ẜm illud zacha. ix. tū quoqꝫ in ſanguineteſtamenti tui emiſiſti vinctos de lacū inqūo nō eſt aqua. nec hoc tenebat̉ explicite credere antequā eſſet impletū ꝙ ꝑ ſeipſum deberet deſcendere. vel poteſt dici ſic̄ ambroꝰ. dicit ſuꝑ luca. ꝙ nō inquiſiuit ex dubitacōe ſeu ignorāciā ſed magisex pietate. vel poteſt dici ſicut criſoꝰ. dicꝙ nō inquiſiuit qꝛ ipſe ignoraret ſed ut ꝑxp̄m ſatiſfaceret eius diſcipulis. vnde etxp̄s addiſcipuoloꝝ inſtructione reſpondit ſigna opeꝝ oſtendens. Ad. iij. dd̓.ꝙ multis gentiliū facta fuit reuelacō dexp̄o ut patꝫ ꝑ ea q̄ p̄dixerūt. nam iob. xix.dicit̉. ſcio ꝙ redemptor meus viuit. ſibiſlaetiā p̄nūciauit qͥdam de xp̄o vt augꝰ dic̄inuenit̉ etiā in hiſtorijs romanoꝝ ꝙ tꝑeꝯſtantim augͥ. et helene matris eiꝰ inuentum fuit qd̓dam ſepulcꝝ ī quo iacebat homo aurea laminā habens ī pectore in quaſcriptū erat. xp̄s naſcet̉ ex virgine et egocredo in eū o ſol ſub helene et ꝯſtātim tēporibꝰ iteꝝ me videbis. ſi qui tamē ſaluati fuerūt quibꝰ reuelacō nō fuit facta nōfuerūt ſaluati abſqꝫ fide mediatoris. qꝛ ⁊ſi nō habuerūt fidem explicitā habuerunttamē fidem implicita in diuina ꝓuidēciacredentes deū eſſe liberatorē hominū ẜmmodos ſibi placitos et ẜ in ꝙ aliquibꝰ veritatem cognoſcentibꝰ ſpiritꝰ reuelaſſetIm illud iob. xxxv. qui docet nos ſuper iumenta terre.D. viij. ſic ꝓceditur. vt̓ ꝙ crederetrinitatē explicite nō fuerit de neceſſitate ſalutis. dicit em̄ apoꝰ. ad hebre.xj. credere oꝑtet accedentem ad deū qꝛeſt et qꝛ inquirentibꝰ ſe remunerator eſtſed hoc poteſt credi abſqꝫ fide trinitatisergo nō oportebat explicite fidem de trinitate habere Pͣ. dn̄s dic. iō. xvij. patermanifeſtaui nomē tuū hominibꝰ qd̓ exponens augꝰ dicit. nō illud nomē tuum quovocaris deꝰ ſꝫ illd̓ quo vocaris pater meꝰet poſtea ſubdit. etiā in hoc ꝙ deus fecithūc mūdum notꝰ in omnibꝰ gentibꝰ ī hͦꝙ nō eſt cū dijs falſis colendꝰ notꝰ in iudea deꝰ in hͦ vero ꝙ pater eſt xp̄i ꝑ quētollit peccata mūdi. licꝫ nomē eius priusoccltū nūc manifeſtauit eis ergo atē xp̄iaduentū nō erat cognitu ꝙ in diuinitateeſſet paternitas et filiacio. nō ergo trinitas explicite credebat̉ Pͣ. illud nō tenemur explicite credere indeo qd̓ eſt beatitudinis obiectū. ſed obiectū beatitudīseſt bonitas ſumma q̄ poteſt intelligi ſineꝑſonaꝝ diſtinctione. ergo nō fuit neceſſariū credere explicite trinitatē Sed ꝯtraeſt ꝙ in veteri teſtamētō ml̓tipliciter expreſſa eſt trinitas ꝑſonaꝝ ſicut ſtatim inprincipio gen̄. dicit̉ ad exp̄ſſionē trinitatis. faciamꝰ homine ad ymaginē et ſimilitud inē noſtra. ergo a principio de neceſſitate ſalutis fuit credere trinitatē Rn̄º.dd̓. ꝙ miſteriū xp̄i explicite credi nō poteſt ſine fide trinitatis. qꝛ in miſterio xp̄ihͦ ꝯtinet̉ ꝙ filiꝰ dei carnē aſſumpſerit ꝙꝑ gͣciam ſpiritꝰ ſancti mūdū renouaueritet iteꝝ ꝙ de ſpiritū ſancto ꝯceptꝰ fueritet id eo eodē modo qūo miſteriū xp̄i ātexp̄m fuit explicite creditū a maioribꝰ. implicite autē et quaſi obumbrate a mīoribꝰita etiā et miſteriū trinitatis. et ideo etiāpoſt tempꝰ gͣcie diuulgare tenēt̓ omnesad explicite credendū miſteriū trinitatis⁊ oēs qui renaſcūt̉ ī xp̄o hͦ adipiſcūtur ꝑinuocacōem trinitatis. ẜm illud math̓. vl.euntes docete omnes gentes baptizāteseos in nomīe patris et filij et ſpiritꝰ ſancti Ad j. ergo dd̓. ꝙ illa duo explicitecredere de deo om̄ī temꝑe. et qūo ad omnes neceſſariū fuit nō tamen eſt ſufficiēſomni temꝑe et quo ad om̄s Ad. ij. dd̓.ꝙ ante xp̄i aduentū fides trinitatis eratocculta infide maioꝝ ſed ꝑ xp̄m maīfeſtata eſt mūdo ꝑ apl̓os Ad. dd̓. ꝙ ſummaboītas dei ẜm modū quo nūc intelligit̉ ꝑeffectꝰ poteſt intelligi abſqꝫ trinitate ꝑſonaꝝ. ſed ẜm ꝙ intelligit̉ ī ſeipſo ꝓut videt̉ a beatis nō pōt intelligi ſine trinitate ꝑſonaꝝ. et iteꝝ ipſa miſſio ꝑſonaꝝ diumiaꝝ ꝑducit nos in beatitudinē.D. ix. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ credere nōſit meritoriū. principiū em̄ merēdieſt caritas ut sͣ dictū eſt. ſed fideſeſt p̄ambula ad caritatē ſicut et natura.ergo ſicut actꝰ nature nō eſt meritoriꝰ qꝛnaturalibꝰ nōmēremur ergo nec actꝰ fidei P. credere mediū eſt inter opinariet ſcire vel ꝯſiderare ſcita. ſed ꝯſideracioſciencie nō eſt meritoria. ſimiliter autē nͨopinio. ergo etiā neqꝫ credere eſt meritorium Pͣ. ille qui aſſentit alicui rei credēdo aūt habet cauſam ſufficiēter inducentem ipſum ad credendū aūt nō. ſi habetſuffficiens inductiuū ad credendum nonvidetur hoc eſſe meritorium qꝛ non eſt eiiam liberum credere et non credere ſi autem non habet ſufficiēs inductiuū ad credendū leuitatis eſt credere. ẜm illd̓ ecc.xviij. qui cito credit leuis eſt corde. et ſicnō videt̉ eſſe meritoriū. ergo credere nullo modo eſt meritoriū. Sed ꝯtra qd̓ dt̄ad hebre. xi. ꝙ ſencti ꝑ fidem adepti ſūtrepromiſſiones ꝙ nō eſſet niſi credendomerent̉. ergo ipſum credere eſt meritoriūRn̄º dd̓. q ſicut sͣ dictū eſt actꝰ noſtriſunt meritorij inquātum ꝓcedūt ex li. ar.moto a deo ꝑ graciam. vnde omnis actꝰ