ris totū illud iudicant ex maxiā caritate ꝓcedere cuiꝰ merito puto ⁊ ſibi inuicē mētientes referūt ꝙ in orōe vnꝰalteri p̄ſentat̉ magꝭ eis delcābile ac ſipro ſe inuicem orae̓ cogātur grā ⁊ v̓tute diuina ac ꝑ hoc ꝯſolationē ſimplicit̓ſenſualē quā hn̄t in illaꝝ pn̄tatiōe de ſeīuicē facta in orōe p̄dicta eſtimāt ⁊ affirmāt ac aſſerūt eſſe ſpūalē grām et diuinā Quales aūt illuſiōes recipiant aſagittario ſupradcō ſpēalr̄ mulieres q̄citius fidē adhibēt illuſioni mētali eēthorribile et qͣſi īpoſſibile declarare Sētiūt nāqꝫ in orōe p̄fata et repn̄tationementali calorē quēdā ignitū a ſagittario illo illatū quē credūt et dicunt eē ignem caritatis a ſpūſancto trāſmiſſumvolentē ꝯiūgere ſpm̄ vnius ſpūi alterius vinculo caritatis cū tn̄ ſit ignis libidinoſi amoris ꝓut ſequētia māifeſtant ⁊ in̄ deliberāt ſe tāqͣꝫ ſpūales vnitos poſſe ſecuriꝰ ac ꝓlixiꝰ ſil̓ loqui atꝫin hoc tēpus nō ꝑdere ſed lucrari Proinde modos inſolitos et cautelas mirabiles adinuenerūt qͥbus ꝓcurant ſil̓colloqͥ ⁊ frequēter allegātes pnꝰ altericās vtilitate ac nccītate depictos cumtn̄ in veritate nil̓ alid̓ ſit cauſa niſi onꝰcui rō iā ſuccūbit Sic itaqꝫ carnali cōcupiā ſeu cōplacentia excecati tēpꝰ qd̓olim ꝯſueuer̄t in orōe expēde̓ ac ſpūaliter occupare nūc in huiuſmōi fāiliaritatibꝫ ⁊ colloqͥis ꝑdūt ⁊ ſic ꝙ dolēdū ēallocutiōes dīnas ꝓ carnalibꝫ ꝯmutātes. āmodo n̄ mora ſerotina cogēte āalia īeuitabili cā n̄ pn̄t abīuicē diſcedēet tūc inuite et triſtes diſcēdūt Hec āttriſticia ē certiſſimū indiciū. ꝙ carnisvinculo ſunt allegati ⁊ ꝑ hoc viſitationes ⁊ ꝯſolationes diuine a carnalibꝫ:diabolicis diſcernūtur Deniqꝫ qͣꝫuis ſemultis exponūt ꝑiculis ⁊ multa malaincurrāt dū eoꝝ obtenebratꝭ ꝯſciētijsiudicāt tāqͣꝫ ſpūalibꝫ ſibi q̄dam eſſe licita que fieri nequeūt abſꝫ ꝑiculo ⁊ peccato Putaui tn̄ meliꝰ eſſe nō multa dehoc calamo exarae̓. hec tn̄ tacere n̄ valeo qͥn aliqͣliter referā maxiā qꝛ nō longe a tꝑibus iſtis ſil̓ia ꝯtigerūt Tandēſpūales p̄dicti qn̄qꝫ ſe deduci ꝑmittūtvt ſeinuicē familiarit̓ tangāt ſb̓ ſpē ca
ritatis reſerantes ſibiinuicē īmenſumcordis amorē ꝙ īpudēter caritatē appellāt Sed in hac reſeratiōe amoris ēſummū ꝑiculū qꝛ ex hoc fabricātur ſagitte que mētes eoꝝ vulnerāt mortaliter ac venenāt. Et ꝙ ſuꝑ om̄a videturmichi horrendū deo angel̓ hōibꝫ ac demonibꝫ fuerūt vl̓ alique ſpūales nōīeſpū luxurie imbute que ī excuſationēſue libidinis p̄ſup̄ſerūt dice ſe habuiſſein illis actibꝫ īpudicis magna ſentimēta de d̓o Qd̓ nil̓ aliud iudico eē nifi qd̓dam incitamentū ⁊ inductiuū ad ſil̓iaſecuriꝰ intrandū et peiora ꝑpetrandūDic michi qͥ talibꝫ credis et adheres. ſiiſti ſunt vere ſpūales vt aſſeris qͥd alid̓loqui aūt face̓ deberēt niſi qd̓ ea aſpūſancto ꝓcedere p̄t ul̓ ꝓcedit Ab illo ātnil̓ ꝓcedit noxiū ſed ſolū qd̓ vtile ⁊ honeſtū Quid em̄ ad ſpm̄ſanctū de tactibꝫ oſcul̓; aut qͣlem honorē inde ſeqͥturdeus; et que vtilitas aut q̄ nccītas tibiad ſalutē vl̓ alteri vt hos tactꝰ facias l̓patiaris? Que ꝯuentio ſpūs ad libidinē carnis: q̄ ỉ tua p̄ſup̄tio vt hanc ꝯtumeliā inferas ſpūiſancto ſcꝫ attribuēdo ſibi tue īpudicicie fetorē. ꝙͣ vix demones patiūtur? Que īqͣm temeritastua mulier ypocrita a facie dei ꝓiectavt dicas delcātionem carnis libidinoſam eē grām ⁊ ꝯſolationē diuinā? Recede ergo fera peſſima de finibꝰ meisquia demones nequeūt tuam pn̄tiamſuſtine̓ Hec itaqꝫ frat res cariſſimi nōincōgruē huic operi ſt̓ inſerta. vt ſciatvnuſqͣſqꝫ ꝙ hͦ venenoſa affectio ſb̓ colore ſpūs acq̄ſita ſumme īpedit puritatem ꝯfeſſionis ⁊ cordis mūdiciā vt ſichāc fugiat tqͣꝫ vicioſam rubiginē q̄ vixpoteſt aboleri de mente ſi alicui fueritapplicata Precipue quia tl̓es perſone qͣꝫ diu ſunt hac ſagitta percuſſe quaſi nūqͣꝫ pure et integre confitentur. eoꝙ ip̄m morbum deſpectabilem in perſona ſpirituali verecundātur totiensdetegere plene et integre confeſſori qꝛverentur expͥmere aliquas circunſtantias tali affectioni annexas quas vl̓ tacent vel exprimunt imperfecte vtentes verbis operientibꝰ dictum morbūſic occupationē mentis quaſi cōtinuā