hūanꝰ qui ſubijcit̉ liº. arbiº. ſi ſit relatꝰ indeum poteſt meritoriꝰ eſſe. ipſum auteꝫcredere eſt actus intellectus aſſenciētisveritati diuine ex imꝑio voluntatis a deo.mote ꝑ gͣciam et ſic ſubiacet libero arbiº. īordine ad deū. vnde actꝰ fidei poteſt eſſe meritoriꝰ Ad. j. ergo dd̓. ꝙ naturaꝯꝑatur ad caritatē q̄ eſt merendi prīcipium ſicut materia ad forma. fides autē cōparat̉ ad caritatē ſicut diſpoſicō p̄cedensvltimā formā. manifeſtū eſt autē ꝙ ſubiectum vel materia nō poteſt agere niſi virtute forme neqꝫ etiā diſpoſitio p̄cedensantequā forma adueniat. ſed poſtꝙͣ forma aduenerit tam ſubiectū ꝙͣ diſpoſico p̄cedens agit in virtute forme q̄ eſt principale agendi principiū ſicut color ignis agit in virtute forme ſubſtancial̓. ſic gͦ neqꝫ nat̉a neqꝫ fides ſine caritate poſſuntꝓducere actū meritoriū ſed caritate ſuꝑueniente actꝰ fidei fit meritoriꝰ ꝑ caritatem ſicut et actꝰ nature ⁊ naturalis li. ar.Ad. ij. dd̓ ꝙ inſciēcia duo poſſunt ꝯſiderari ſcilicꝫ ip̄e aſſenſus ſciētis ad rem ſcitam et ꝯſideracō rei ſcite aſſenſus autē ſciencie nō ſubijcit̉ li. arbiº. qꝛ ſciens cogit̉ad eſſenciendū ꝑ efficaciā demōſtracōiset id eo aſſenſus ſciencie nō meritoriꝰ. ſedꝯſideracō actualis rei ſcite ſubiacet li. ar.eſt em̄ in poteſtate homīs ꝯſiderare velnō ꝯſiderare. et ideo ꝯſideracō ſciēcie poteſt eſſe meritoria ſi referat̉ ad finē caritatis id eſt ad honorē dei vel vtilitate ꝓximi. ſed in fide vtrūqꝫ ſubiacet liº. arb º. etquantū ad vtrūqꝫ actus fidei poteſt eſſemeritoriꝰ. ſed opinio nō habꝫ firmū aſſenſum. eſt em̄ qd̓dam debile et infirmū ẜmph̓m in. j. poſte. vnde nō videt̉ ꝓcedereex ꝑfecta voluntate et ſic ex ꝑte aſſenſusnō multū videt̉ habere rationē meriti. ſꝫex ꝑte ꝯſideracōis actual̓ poteſt meritoria eſſe Ad. iij. dd̓. ꝙ ille qui credit habꝫſufficiens inductiuū ad credendū. iudicatur em̄ autoritate diuine doctrine miraculis ꝯfirmate et ꝙ plꝰ eſt interiori inſtīctu dei vocantis. vnde nō leuiter creditcū nō habet ſufficiens inductiuū ad ſciēdum. et ideo nō tollit̉ ratio meriti.D. x. ſic ꝓcedit̓. videt̉ ꝙ ratio inductiua ad ea q̄ ſūt fidei dimiuitmeritum fidei. dicit em̄ g̓gꝰ. ī quadam omelia ꝙ fides nō habet meritū cuihumana ratio p̄bet exꝑimentū. ſi ergo ratio humana ſufficienter exꝑimentū p̄benſtotaliter excludit meritū fidei vt ꝙ quāliſcūqꝫ ratio humana inducta ad ea q̄ ſūtfidei diminuat meritū fidei Pͣ. quicquiddiminuit rationē virtutis diminuit rationem meriti. qꝛ felicitas virtutis ē p̄miumvt etiā ph̓s dicit in. j. eth̓. ſed ratio humana videt̉ diminuere rationē virtutis ipſiꝰfidei. qꝛ d̓ ratione fidei eſt ꝙ ſit nō apparenciū ut ſupra dictū eſt. quato autē plures racones inducūt̉ ad aliquid tāto mīꝰhoc eſt nō apparens. ergo ratio humanainducta ad ea q̄ ſunt fidei meritū fidei diminuit P. cōtrarioꝝ ꝯtrarie ſunt cauſeſed id qd̓ inducit̉ in ꝯtrarium fidei augetmeritū fidei ſiue ſit ꝑſecutio cogentis adrecedendū a fide. ſiue etiā ſit ratio aliquahͦ ꝑ ſuadens. ergo ratio coadiuuas fideꝫdimīuit meritū fidei Sꝫ ꝯtra ē ꝙ. j. pe.ijj. dỉ ꝑati ſemꝑ ad ſatiſfactione omī poſcenti reddere ratione de ea q̄ ī nobis eſtfide et ſpe. nō autē ad hec īduceret apoꝰſi ꝑ hoc meritū fidei diminuet̉. non ergoratio diminuit meritū fidei Rn̄º. dd̓. ꝙſicut dictū eſt actus fidei poteſt eſſe mēritoriꝰ inquātū ſubiacet volūtati nō ſolūquātū ad vſum. ſed etiā quatum ad aſſenſum. racō autē humana īdūcta ad ea queſunt fidei dupliciter ſe poteſt habere advoluntate credentis. vno quidē modo ſicp̄cedens puta cū aūt nō haberꝫ volūtatēaūt nō haberet ꝓmptam volūitatē ad credendū niſi ratio humana induceret̉ et ſicracō hūanā īducta diminuit meritū fideiſicut etiā ſupra dictū eſt ꝙ paſſio p̄cedēselectione in virtutibꝰ moralibꝰ diminuitlaudem virtuoſi actus ſic em̄ homo actusvirtutū moraliū debet exercere ꝓpter iudiciū rationis. nō ꝓpter paſſione ita credere debet hō ea q̄ ſunt fidei. nō ꝓpter ratione humana. ſed ꝓpter autoritate diuinam. alio modo ratio hūana poteſt ſe habere ad volūtatem credentis ꝯſeqnter. cūem̄ homo habet ꝓmptam volūtate ad credendū diligit veritate creditam et ſuꝑ eaexcogitat et amplectit̉ ſi quas racones adhoc inuenire poteſt. et quātum ad hͦ ratio humana nō excludit meritū fidei ſedeſt ſignū maioris meriti. ſicut etiā conſeques paſſio in virtutibꝰ moralibꝰ ē ſignūꝓmptioris volūtatis vt ſupra dictū eſt. ⁊hoc ſignat̉. iō. iiij. vbi ſamaritam ad mulierem ꝑ quā ratio humana p̄figurat̉ dixerūt iam nūc ꝓpter tua loq̄lam credimꝰ.Ad. j. ergo dd̓. ꝙ g̓gꝰ. loquit̉ in caſu illoquādo homo nō habet volūtate credendiea q̄ ſunt fidei niſi ꝓpter ratione inductaquādo autē homo habet volūtate credendi ea q̄ ſunt fidei ex ſola autoritate diuinaetiā ſi habeat rationē demōſtratiua ad aliquid eoꝝ. puta ad hoc ꝙ eſt deū eſſe nōꝓpter hoc tollit̉ vel minuit̉ meritum fideiAd. ij. dd̓. ꝙ rationes q̄ inducūtur adautoritatē fidei nō ſunt demōſtraconis q̄in viſionē ītelligibileꝫ intellectū hūanum
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten