊ dubitacōe ꝑ q uō eſt prima adheſio ītellectꝰfirma ad aliquid ꝑ hoc autē ꝙ dicit̉ nonapparentiū diſt inguit̉ fides a ſcienciā etintellectu ꝑ q̄ aliquid fit apparens. ꝑ hocautē ꝙ dicit ſubſtanciā ſperādaꝝ reꝝ diſtingͣuit̉ virtꝰ fidei a fide ꝯmuniter ſumpta q̄ nō ordinat̉ ad beatitudinē ſperatāomnes autē alie diffinicōes q̄cunqꝫ de fide dant̉ explicacōes ſunt huiꝰ quā apoꝰponit. ꝙ em̄ dicit augꝰ. fides ē virtus quācredunt̉ q̄ nō vident̉. et ꝙ dicit daniaſ. ꝙfides eſt nō inquiſitus ꝯſenſus. et ꝙ alijdicūt ꝙ fides eſt certitudo animi qͥdamde abſentibꝰ ſupra opimionē et infra ſciencia. id ē eī ꝙ apoꝰ dic argumentū nō apparentū. ꝙ vero dyo. dicit. vij. ca. de di.no. ꝙ fides eſt manes credencui fūdamētum collocans eos in veritatē et ī ipſis veritatem. id̓ eſt ei qd̓ dicit̉ ſubſtanciā reꝝſperandaꝝ Ad. j. ergo dd̓. ꝙ ſubſtāciān̄ ſumit̉ h̓ ẜm ꝙ ē genꝰ generaliſſimū contra alia genera diuiſum. ſed ẜm ꝙ in quolibꝫ genere inuenit̉ q̄dam ſimilitudo ſubſtancie ꝓut ſcilicꝫ primū in quolibꝫ genere ꝯtinens in ſe alia virtute dicit̉ eſſe ſubſtancia illoꝝ Ad. ij. dd̓. ꝙ cū fides ꝑtineat ad intellectū ẜm q̄ imꝑat̉ a volūtateoꝑtet ꝙ ordinet̉ ſic̄ ad fine ad obiecta illarum virtutū quibus ꝑficit̉ voluntas interquas ē ſpes vt īfra patebit̉. ⁊ id̓o ī diffinicōe fidei ponit̉ obiectū ſpei Ad iij. dd̓ꝙ dilectio poteſt eſſe et viſoꝝ ⁊ nō viſoꝝet p̄lenciū et abſenciū et ideo res diligendā nō ita ꝓpͥe adaptat̉ fidei ſicut res ſperandā cū ſpes ſit ſemꝑ abſenciū et nō viſorum Ad. iiij. dd̓ ꝙ ſubſtācia et argumētum ẜm ꝙ in diffinicōe fidei ponūt̉ nō īportant diuerſa genera fidei neqꝫ diuerſos actꝰ ſed diuerſas habitudines vniusactꝰ ad diuerſa obiecta ut ex dictis patetAd. v. dd̓. ꝙ argumētū qd̓ ſumit̉ ex ꝓprijs principijs rei facit rem eſſe aꝓparente. ſꝫ argumētū qd̓ ſuīt̉ ex autoritate diuīanō facit rem in ſe eſſe apparentē et tale argumentum ponit̉ in diffīnicōe fidei.D. ij. ſic ꝓcedit̓. videt̉ ꝙ fides nōſit in intellectu ſic̄ in ſubiecto. dic̄em̄ augꝰ. in liº d̓ p̄deſtinacōe ſanctoꝝ. ꝙ fides incredenciū volūtate cōſiſtit. ſed volūtas eſt alia potencia ab ītellectū. ergo fides nō eſt in intellectu ſicutin ſubiecto Pͣ. aſſenſus fidei ad aliqud̓credendū ꝓueīt ex volūtate deo obediēte. tota ergo laus fidei ex obediencia eſſevidet̉. ſed obediēciā eſt in volūtate. ergoet fidēs nō eſt in intellectū 1ꝯͣ. intellectus eſt vel ſpeculatiuꝰ vel practicus. ſedfides nō eſt ī intellectu ſpeculatiuo cumnihil dicat de euitabili et fugiendo ut dicitur in. iij. de anima. nō ē principiū oꝑaconis. fides autē eſt q̄ ꝑ dilectionē oꝑat̉ut dicit̉ ad gal̓. v. ſimiliter etiā nec ī intellectu practico cꝰ obrectū eſt veꝝ ꝯtingēſfactibile vel agibile. obiectū em̄ fidei eſtveꝝ eternū ut ex ſupra dictis patꝫ. nō sfides eſt ī intellectū ſicut ī ſubiecto. Sꝫꝯtra eſt ꝙ fidei ſuccedit viſio patrie. ẜmillud. j. ad coꝝ. xiij. videmꝰ nūc ꝑ ſpeculūin eniginate tūc autē facie ad facie. ſed viſio eſt in intellectu. ergo et fides Rn̄ºdd̓. ꝙ cū fidēs ſit q̄dam virtus oꝑtet ꝙactus eiꝰ ſit ꝑfectus. ad ꝑfectione auteꝫactus qui ex duobꝰ actiuis principijs procedit requirit̉ ꝙ vtrūqꝫ actiuū principiūſit ꝑfectū. nō em̄ bene poteſt ſecari niſi etſecans habeat arte et ſerra ſit bene diſpōſita ad ſecandū. diſpoſicō autē ad hene agendū in illis potencijs anime qui ſe habent ad oppoſita eſt habitꝰ vt sͣ dictū ē.⁊ id̓o oꝑtꝫ ꝙ actꝰ ꝓcedēſ ex duabꝰ talibꝰpotencijs ſit ꝑfectꝰ habitu aliquo preexiſtente in vtraqꝫ potenciaꝝ. dictū aūt eſtſupra ꝙ credere eſt actꝰ ītellectꝰ ẜm ꝙmouetur a volūtate ad aſſenciendū ꝓcedit ergo huiuſmodi actꝰ et a volūtate ⁊ab intellectu quoꝝ vtrūqꝫ natus eſt ꝑ habitū ꝑfici ẜm p̄dicta. et ideo oꝑtet ꝙ tāin volūtate ſit aliquis habitus ꝙͣ etiā ī intellectū ſi debeat actus fidei eſſe ꝑfectuſſicut etiā ad hoc ꝙ actus ꝯcupiſcibilis ſitꝑfectus oꝑtet ꝙ ſit habitꝰ prudencie inratione et habitꝰ tꝑancie in cōcupiſcibilicredere autē eſt īmediate actꝰ ītellectus
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten