LV.CAS.

Et ait maria. magnificat anima mea dn̄m

Et exultauit ſpūs meus in deo ſalutari meo

veniat mater dn̄i mei ad me Ambro. Non quaſiignorās dicit. Scit em̄ eſſe ſāctiſpūs graciam etoꝑacionē vt mat̓ dn̄i matreꝫ ꝓphete ad ꝓfectumſui pignoris ſalutet. ſed qͣſi non humani hoc meriti. ſꝫ diuine gracie munus eſſe cognoſcat. ita dicit. Vnde hoc mihi. hoc eſt qua iuſticia quibꝰ factis ꝓ quibꝰ meritis Orige. Conuenit aūt hͦ dicens cū filio. nam et ioh̓ee indignū ſe ſēciebat aduētu xp̄i ad ipſū. Matrē at̄ dn̄i nūcupat adhuc ꝟginē exn̄tē. poccupans euētū ex dicto ꝓpheticoDiuina autē ꝓmiſſio duxerat mariā ad elizebeth.vt jō hānis teſtimoniū abvtero ꝑuenirꝫ ad dn̄mEt tūc em̄ ioh̓e in dn̄s in ꝓphetā ꝯſtituit. vn̄ ſeqͥtur. Ecce em̄ vt facta ē vox ſalutacōis tue in auribus meis exultauit īfais in vtero me o Augꝰ.ad dardanū. Hoc aūt vt diceret ſic̄ euāgeliſta p̄locutus ē. repleta eſt ſpūſancto. quo ꝓculdubioreuelāte cognouit. qͥd illa exultacō ſigͥficaſſet. infantis em̄ illius veniſſe matrē. cuiꝰ ipſe p̄curſoret demonſtrator eſſet futurus. Potuit gͦ eſſe iſtaſigͥficacō rei tāte a maioribꝰ cognoſcēde non a ꝑuulo cognite. nō eī dixit exultauit ī fide infās invtero meo. ſꝫ exul tauit īgaudio Videmꝰ at̄ exutacōeꝫ nō ſolū ꝑuuloꝝ. ſꝫ etiam pecorū. nō vtiqꝫde aliqͣ fide vel religione vel quacūqꝫ racōnabili cognicōe veniente. ſꝫ hec inuſitata et noua extiſit. qꝛ in vtero et eius aduētū q̄ oīm ſaluatorē fuerat paritura. Ideo hec exultacō et tanquā matridn̄i reddita reſalutacō ſic̄ ſolent miracula fieri. facta eſt diuinitus in infante. non huānitus ab infāte. ꝙͣꝙͣ ec̄ ſi vſqꝫ adeo ī illo puero ē acceleratꝰvſus racionis et volūtatis. vt intͣ viſcera mat̓naiam poſſet agnoſcere. credere. ꝯſentire. Etiā hocin miraculis habendū diuine potēcie. non ad humane trahendū exemplar nature Orige. Venerat aūt mater dn̄i viſura elizabeth miraculoſū cōceptuꝫ quē retulerat angelꝰ. vt ꝑ hoc ſequaturcredulitas pocōris ad virginem manaturi. Et adhanc fidem facit ſermo eliſabeth dicentis. Et beata que credidiſti quoniā ꝑficientur ea que dictaſunt. tibi a domīo Ambroſius Vides minime dubitaſſe mariā. ſed credidiſſe. ⁊ ideo fructū fidei ꝯſecutā. Beda. Necmirū. ſi dn̄s redēpturus mūdum. oꝑatōnē ſuam inchoauit a matre. vt ꝑ quāſalus omnibꝰ parabat̉ eadē ꝑſona fructū ſalutishauriret ex pignore. Ambro. Sed ⁊ vos beati qui audiuiſtis ⁊ credidiſtis. Quecūqꝫ enim crediderit anima et cōcipit ⁊ generat dei verbuꝫ etopera eiꝰ agnoſcit. Beda. Omnis auteꝫ animaque verbū dei mente cōcepit. virtutū ſtatim celſa cacunīa greſſu ꝯſcēdit amoris. qͣtenꝰ ciuitatēiuda .i. ꝯfeſſionis ⁊ laudis arcē penetrare ⁊ vſqꝫad ꝑfectōnē fidei ſpēi et caritatis. qͣſi tribꝰ in eamenſibus valeat commorari Greg̉. ſuꝑ ezech.Simul et de preterito et de preſenti et de futuroper ꝓphecie ſpiritū tacta eſt. que et eam ꝓmiſſionibus angeli credidiſſe cognouit. et matremnominans quia redemptoreꝫ humani generis invt ero portare intellexit. eciam cum omnia perficienda predicaret. quid eciam de futuro ſequeretur aſpexit.

Ambro. Sicut peecatū a mulieribus cepit. ita et bona a mulieribꝰ inchoantur.Vnde non occioſū videtur ꝙ et ante Iohannē elizabeth ꝓphetizāt. et maria ante dn̄i generacionēSequit̉ autem vt marie quo ꝑſona melior. eo ꝓphecia ſit plenior Baſilius Virgo em̄ intencōeſublimi ac ſpeculacōne ꝓfunda immenſitate contemplans miſterij. quaſi ꝓfundius gradiens magnificat deum. vn̄ dicit̉ Et ait maria. Magni ficatanima mea dn̄m Grecus. quaſi diceret. Mirabilia que deus p̄nūciauit. ī meo corꝑe exercebit. ſꝫanima mea infructuoſa apud deū non erit Conuenit auteꝫ mihi et volūtatis fructum afferre. Namquantū amplo doceor miraculo tantū teneor glorificare in me mirabilia oꝑante Orige. Si aūtdn̄s nec augmentū nec detrimentū reciꝑe pt̄. qͥdeſt qd̓ maria loquit̉. Mag̓ficat aīa mea dn̄m Sedſi ꝯſiderē dn̄m ſaluatorē ymaginē eſſe muiſibilisdei. et aīaꝫ factā ad eius ymaginem. vt ſit ymagoymaginis. tūc videbo qm̄ in exēplo eoꝝ qͥ ſolentymagines pinge̓. qn̄ mag̓ficauero aīaꝫ meā oꝑecogitacōe. ẜmone. tūc ymago dei grādis efficit̉.vt ipſe dn̄s cuiꝰ ymago eſt in aīa mea magͥficat̉.Baſi. Primꝰ ſpūsfructus ē pax ⁊ gaudiū. Quia ꝟo virgoſācta totā ſibi hauſerat ſpūs graciā. merito ſubiūgit. Et exulta. ſpi. me. in deo ſalu. meo.Idem animā dicit et ſpiritū. Cōſueta aūt in ſcripturis exultacōis ꝓlacio. inſinuat alacrē quendaꝫet iocoſū habitū aīe in hijs qͥ digni ſūt. Proindevirgo exultat in dn̄o ineffabili cordis tripudio.et reſultacōe in ſtrepitu honeſti effectꝰ. Sequit̉In deo ſalutari meo Bedā Quia eiuſdē ih̓ū id ēſaluatoris ſpūs ꝟginis. eterna diuinitate letat̉.cuiꝰ caro tꝑali ꝯceptōe fetat̉ Ambro. Mag̓ficat gͦ aīa marie dn̄m. et exultat ſpūs eius in deo.eo ꝙ anima et ſpū patre filioqꝫ douota vnū deūꝑ quē omnia pio venerant̉ affectu. Sic aūt in ſingulis Marie aīa vt mag̓ficet dominū. Sit in ſingulis ſpūs marie vt exultet in domino. Si ſcd̓mcarnē vna mater eſt xp̄i. ſcd̓m fidem tamē omniuꝫfructus eſt criſtus. Omnis em̄ anima accipit deiverbum. ſi tn̄ immaculata et immunis a vicijs intemerata caſtimonium pudoris cuſtodiat Theophilus. Ille autem deum magnificat qui digneſequitur criſtum et dum criſtianus vocatur. criſtinon minuit digͥtatem magna et celeſtia oꝑando.et tūc ſpiritus eius id eſt ſpirituale criſma exultabit id eſt perficiet. et non mortificat Baſilius.Si quādo vero lux in cor ſuuꝫ irrepſerit et ad deum diligendum et contempnenda corporea. perillam obſcuram et breuem ymaginem perfectampercipere iuſtorum conſcienciam abſqꝫ vlla difficultate conſequentium in domino gaudium.Origenes. Prius autem anima magnificat dominum. vt poſtea exultat in deo. niſi enim antea crediderimus exultare non poſſumus.