Druckschrift 
Opera
Entstehung
Seite
209v
Einzelbild herunterladen
 

in radice virge ī generādo hūiditatē ꝯtēꝑātē acumē vrīeq̄ nomē ꝓpriū nō habētes ſicut premiſſe noīate ſūt glandule noīe generali: de quaꝝ apoſtēatibꝰ dictū ē ſupra inſectiōe prima vbi de genere officialiū mēbroꝝ exeūtiū adpredictas oꝑatiōes ꝯplēdas a natura ſūt ordinate: ⁊ ꝓinde nō ſimpliciter glādule ⁊ ī abſtracto ſūt dicte: ſꝫ mēbraglādoſa in ꝯcreto: qꝛ velut officialia habētia ꝯmixtos neruos ⁊ plurimas arterias. Faciētiū āt iuuamēta quedamGlM.ſūt glādule emūtorioꝝ mēbroꝝ prīcipaliū que faciūt iuuamētū ī receptiōe ſuꝑfluitatū ipſoꝝ nomē adene ꝓpriuꝫaſſumētes tāꝙͣ ad recipiēdū aꝑte ꝑꝑ debilitatē ⁊ ſpōgioſitatē ipſaꝝ. Inquit. n. Abo. quedā ſūt īter vacuitates aliorū mēbroꝝ ꝙͣ plurimū corporis diffuſe ad replendum vacuitates ipſoꝝ mēbroꝝ ⁊ recipiendū cū expedit ſuꝑfluitates eoꝝ ⁊ neruoꝝ pāniculoꝝ muſculoꝝ arteriaꝝ ⁊ venarū que illis ſūt fortiora. Inquit. n. G. ſignū mēbroꝝ cuꝫdebile fuerit: vicini ſui recipit ſuꝑfluitates: ⁊ tn̄ qꝛ noīe ꝓprio carēt noīate ſūt noīe generis .i. glādule de quaꝝ apoſtematibus hic ītēdimus vt ꝯſimiliū mēbroꝝ tanquā nōhabētiū predictaꝝ oꝑationē. Accidit ergo eis ⁊ magis ⁊ad eius dans apoſtēa ꝑ modū īfluxiōis plurimū ſuꝑfluitatē a predictis mēbris prīcipalibus ⁊ fortibus: ⁊ qn̄qꝫ ꝑviā criſis: vt cū virtus prīcipiū facta potēs ſupra materiadiſpoſitionū ſuaꝝ proprie illā ꝑ viā deriuatiōis mittensad illas nō potens extra cor pꝰ expellere: ⁊ qn̄qꝫ per viaꝫſinthomatis: vel̓ qꝛ multitudine ⁊ malicia nature in mēbris p̄dictis exn̄te qͣ cogūtur ad illā īmittere nō potentiaextra expellere ꝑꝑ aliquā cauſaꝝ predictaꝝ ī capitulo generali: vel qꝛ vlcꝰ ſit ī aliqͣ extremitatū corporis: puta pede: brachio ſeu hūero aūt māu: aut dolores ad qd̓ tacte ⁊īmiſſe ſuperfluitates trāſeūtes per illoſ exn̄tes ī via facileībibūt̉ in eis ⁊ proprie in arterijs que cuꝫ nō valeāt eoſaſe expellere remanēt in eis ⁊ generāt apoſtēa. Qd̓ quidēdiuerſū ē ī ſpecie ẜꝫ diuerſitatē materie eis ab illis īfluxe.Qd̓ .n. ī adenibꝰ ſit plurinū ē ſāguineū: vt eſt cor ⁊ eparproprie: ⁊ qn̄qꝫ fl̓icū cū mittit̉ a cerebro illis. Qd̓ vero inalijs ſit glādul̓ plurimū ē flicū eo ꝙ mēbra a quibꝰ materia illis īmittitur ſint nature frigide quoꝝ cibus nō benedigerit̉: ⁊ ſic procul dubio in fl̓a ꝯuertit̉ vt ſupra pluriesdictū ē: ⁊ qn̄qꝫ ſanguineū cū a muſculis illis immittituryCEt quidē in eis oībus apoſtēa aut ſeruat īflātionē: ⁊ dicit̉5CR6 )flegmō proprie: aut vndimia ẜꝫ diuerſitatē materie aut īſcliroſim vertit̉ ⁊ duriciē ⁊ dicitur ſcropula aut bociū: devo flquibus oībus ē per ordinē procedēdū: ⁊ hic ꝓprie de earū apoſtēate ſeruāte naturā flōnis: de alijs vero infra ⁊ pmo de ſignis ſecūdo de cura. Signa vero ſunt manifeſtaeo ꝙ exterius poſita ſunt in proprijs locis nota in quibꝰmanifeſte ſūt tumores apparentes cū rubore dolore ⁊ feruore adeo ꝙ extēditur qn̄qꝫ vſqꝫ ad cor ⁊ fit effimera fexbris: vt ſuperius dictū ē. Cura vero flōnis glandularumvt adenaꝝ ⁊ aliaꝝ eſt ſicut cura flōnis predicte lacertoruꝫ⁊ carniſ differentis tn̄ in repercuſſione: nō oīa ab abſciſione ſuccedentiſ cāe ꝑꝑ repercuſſiua ſūt hic neceſſaria p̄mitenda: deinde ſubiūgenda dolorē ſedantia ꝓprie dicta exlana infuſa in oleo calido prīo ſuperpoſito: deīde additoin fine eius ſale donec ſedet̉ dolor: ex quo ēt ꝯſuetū ē apoſtēa ceſſare. Deīde procedēdū ē ad cura apoſtēatis ⁊ euacuationē cāe ꝯiūcte īcuneate in ꝑte repercuſſiuis obmiſſiseis cū reſolutiuis ē ꝓcedendū ⁊ attractiuis quocunqꝫ modo ⁊ cū emplaſtis rubificantibus ⁊ ventoſiſ. Et ex appropriatis ꝯueniētibus talibus apoſtēatibus pꝰ aures factisē ēpl̓ꝫ factum ex abſinthio ⁊ folijs mirte ꝯtritis: vel folijslauri ſolatro. ⁊ ſi ſit in radicē auris: ꝯfert viſcoſitas limatiaꝝ ⁊ butiꝝ īmiſſū ⁊ lingua arietis ſi ſit calidū: deīde cūmaturantibus ⁊ maturantibus ⁊ ſaniantibus ſi oꝫ deiude cū apertiōe cū farmaco caſtoreo vel alio ruptorio: velex nouacula. Sit āt inciſio ⁊ apertura vniformis ꝑ tranſuerſū ī lōgitudīe cruris facta repercuſſio .n. in talibꝰ ī prīcipio mīſtrata cū ſtipticis ſuperpoſitis valde eſt mala ⁊ ꝓprie cū per modū ⁊ viā criſiſē̄ flegmō: ⁊ ī adenis qm̄ tuncīpedit oꝑationē natur̄ naturaliter oꝑantis quā ſi expeditoꝫ iuuare cū attrahētibus p̄dictis: ⁊ alijs q̄ ſupra diximꝰſectiōe prīa ī cura apoſtēatū nō īpedire ⁊ materiā repellitad prīcipalia ꝓpter cōitatē ī via. ſicut adene reꝑcuſſio nonrepellet ad illa niſi fortis ſit quo caſu non repellet ab illisad prīcipalia proprie: ſed ad īteriora ⁊ vicīa nobiliora eis.Si quoqꝫ flegmō ſit ꝑ modū ſinthōatis: vt ꝓpter multitudinē materiā ⁊ malitiam eius reꝑcuſſio ē nociua valde⁊ maxīe ſi nō preceſſerit multitudinis euacuatō ⁊ reꝑcuſſio fortis ſit qm̄ repercuſſio tūc fiat ad prīcipalia interioravel vicina nobiliora ſꝫ permiſſa tūc euacuatiōe ⁊ tractiōeac deriuatiōe ad oppoſitū mēbri prīcipalis ne materia augeat ſua multitudīe apoſtēa ⁊ corrūpat membꝝ bubōismīſtrabis diaforetica ſeu molliſicātia ex farīa tritici vl̓ ordei cū aqͣ ⁊ oleo. deīde addito melle. Et ex ꝓprijs cōibꝰoībus apoſtēatibus eſt cicer ⁊ farīa eiuſ: nec tīebis tūc deaugmentatiōe apoſtematis ꝑ diaforetica: nec de repulſione ad prīcipalia qm̄ euacuatio ⁊ deriuatio ſecurat ab illisniſi in adenis flegmō exiſtat. Si vero ſit propter vlcꝰ alicuius eoꝝ ſedabis dolorē vlceris prout īfra dicet̉: ⁊ mūdificabis ipſuꝫ ⁊ ſuper apoſtēa mollificantia mīſtrabis. Sivero apoſtēa ſit vndimioſū cognoſcet̉ ⁊ curabit̉ ſicut īfrade cura vndimie dicet̉: ⁊ ē huic dicte proxīa: tamen differens in quanto: nam oportet diaforetica eſſe fortiora inhoc ⁊ etiā ſaniantia ⁊ alia que ſequuntur ad illa: vt mūdificātia ex quibus ꝓpriū ē fex olei qd̓ mūdificat apoſtēata Hī glādulis: ⁊ ꝓprie cū folijs ſuis: ⁊ dolorem ſedantia leuiora vel nō neceſſaria ⁊ vlcerū ꝯgultinātia. Si quoqꝫ inſcliroſim ꝯuertat̉: ⁊ maxīe qd̓ vndimioſū ē curabit̉ ſicutīfra dicet̉ d̓ ſcrofulis: ⁊ caº d̓ bociis d̓ ꝗbus īfra dicemusſi xp̄us ānuat ꝗ ſit benedictꝰ. ⁊ vltīo regimē dictū ī curailliꝰ ē mīſtrādū ⁊ diuerſū ẜꝫ naturā materie. Emlplaſtūexꝑtū ad diſſoluēdū apoſtēa glādula. nō ſclirotizatū. ℟herbā q̄ dr̄ ſꝑgula cuiꝰ folia ſūt aſpera ꝑua ī modū ſtipticis poſita: ⁊ ſi mulier ſtipes ⁊ prolōgat̉ ꝑ palmā. Et tere ⁊ ſac bulire ī vīo līphato cū aſſungia porcīa ⁊ ſuꝑpōeprecedente eūone. Capitulum. iiij. d̓ flegmone qd̓ antrax dicitur ac carbcunulus ⁊ medicinis eiusʸA Ntrax ē apoſtēa paruū ad mōm puſtule ſeubothor in pͥncipio fraudulentiū: ⁊ venenoſūꝯburens ⁊ corrūpens ꝑticulā cui accidit vlcerādo: ⁊ reliqͣſ adiacētes ī flando ⁊ vlteriꝰ corodēdo: ⁊ petēs antrū .i. corꝑis abſcōſū: ⁊ ꝓprie cor aꝓpetate venenoſitatis ſue ⁊ potētia ꝯiunctionis in ꝑte qͣredictū eſt antrax: ⁊ proīde paruū eſt apoſtema debilitateoperat̉ pulſū tremorē ⁊ ſincopī: ⁊ deinde occidit. Quodan̄ expulſionē eius materie ī particula a natura nequieratſacere. ⁊ ſi principalibus propīquior eēt eo ꝙ diſſeminataerat in corpore tunc ⁊ proinde debilis virtutis exn̄s regū