ꝯuenit cū dubitante ſuſpicante ⁊ oppināte. et ſic ꝓpͥum ē credētis ut cū aſſenſu cōgitet ⁊ ꝓpter hoc diſtinguit̉ iſte actꝰ quiē credere ab oībꝰ actibꝰ ītellectꝰ qui ſūtcirca veꝝ vel falſum. Ad. j. ergo dd̓. ꝙfides nō habet inqiuſicōem rationis naturalis demōſtrantis id qd̓ credit̓. habꝫ tamen inquiſicōem quādā eoꝝ ꝑ q̄ inducit̉homo ad credendū. puta qꝛ ſunt dicta adeo et miraculis ꝯfirmata Ad. ij. dd̓. ꝙcogitare nō ſumit̉ h̓ ꝓut eſt actus cogitatiue v̓tutis. ſed ꝓut ꝑtinet ad intellectūut dictū eſt Ad. iij. dd̓. ꝙ ītellectꝰ credentis determinat̉ ad vnū nō ꝑ rationē.ſed ꝑ volūtate et ideo aſſenſus h̓ accipit̉ꝓ actu intellectus ſecundū ꝙ a volūtatedeterminatur ad vnum.D. ij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ incōuenienter diſtinguat̉ actus fidei. ꝑ hͦꝙ eſt credere deo. credere deū etcredere in deū. vniꝰ em̄ habitus vnus eſtactus. ſed fides eſt vnꝰ habitꝰ cū ſit vnavirtus. ergo incōueniēter ponūtur plureſactus fidei Pͣ. id ꝙ ē ꝯmune omī actuifidei nō debet poni ut ꝑticularis actꝰ fidei. ſed credere deo inuenit̓ ꝯmuniter inquolibꝫ actu fidei. qꝛ fides īmittitur prime veritati. gͦ videt̉ ꝙ incōuenienter diſtinguat̉ a quibuſdā alijs actibꝰ fidei.H. id ꝙ ꝯuenit etiā nō fidelibꝰ nō potertponi fidei actus. ſed credere deū eſſe ꝯuenit etiā infidelibꝰ. ergo nō debet poni inter actus fidei Pͣ. moueri in fine ꝑtinad volūtatem cuiꝰ obiectū eſt bonū et finis. ſꝫ credere nō eſt actꝰ volūtatis. ſꝫ intellectus. ergo nō debet poni differentiavna eius ꝙ eſt credere indeū qd̓ imꝑtatmotum in finē Sed ꝯtra ē ꝙ augꝰ hancdiſtinctionē ponit mliº de verbis dn̄i etſuꝑ ioh̓em Rn̄º dd̓. ꝙ actus cuiuſlibetpotencie vl̓ habitꝰ accipit̉ ẜm ordinē potencie vel habitꝰ ad ſuū obiectum. obiectum autē fidei poteſt tripliciter conſiderari cū em̄ credere ad intellectū ꝑtineatꝓut eſt a volūtate motus ad eſſenciendūlit̓ dictū ē. poteſt obiectū fidei accipi velex ꝑte ip̄iꝰ intellectꝰ. vl̓ ex ꝑte volūtatisintellectū mouētis. ſiquidē ex ꝑte intellectus. ſic ī ſubiecto fidei duo poſſunt ꝯſiderari ſicut ſupra dictū eſt quoꝝ vnū ē materiale obiectū fidei. et ſic ponit̉ actus fidei credere deū. qꝛ ſic̄ ſupra dictū eſt nihil ꝓponit̉ nobis ad credendū niſi ẜm qd̓ad deum ꝑtinet. aliud autē ē formalis ratio obiecti quod eſt ſicut mediū ꝓpter qd̓tali credibili aſſentit̓ et ſic ponit̉ actus fidei credere deo qꝛ ſicut ſupra dictū ē formale obiectū fidei eſt veritas prima cuiinheret homo. ut ꝓpter ea credētis aſſen-ciat. ſi vero ꝯſideret̉ tercio modo obiectūfidei ẜm ꝙ eſt intellectꝰ motus a voluntate ſic ponit̉ actꝰ fidei credere in deū veritas em̄ prima ad volūtateꝫ refert̉ ẜm ꝙhabet rationē finis Ad. j. ergo dd̓. ꝙ ꝑiſta tria nō deſignātur diuerſi actꝰ fideiſed vnꝰ et idem actus habens diuerſamrelacōem. ad fidei obiectū et ꝑ hͦ etiampatet reſponſio ad. ij. Ad. iij. dd̓. ꝙ credere indeū nō ꝯuenit īfidelibꝰ ſub ea ratione qua ponit̉ actꝰ fidei. nō enī credūtdeū eſſe ſub his ꝯditioībꝰ quas fidēs determinat. et ideo nec vere deū credunt qꝛut ph̓s dicit. ix. meth̓. in ſimplicibꝰ defectus ꝯgnicōīs eſt ſolum in nō attingendo totaliter Ad. iiij. dd̓ ꝙ ſicut sͣ dictūē ꝙ volūtas mouet intellectū ⁊ alias vires aniuie in finem et ẜm hoc ponit̉ actꝰfidei credere in deumD. iij. ſic ꝓcedit̉. vt ꝙ credere nōſit neceſſariū ad ſalute. ad ſaluteꝫem̄ ⁊ ꝑfectōꝫ cꝰlibꝫ rei ea ſufficerevident̓ q̄ ꝯueniūt ei ẜm ſuā naturaꝫ. ſꝫ eaq̄ ſunt fidei excedūt naturalē homīs ratione cū ſint nō apparēcia. ut sͣ dictū eſt. etgo credere nō videt̉ neceſſariū eſſe ad ſalutē 1ͣ. ꝑiculoſe homo aſſentit ill̓ in quibus nō poteſt iudicare vtꝝ illd̓ ꝙ ei ꝓpcnit̉ ſit veꝝ vel falſum. ẜm illud iob. xij. none auris verba dijudicat. ſed tale iudiciūhomo habere nō poteſt ī his q̄ ſunt fideiquare homo nō poteſt ea reſoluere inprīcipia prima ꝑ q̄ de omībꝰ iudicamꝰ ergoꝑiculoſum eſt talibꝰ fidem adhibere credere ergo nō eſt neceſſariū ad ſalutemPo. ſalus homīs indeo ꝯſiſtit. ẜm illd̓ pſalmiſte. ſalus autē iuſtoꝝ a dn̄o. ſed inuiſibilia dei ꝑ ea q̄ facta ſunt̓ intellectu ꝯſpiciunt̉ ſempiterna quoqꝫ virtus eiꝰ et diuinitas ut dicit̉. ro. j. qͥ autē ꝯſpiciūtur intellectū n̄ credūt̉ gͦ n̄ ē neceſſariū ad ſalutē ut hō aliqͣ credat Sꝫ ꝯtra ē ꝙ dt hebre. x. ſine fide īpoſſibile ē placere deoRn̄º dd̓. ꝙ in omnibꝰ naturis ord inatis īuenit̉. ꝙ ad ꝑfectionē nature inferiorisduo ꝯcurrūt. vnū quideꝫ ꝙ eſt ẜm ꝓpͥummotum aliud aūt ꝙ eſt ẜm motū ſuꝑiorisnature ſicut aquā ẜm motū ꝓpͥum mouet̉.ad centꝝ ẜm autē motum lune mouet̉ circa centꝝ. ẜm fluxum et refluxū. ſil̓icer etiam orbes planetaꝝ mouēt̉ ꝓprijs motibꝰab occidente in oriente. motū autē primiorbis ab oriente in occidentē. ſola autemnatura rational̓ creata habet īmediatumordinē ad deū. qꝛ c etere creature nō attīgūt ad aliqd̓ vniuerſale. ſed ſolū ꝑticulare ad aliqd̓ ꝑticipātes diuinā bonitatemvel in eſſendo tantū ſic̄ inanimata. vl̓ etiāin viuendo ⁊ ꝯgnoſcendo ſingularia ſicut