ccc lx
Et id̓o logica principalit̓ ē de ſcd̓is intentionibꝫ Sꝫ qꝛ ſcd̓e intētiones pͥncipalit̓ accipiūʳ a ꝓprietatibꝫ rerū mediantibꝫ pͥmis ficꝭ viſum ē iō di. auicēnaprimo ſuo metha. ꝙ logica ē de ſcd̓isintētionibꝫ adiūctis primis ⁊ ſic pꝫ ꝙlogicꝰ non cōfiderat rē ſubiectam ꝑ ſeAlie āt ſcīē ꝯfiderant vl̓ qͣꝫtum ad rēſb̓iectam nā ph̓s naturalis nō ꝯſiderat corpꝰ mobile inqͣꝫtum genꝰ ſed inqͣꝫtum mobile corpꝰ. ⁊ mufica non cōfiderat ſonū inqͣꝫtum accn̄s ſed inqͣꝫſic Ex quo ptꝫ ꝙ huiuſmodi ſciē nō cōfiderant vl̓e ſub pͥma roē vl̓is cū nonꝯſiderant illud qd̓ facit formaliter vl̓eſed dicūtur ꝯfiderare vl̓e qꝛ ꝯfiderantres nō vt ꝑticulares ſed vt ſingl̓es Sꝫdebes ſcire ſicut vna intētio ē genꝰ etſpēs diu̓ſis reſpectibꝰ ita vna intētioē vl̓is ⁊ ſingularis reſpectu diuſorumnā ex hoc aliqua intentio ē vl̓ is inqͣꝫtūrelationem habet ad multa vt intētiohōis q̄ eſt apud aiām qꝛ ꝯꝑat̉ ad multaiō eſt vl̓is ⁊ lꝫ hoc ſit tn̄ huiuſmodiintētio ē in aiā ⁊ eſt quid ſingl̓e qd̓ ē qꝛvnūqd̓qꝫ recipitur in alio ẜm modumrecipientis ⁊ non ꝑ modū rel receptēCū ergo aiā ſit ſingularis vt alibi declarabitur opꝫ ꝙ qͥcquid recipiatur inaiā ſingulariter recipiaʳ ⁊ ſit reſpcū eꝰſingl̓e tn̄ ꝓpter hoc nō ſeʳ ꝙ huiuſmōiintentio nō ſit intelligibilis nā ſingularitas ex hͦ ꝙ ē ſingularitas nō impedit actionē intellectꝰ Aliter intellectiēcū ſint ſingl̓es non poſſent intelligi qd̓falſum ē nec volo ꝙ ſingularitas ex hͦꝙ ſit ſingularitas ſit intelligibil̓ qꝛ tūcſortes eēt intelligibil̓ ỉ accidit ei inqͣꝫhuiuſmodi ꝙ ſit ſic vl̓ ſic ergo nō opponitur actioni intellectꝰ niſi cū ſit cūmateria ſed cū denudaʳ a materia eritintelligibilis Nūc aūt intētio q̄ eſt inaīā īmaterialis ē ⁊ oꝫ ꝙ ſit in ea ꝑ modū eꝰ vt ſupra dcm̄ ē Et licꝫ aiā intelligat res materiales īmaterialiter tn̄ intelligit eas eē materialiter qꝛ alias nōintelligeret naturas earū materialeshoc alibi magis apparebit Et ꝑ hͦ ptꝫquō debet intelligi illud v̓buꝫ boecij q̄d̉ Or qd̓ eſt iō eſt qꝛ vnū nū̓o ē quodplanū eſt in ꝑticularibꝫ ſed in vniuer-
ſalibꝫ aliqui negauerūt ⁊ aliqui dixer̄tꝙ vl̓r eēt vnū nu̓o nu̓oſitate een̄tie hͦaūt falſum eſt Nā nō reqͥritur ad vnitatem vl̓is vnitas een̄tie qm̄ genꝰ nōdicit een̄tiam vnā ſed plures ſicut patebit ꝯn̄r. ſed iō diʳ vl̓ vnū nu̓o qꝛ intentio illa q̄ eſt in aiā q̄ facit vl̓e eē vl̓eſicut dcm̄ eſt reſpectu aiē ē vna in numero Non ē aūt p̄termittendū inuertigare vtrū quālibet rem ſubiectā vniuerſalitatī oꝑteat eē extra aiām vl̓ nōAd q̄ intelligendum ſciendū eſt ꝙ auicenna v. metha. ſue dicit ꝙ tribꝫ modis d̉ vl̓e. vno mō d̉ vl̓e ſcd̓m qd̓ p̄dicatur de multis in actu ita ꝙ in multꝭreꝑitur vt homo Alio mō d̉ vl̓e quodpoſſibile eſt p̄dicari de multꝭ non tn̄ p̄dicatur in actu nec ē in multꝭ nec aliqͦmō extra aiām vt domꝰ octāgula queſolum ē in mente artificis Tercio mōd̉ vl̓e qd̓ non ē in pluribꝫ ſed in vno indiuiduo ē tn̄ ſibi non repugnat eſſe inpluribꝫ vt ſol ⁊ luna ⁊ ſimilia Ad quorū intelligentiam eſt ſciendū ꝙ quedāres habent eē a natura ⁊ q̄dam ab arte vt artificialia. ſed de rebꝫ natur alibus ꝯgnitionem habere nō poſſumꝰniſi p̄exiſtant qd̓ eſt qꝛ nrā ſciā cauſata ē ab ip̄is ⁊ poſterior eſt ip̄is qꝛ noſter intellectꝰ non intelligit eas niſi ꝑ ſimilitudines eaꝝ. ſimilitudo āt rei poſterior ē ip̄a re ⁊ ad hoc ꝙ ſit effectꝰ oꝫꝙ p̄exiſtat cā Ex quo ſeʳ ꝙ deſtructisrebꝫ deſtruỉ ſciā ⁊ non valet dicere ꝙſimilitudines remāſerunt apud aiāmnā de ſimilitudinibꝫ ill̓ non ē ſciā ſꝫ derebus qͣrū ille ſunt ſimilitudines. ⁊ adhoc dico ꝙ ſi ſciā ſit de ſimilitudinibꝰrerū ſeʳ etꝭ ꝙ deſtructꝭ rebꝫ deſtruatꝰſciā. cꝰ ratio ē qꝛ ſciā eſt veroꝝ nūc ātſimilitudo d̉ va qꝛ v̓e repn̄tat rem cꝰeſt ſimilitudo ſicuti ē modo ſimilitudo rerū exn̄tium de qͣruꝫ roē eſt extraaiām eē repn̄tat eas vt exn̄tes alioqͥnnon eēt ſimilitudo v̓a tūc ꝯponitur ꝙres extra aiām deſtruaʳ ſi eedem ſimilitudines remanerent q̄ priꝰ repn̄tabant res ſicut priꝰ ⁊ hͨ falſa repreſentatio quoniam repreſentant res exiſtentes que non exiſtunt Et ſi tu dicasꝙ non remanēt eedem ſimilitudines