ſit actus virtutis. ſic ergo cōfiteri fidemnō ſemꝑ neqꝫ in quolibet loco eſt de neceſſitate ſalutis. ſed aliquo loco ec tꝑe qn̄ſcꝫ per dimiſſione huiꝰ ꝯfeſſionis ſubtrahēret̉ honor debitus deo. et etiā vtilitasꝓximis eſt impendēda puta ſi aliquis interrogatꝰ de fide taceret et ex hoc crederetur vel ꝙ nō haberet fide uel ꝙ fides n̄eſſet vera vl̓ alij ꝑ eiꝰ taciturnitate auerterent̓ a fidē in huiōi enī caſibꝰ cōfeſſiofidei eſt de neceſſitate ſalutis. Ad. j.8º dd̓. ꝙ finis fidei ſicut ⁊ aliaꝝ v̓tutumreferri debet ad finem caritatis qui eſtamor dei et ꝓximi ⁊ ideo qn̄ honor dei ul̓vtilitas ꝓximi hoc expoſcit nō debet eſſecōtentꝰ homo ut per fidē ſua ip̄e veritatidiuine cōinigat̉. ſed debet fide exteriuscōfiteri. Ad ij. dd̓. ꝙ in caſu neceſſitatis vbi fides ꝑiclitat̉. quilibet tenet̉ fidēſuam alijs ꝓpalare. vel ad inſtructōeꝫ aliorum fideliū ſiue cōfirmacōem. uel ad reprimendū infideliū exultacōm. ſed alijstemꝑibꝰ inſtruere hoīes de fide n̄ ꝑtietad omnes fideles. Ad iij. dd̓. ꝙ ſi turbacō infideliū oriat̉ de confeſſione fideimanifeſta abſqꝫ aliquā vtilitate fidei uelfideliū nō eſt laudabile in tali caſu fideꝫpublice cōfiteri. vnde dn̄ꝰ dic math̓. vij.nolite ſanctū dare canibꝰ neqꝫ margaritas veſtras ſpergere ante porcos. ne conuerſi dirupant vos. ſed ſi vtilitas aliquafidei ſperet̉ aūt neceſſitas adſit ꝯtēptaturbacōe infideliū debet homo publicefidem ꝯfiteri. vnde math̓. xv. d̓r. ꝙ cū diſcipuli dixiſſent dn̄o ꝙ pharizei. auditoeius verbo ſcandalizati ſunt dominus reſpōdit ſinite illos ſcꝫ turbari. ceci ſunt etduces cecoꝝ. Tuellio ImEinde ꝯſiderādum eſt de ip̄afidei virtute Et primo quidem de ipſa fide Secundode habitibꝰ fidei Tercio decauſa fidei Quarto de effectibꝰ eius Circa primū q̄rūt̉. viij. Primo quid ſit fides Secūdo ī qua vi aīmeſit ſicut in ſubiecto Tercio. vtꝝ forma eius ſit caritas Quarto vtꝝ eadē numeroſit fides formatā et īfromis. Quīto. vtꝝfides ſit virtus Sexto. vtꝝ ſit vna virtꝰSeptimo de ordine eiꝰ ad alias virtutesOctauo de ꝯꝑacōe certitudinis eiꝰ adcertitudinē virtutū intellectualiūD. j ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ ſit incōpetēsfidei diffinico quā apol̓us ponitFaaos xcb̓. xxi ad hebre. xj dicens. fides eſt ſubſtancia ſperandapreꝝ argumētū nō apꝑenciū nulla enī qualitas eſt ſubſtācia. ſꝫfi des eſt qualitas cū ſit virtus theologica ut sͣ dictū eſt gͦ nō eſt ſubſtācia. Pꝯͣ.☞ IIIIdiuerſaꝝ virtutū diuerſa ſunt obiecta. ſꝫres ſperādā eſt obiectū ſpei nō gͦ debetponi in diffinicōe fidei tāꝙͣ eius obiectūP. fides magis ꝑficit̉ per caritate ꝙper ſpem. quia caritas eſt forma fidei utinfra patebit magis gͦ poni debuit ī diffinicōe fidei. res diligēda ꝙͣ res ſꝑandaPͣ. idem nō debet poni in diuerſis generibꝰ ſed ſubſtācia et argumētū ſunt diuerſa genera nō ſubalternatim poſita. Sºincōuenienter fides dicit̉ ſubſtācia et argumentū Pͣ. ꝑ argumētū veritas manifeſtat̉ eius ad ꝙ inducit̉ argumentū. ſedillud dicit̉ eſſe apparens cuiꝰ veritas eſtmanifeſtata. ergo videt̉ implicari oppinioin hͦ ꝙ dicit̉ argumētum nō apparenciūincōuenienter ergo deſcribit̉ fides. Inꝯtrariū ſufficit autoritas apoſtoli Rn̄ºdd̓. ꝙ licet quidā dicant p̄dicta apoſtoliverba nō eſſe fidei diffinicōeꝫ. tamē ſi quiſrecte ꝯſideret omnia ex quibus fides peteſt diffiniri in p̄dicta deſcripcōe tangūt̉licet verba nō ordinent̓ ſub forma diffiniconis. ſicut etiā apud ph̓os p̄termiſſa ſophiſtica forma ſilogiſmoꝝ principia tangunt̉ ad cuiꝰ euidentiā ꝯſiderādū eſt ꝙhabitus ꝯgnoſcant̓ ꝑ actus et actꝰ ꝑ obiecta. fides cū ſit habitus quidā debꝫ diffiniri ꝑ ꝓp̓um actū ī ꝯꝑacōe ad ꝓpͥum obiectū. actꝰ autē fidei eſt credere ſicut ſupra dictū eſt qui actꝰ ē intellectꝰ determinati ad vnū ex īperio volūtatis. ſic gͦactus fidei habet ordinē et ad obiectumvolūtatis qd̓ eſt bonū et finis et ad obiectum intellectꝰ ꝙ eſt veꝝ et qꝛ fides cūſit virtus theologica ſicut ſupra dictū eſthabet idem ꝓ obiecto et fine. neceſſe eſtꝙ obiectū fidei et finis ꝓporcōnaliter ſibicorreſpondeāt. dictū eſt autē ſupra ꝙ veritas prina eſt obiectū fidei ẜm ꝙ ipſa ēnō viſa et ea quibꝰ ꝓpter ipſam inheret̉ ⁊ẜm hoc oꝑtet ꝙ ipſa veritas prima ſe habeat ad actū fidei ꝑ modū finis ẜm rationem rei nō viſe ꝙ ꝑtinet ad rōem rei ſperate. ẜm illud apl̓i ad rō. viij. qd̓ nō videmus ſperamꝰ. veritatē em̄ videre eſt ip̄aꝫhabere nō auteꝫ ſperat aliquis id qd̓ iamhabet ſed ſpes eſt de hoc qd̓ nō habeturvt ſupra dictū ē. ſic gͦ habitudo actꝰ fidei ad finē qui eſt obiectū volūtatis ſigͥficatur in hoc qd̓ dicit̉ fides eſt ſubſtanciareꝝ ſperandaꝝ ſubſtātia em̄ ſolꝫ dici prima inchoacō cuiuſlibet rei ⁊ maxime quādo tota res ſequēs ꝯtinet̉ virtute in priºprincipio. puta ſi dicamꝰ ꝙ prima pr incipia indemōſtrabilia ſunt ſubſtancia ſciencie qꝛ ſcilicet primū qd̓ in nobis eſt de ſciencia ſunt huiuſmodi principia et in eiusvirtute ꝯtinet̉ tota ſciencia. ꝑ hunc ergo
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten