Druckschrift 
Opuscula
(70)
Seite
DXVIr
Einzelbild herunterladen
 

cccc xvi

cognoſcet illam. ſcd̓o ꝓpter imbecillitatem intellcūs hūami. In principio em̄non ꝓuenit ei ſua ꝑfectio niſi in ſuū finem Et id̓o vt nullū tēpus ſit ei vacuūa dei ꝯgnitiōe indiget fide ꝑ quā ab ipſo principio diuina accipiat̉. 3º ꝓpt̓ ml̓ta p̄ambula que exigūtur ad hn̄dā cōgnitionē de deo ẜm viam rōis Exigỉ̉ eiad hoc fere ōim ſciārū ꝯgnitio cū ōimfinis ſit ꝯgnitio diuinoꝝ que qͥdem p̄ambula pauciſſimi ꝯprehendūt vel ꝯſequūtur Vnde ne ml̓titudo hōim a diuina ꝯgnitione vacua remaneat ꝓuiſa ēei diuinitꝰ via per fidē. qͣrto qꝛ ml̓ti hominū ex naturali ꝯgnitione ſt̓ indiſpofiti ad ꝑfectionē intellectꝰ ꝯſeꝙͣdā ẜmrōnem vl̓ viā rōnis vn̄ vt hij diuina ꝯgnitione non careāt ꝓuiſa eſt eis via fidei. quinto ꝓpter occupationes plurimas qͥbus oꝫ hōies occupari vn̄ īpoſſibile eſt ꝙ om̄s ꝯſequantur per viamrōnis id qd̓ eſt de deo ncc̄ium ad cognoſcendū Et ꝓpter hoc eſt via fideicurata et hoc quātū ad illa que ſt̓ ab aliqͥbus ſcita ⁊ alijs ꝓponūtur vt credenda Quedā v̓o diuinorū ad q̄ plene cognoſcenda nullatenꝰ ratio hūana ſufficit ſed eorū plena ꝯgnitio expectat̉ infutura vita vbi erit plena beatitudo ſicut trinitas ⁊ vnitas vniꝰ dei ⁊ ad hāccognitionē homo ꝑducitur nō ex debito ſue nature ſed ex ſola dei grā vn̄ oꝑtet ꝙ ad huiuſmōi etiā ſciē ꝑfectionē q̄dam ſuppōnes ei pͥmo crede̓ ꝓponantur ex qͥbus dirigatur in plena ꝯͣgnitionem eoꝝ que a principio credit ficꝭ etꝭaccidit in alijs ſciētijs vt dcm̄ eſt Et iōyſa. vij. ẜm aliam trāſlationē dʳ niſi credide̓itis nō intelligetꝭ. et huiuſmōi ſuꝑpōnes ſunt illa q̄ ſt̓ credita quātum adom̄s ⁊ a nulla in hac vita ſunt ſcita velintellcā Ad primū ergo dicendū ꝙ licetea que ſunt fidei ſint maiora hōie viribus natue̓ ꝯſideratis nō tn̄ ſunt maiora hōine diuino lūine eleuato et ideo n̄eſt neceſſe hōini vt huiuſmōi ꝓpria volūtatē querat ſed eſt ei ncc̄m vt ea diuina reuelationē ꝯgnoſcat Ad ij. dicendūꝙ deus in pͥma rerū ꝯditione hōiem ꝑfectū inſtituit ꝑfectione nature que qͣdem in hoc ꝯſiſtit vt homo habeat ōia

que ſunt ſibi debita Sed ꝯtra debitumnatue̓ addūt̉ poſtmodū hūano generi queqꝫ ꝑfectiones ex ſola diuina int̓que ē fidēs vt patet eph̓. ij. vbi de fided̉ ꝙ eſt dei donū Ad iij. dicendū ꝙ cuilꝫin beatitudinē tendēti ncc̄m eſt ꝯgnoſcere in qͥbus beatitudinē quere̓ debratet qualiter quod qͥdem facilius fie̓i nōpoteſt qͣꝫ per fidem cū rōis inquiſitioad talia ꝑuenire non poſſit niſi multisp̄cognitis que nō eſt facile ſcie̓ nec etpotuit cū minori ꝑiculo cum humanainqͥſitio ꝓpter imbeciſlitatē intellectꝰnr̄i ſit facilis ad errorem Et hoc etiamaꝑte on̄ditur ex ip̄is ph̓is q̄ per viā rōnis finē humane vite querētes ⁊ modū ꝑueniendi in ip̄m in erroe̓s ml̓tiplices ⁊ turpiſſimos inciderūt Adeo ſibiinuicē diſſentientes vt vix duorū aūttriū eſſet vna ſniā de hijs per om̄a cōiſcū tamē per fidem videamꝰ etꝭ in vnāſniām plurimos ppl̓os ꝯuenire Ad iiijdicendū ꝙ qn̄qꝫ acceptis aliquo mō aſſentitur oꝫ eſſe aliqͥd qd̓ inclinet ad aſſenſum ſicut lumē naturalr̄ inditū in hͦꝙ aſſentitur pͥmis pnͥcipijs per ſe notis ⁊ ip̄a principioꝝ veritas etꝭ in hocꝙ aſſentitur cōcluſionibꝫ ſcitis ⁊ aliqͣsrōes veriſil̓es in hoc ꝙ aſſentimꝰ hijsque opinātur q̄ ſi fuerint aliquātulumfortioe̓s inclinant ad credendū ꝓut fidēs diʳ opinio innata rōibꝫ Sꝫ illud qd̓inclinat ad aſſentiendū pͥncipijs intellectis aut ꝯcluſionibꝰ ſcitis ē ſufficiēsinductiuū. Et ideo etiā cogit ad aſſenſum ⁊ ē ſufficiens ad iudicandū de illiſqͥbus aſſentitur Qd̓ v̓o inclinat ad opinandū qͣlitercūqꝫ illis etiā fortiter nonē ſufficiens inductiuū vn̄ nec cogit necꝑ hoc p̄t haberi ꝑfectū iudiciū de hijsquibus aſſentitur Vn̄ ⁊ in fide qͣ in deūcredimꝰ non ſolum eſt acceptio reꝝ q̄bus aſſentimꝰ ſꝫ aliquid qd̓ inclinat adaſſenſum ⁊ hoc lumen quoddā qd̓ ē habitus fidei diuinitꝰ menti hūane infuſum quod qͥdem ſufficiētius eſt ad inducēdū qͣm aliqua demōſtratio ꝑ quāet ſi nūqͣꝫ falſum ꝯcludatur frequentertamē in hoc homo fallitur ꝙ putat eēdemrātionem quod non ē Sufficientius etiā qͣꝫ ipſum lumē naturale quoE iiij