Dn̄ica. xxiij. poſt trinita.

non eſſe. ⁊ hoc eſt ſignum preſumptuoſi de quoloquitur Bern̄. preſumptuoſus prius in ꝯuentibus reſidet vt conſilijs prius reſpondeat nō vocatus accedit .i. nō iuſſus ſe intromittit vel ingerit reordinat ordinata reficit facta quicqͥd ipſenō fecerit aut ordinauerit nec recte factum necpulchre eſtimat ordinatum iudicat iudicantes.⁊ ſi cum tempus aduenerit pre omnibꝰ nō ꝓmoueatur iniuſtū iudicat ⁊ ſe deſpectum. Rono qꝛconſul nō debet eſſe iracūdus. qꝛ dicit Seneca.ꝙ duo ſunt maxime contraria conſilio feſtinatio⁊ ira. ⁊ ideo iracundi ⁊ impetuoſi nunꝙͣ dabuntſapiens conſilium indigenti. qꝛ ẜm Cathonē impedit ira animum ne poſſit cernere verum. propter quod dicit Iacobus. j. c. Ira viri iuſticiamdei nō oꝑatur. Decimo debet eſſe nō timens videlicet homines. quia pilatus eo ꝙ ceſarē timuit a iuſticia declinauit. Quare dic̄ Sapiēs Prouerb̓. xxix. Qui timet hominem .ſ. timore mūdanō cito corruet. Gloſa a rectitudine iuſticie. Undecimo nō debet prodere ſecreta conſilij. ſed debet dicere Eſa. xxiiij. ſecretū meū mihi. Ilā ꝯſilium dicit̉ a con qd̓ eſt ſimul ⁊ ſileo. vn̄ ꝙ aliqͥ plures ſimul ſilent. hoc enī fuit ꝙ a deo romanosapud alios exaltauit vbi quicquid in auribꝰ cōſiliantiū dicebat̉ a deo ſecretū erat ac ſi dnctumnō fuiſſet. Un̄ Ualeriꝰ maximꝰ li. ij. de factis mirabilibus. c. de inſtitutis antiqͥs cōmendans rōmanos ꝯſiliarios ait. ꝙ fidum ⁊ altū erat ſecretum conſiſtoriuꝫ reipublice ſilentiqꝫ ſalubritatemunitū. cuiꝰ limen intrantes abiecta priuata dilectione. ita dilectionem publicam. induebāt vtnon dicam vnū ſed neminē audiuiſſe credens qd̓multorū auribus fuit commiſſum. Hec ille. Ideodixit Ariſto. conſiliarios duos debere habere.videlicet ꝙ nec eſſent plani .i. manifeſti. ⁊ propalatores conſiliorū nec placētes .i. adulatoresEt recitat. iij. ethi. ꝙ quidā poeta nomīe Alexāder vidēs Priamū in cōſilijs eſſe ſecretarium etveracē cōmendans eū iſte eſt qͥ ꝯſulit reſpectusaliorum. ⁊ hoc eſt contra illos conſules qͥ ſecreta conſilij ſolent vxoribus ſuis reuelare qui nullo modo pn̄t ea obticere aut retinere ſicut ꝓbatĘgidius romanus in de re. pͥn. parte prima. lib̓.ij. c. vlti. Mulieres inquit ſecreta retinere nonpoſſunt. quia vt plurimum ſunt molles et ductiles. ſtatim enī cum eis aliqua perſona applaudit⁊ in faciem earū arridet̉ amicam eam eſtimant.⁊ omnia ſecreta cordis reuelāt. patet etiā ex hocvt idem dicit ꝙ ſunt nimis appetatiue laudis etglorie. Inde eſt vt cōmuniter ꝙ mulieres alijsmulieribꝰ quas credunt eſſe amicas ſecreta virorum reuelant. Credūt enim ex hoc eſſe in quadam excellentia ⁊ laudari apud eos ſi ſciunt referre ſecreta virorū. Hec Egidiꝰ. Fefert enī Ua

lerius ꝙ nobilis Pipinus noīe cuꝫ adhuc etatepuerili teneret̉ cū patre ſuo die quodā miſſo adcuriam ſecreta pertractantē. quibꝰ a curia reuertentibꝰ cepit mater pueri ab eo ꝑcūctari qͥd patres egiſſent in ſenatu. Et rn̄diſſet puer. Ilud dicere nō licet. Ila eum verberibus ꝑurgeret. illeficte mendoſe dixit actū eſſe in ſenatu vt deliberarent ſapientes qͥd eſſet melius ꝓ ciuitate ꝙ videlicet vnꝰ vir plures deberet cōiuges acceptare. Qd̓ ſecretū cū illa a filio ſenatorū didiceratnō obticuit ſed ſtatim mulieribꝰ alijs intimauit.que omnes die ſequenti confluunt ad ſenatū rogantes vt vna mulier potius duobꝰ viris ꝙͣ vnꝰvir duabus mulieribus coniunget̉. Cunqꝫ ſenatores que naͣm eſſet illa mulierum noua ꝯgregatio inquiſiſſent ⁊ mirarent̉. Puer cauſam ex hisque matri coactus dixerat iudicauit ꝓpter qd̓ ꝓuide ab eis ordinatum fuit ne pueri excepto illoamodo cum patribus in conſiliū intrarent ꝓpt̓periculum reuelationis ſecretorum. ideo dicitTullius moralis. Quicquid agas ſecreto tue nōpande marite vnde tibi naſci poſſunt diſcriminavite. Dicit enim Gantfredus lib̓. vj. de regi. pͥn.ꝙ in vueſtfalia eſt conſuetudo ꝙ ſi adiuratus iudicij reuelat aliquid vbi dictum meretur ſuſpendium. Duodecimo conſul non debet perſonamacceptare. quia dicitur Prouerb̓. xviij. Perſonam accipere in iudicio non eſt bonum vt declines a veritate iuſticie. Sic non fuit acceptor perſonarum ille conſul romanus iudex ⁊ iuſtus dequo ſcribit Ualerius ꝙ habebat quendam amicum noīe Rutiliū ⁊ ille ei ſepius rogationē iniuſtam porrigebat. cūqꝫ ille ſepiꝰ reſiſteret tandeꝫRutilius cum indignatione. Quid mihi opus ēamicitia tua ſi quid rogo nō facis. At ille qͥd mihi tua ſi propter te aliquid contra iuſticiā facturus ſum inhoneſte. Maluit enī amicitia ſui amici carere ꝙͣ contra conſcientiam ſuam iniuſte iudicare vel etiam perſonam acceptare. Tredecimo ⁊ vltimo conſul non debet munera acceptare vel captare. quia munera excecāt oculos hominum conſulum ⁊ iudicium. Iuxta illud Ecc̄i.xx. exenia ⁊ dona excecant oculos iudicium. etquaſi mutus in ore auertit correctiones eorum.Eſt enim mutus vt dicit gloſa quedā ſpecies rane que proiecta in os canis eum tacentem facit⁊ non poſſe latrare. Sic qui exenium dat ꝓ ſubuerſione iuſticie facit iudicem tacere ⁊ a punitione malorum ceſſare. ⁊ etiam facit iniuſtum iuſtuꝫet econuerſo iuſtum ſolet condemnare. Contraquod dicit Salomon Prouerbiorum. xvij. Quiiuſtificat impium et qui condemnat iuſtum vterqꝫ abominabilis eſt apud deum. Et Eſa. quintoUe qui iuſtificatis impium pro muneribus etiuſticiam iuſti aufertis ab eo. Hec dicta ſunt