plante et aīalia. natura autē rationalisinꝙͣtum cognoſcit vniuerſale boni et entis rōem habꝫ īmediatū ordinē ad vniuerſale eſſendi principium. ꝑfectio ergo racionalis creat̉e nō ſolum ꝯſiſtit ī eo ꝙ eicōpetit ſcd̓m ſua nat̉am. ſed in eo etiā ꝙci attribuūt̉ ex quadā ſuꝑnat̉ali ꝑfectionediuine bonitatis. vn̄ et ſupra dictū eſt ꝙvltima beatitudo hominis ꝯſiſtit in quadam ſuꝑnat̉ali dei viſione ad quā quideꝫviſionē hō ꝑtingere nō poteſt niſi per modum addiſcentis a deo doctore. ẜm illd̓i0. vj. omnis qui audit a patrē et didieit venit a me. huius autē in diſciplinefit homo ꝑticeps n̄ ſtatim ſed ſucceſſiueſcd̓m modū ſue nat̉e omnis aūt talis addiſcens oportet ꝙ credat ad hoc ꝙ ad ꝑfectam ſciam ꝑueniat. ſic etiā ph̓s dic̄ ꝙoportet addiſcentē credere. vnde ad hͦꝙ homo ꝑueniat ad ꝑfecta viſione beatetudinis vexigit̉ ꝙ credat deo tanꝙͣ diſcipulus magiſtro docenti. Ad. j. gͦ dd̓.ꝙ quia nat̉a hominis dependet a ſuꝑiorinatura. ad eiꝰ ꝑfectionē nō ſufficit ꝯgnicio naturalis ſed requirit̉ quedā ſuꝑnaturalis vt ſupra dictū eſt. Ad ij. dd̓. ꝙficut homo ꝑ nat̉ale lumen intellectꝰ aſſentit principijs. ita homo vtuoſus ꝑ habitum fidei habet rectū iudiciū. de hijsque cōueniūt illi virtuti et hoc mō etiā ꝑlumē fidei diuinitus infuſum homini hoaſſentit hijs que ſunt fidei. nō aūt ꝯtrariꝰet ideo nihil ꝑiculi vl̓ danacōis me hijsque ſunt in chriſto ieſu ab ip̄o illuminati ꝑ fidem. Ad iij. dd̓. ꝙ inuiſibilia deialtiori modo quātum ad plura ꝑcipit fides ꝙͣ rō natural̓ ex creaturis ī deū ꝓcedens vn̄ d̓r ecc̄ iipplurima ſupra ſenſumhominis oſtenſa ſunt tibi.D. iiij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ea q̄ ratione naturali ꝓbari poſſunt. nonſit neceſſariū credere. in oꝑibꝰ em̄dei nihil ſuꝑfluū inuenit̓ ml̓to minꝰ ꝙͣ inoꝑibus nature ſed ad id ꝙ ꝑ vnū poteſtfieri ſuꝑflue apponit̉ aliud. ergo ea q̄ ꝑnaturalē ratione cognoſci. poſſunt ſuꝑfluum eſſꝫ ꝑ fidē acciꝑe Pꝯͣ. ea neceſſe ē credere de quibus eſt fides. ſed nō eſt d̓ eodem ſciēciā et fides. ut s habitū eſt. cū ergo ſciēcia ſit de omnibꝰ ill̓ q̄ naturali ratione ꝯgnoſci poſſunt. videt̉ ꝙ nō oꝑtꝫ credere ea q̄ ꝑ naturalē ratione ꝓbant̉. Pͣ.omnia ſcibilia vident̉ eſſe vniꝰ rationis. ſiergo q̄dam eoꝝ ꝓponūt̉ homī ut credenda pari ratione oīa huiꝰ modi neceſſe eſſet credere hoc aūt eſt falſum. nō ergo eaq̄ ꝑ naturalē rationē ꝯgnoſci poſſunt neceſſe eſt credere Sed ꝯtra eſt qꝛ neceſſe eſt deū credere eſſe vnū et incorporeū1q̄ nāturali ratione a ph̓is ꝓbant̉. Rn̄ºdd̓. ꝙ neceſſariū eſt homī acciꝑe ꝑ modūfidei nō ſolū ea q̄ ſunt ſupra rationē ſꝫ etiam ea q̄ ꝑ ratione cognoſci poſſunt. ⁊ hͦꝓpter tria primo quidem ut cicius homoad veritatis diuine cognitionē ꝓueniat.ſciencia em̄ ad quā ꝑtinet ꝓbare deū eſſeet alia huiuſmodi de deo. vltimo homīhꝰaddiſcenda ꝓponit̉ p̄ſuppoſitis multis alijs ſciencijs et ſic nō niſi pꝰ ml̓tū tempꝰvite ſue homo ad dei cognitionē ꝑuenirꝫſcd̓o ut cognitio dei ſit ꝯmunior. ml̓ci enīī ſtudio ſcīe ꝓficere nō poſſunt. vel ꝓpterhebetudine ingenij vel ꝓpter alias occupacōes et neceſſitates tꝑalis vite. vel etiam ꝓpter torporē addiſcēdi qui omīno adei cognitione fraudarent̉. niſi ꝓponeret̉eis diuina ꝑ modū fidei. tercio modo propter certitudinē. ratio em̄ hūana in rebꝰdiuinis eſt multū deficiens cuiꝰ ſignū eſtquia philoſophi de rebus hūanis naturali inueſtigacōe ꝑſcrutuntes in ml̓tis errauerūt et ſibiipſis ꝯtraria ſenſerūt. ut ergoeſſet indubitata et certā cognitio apd̓ homines de deo. oꝑtuit. ꝙ diuina eis ꝑ mōdū fidei traderent̉ quaſi a deo dicta quimentiri nō poteſt. Ad. j. ergo dd̓. ꝙ nnueſtigacio natural̓ rationis non ſufficithumano generi ad cognicōem diuinorumetiā que rōe oſtendi poſſunt. et ideo noneſt ſuꝑfluū ut talia credant̉. Ad ij. dd̓.ꝙ de eodē nō pōt eſſe ſcīa et fides apudeundē. ſed id qd̓ eſt ab vno ſcitū pōt eſſeab alio creditū vt ſupra dictū eſt. Adiij. dd̓. ꝙ ſi oīa ſcibilia ꝯueniat in rōe ſcīenō tamē ꝯueniat in hoc ꝙ equaliter ordinent ad beatitudinē. ⁊ ideo nō equaliteroīa ꝓponunt̉ vt credenda.D. v. ſic ꝓcedit̉. vt̉ ꝙ nō teneat̉ homo ad credendū aliquid explicitenullus em̄ tenet̉ ad id ꝙ nō eſt ineius poteſtate. ſed credere aliquid explicite nō eſt in homīs poteſtate. dicit̉ enīro. x. quomodo credūt ī illū quē nō audieerunt. qūo audient ſine p̄dicacōe. qūo autem p̄dicabūt niſi mittant̉. ergo crederealiquid explicite homo nō tenet̉. Pͣ. ſic̄ꝑ fidem ordinamur in deū. ita etiā ꝑ caritate ſꝫ ad ſeruandū p̄cepta caritatis homo nō tenet̉ ſed ſufficit ſola p̄paracō animi. ſicut patet in illo p̄cepto dn̄i qd̓ ponitur math̓. v. ſi quis ꝑcuſſerit te in vna maxilla. p̄he ei et aliā. et in alijs ſequentibꝰut augꝰ. exponit in liº de ſermone dn̄i inmonte. ergo etiā nō tenet̉ homo explicitealiquid credere. ſed ſufficit qd̓ habeat animū paratū ad crededum ea q̄ a deo ꝓponunt̉ Ps. bonū fidei in quadā obediencia ꝯſiſtit. ẜm illud. ro. j. ad obediēdū