xciijSermo

6ol lodxix 1Phec omnia velut vmbra vnde preſens vita cōparat̉ vmbre ꝓpt̓ tria. Prīo ꝓpt̓ luminis indigentiaꝫ. quia vmbra eſt lumen diminutū. Iſtomodo in iſto mundo aut vita lꝫ ſit aliquale lumen cognitionis naturalis ⁊ etiaꝫ fidei de deoIſta tn̄ non eſt niſi vmbra reſpectu illiꝰ cognitionis. ⁊ ſcientie quā ī patria habituri ſūt. iſtatamen vmbra fidei ⁊ noticia ſcripturaruꝫ tante ē virtutis ꝙ purgat mentē ab infirmitatibꝰid ē. a vitijs ⁊ a peccatis. In cuius figura legimus Act̉. v. ꝙ vmbra Petri qui īterpretaturcognoſcēs ſanauit infirmos. virtute etiaꝫ vmbre Xp̄m ſpūaliter ꝯcipimus ſicut fecit etiambeata v̓go Maria carnaliter. Luc̄. j. Spūſſanctus ſuꝑueniet ī te ⁊ virtus altiſſimi obumbrabit tibi. Secūdo vita p̄ſens comꝑat̉ vmbre ꝓpter frigoris aſſiſtentiā. Eſt enī locꝰ magis frigidus in vmbra ꝙͣ extra. Iſto modo eſt in preſenti ſeculo ⁊ vita frigiditas peccati et defectꝰignis aut caloris charitatꝭ. Et ſicut vmbre ſūtlongiores verſus veſperaꝫ ꝙͣ ī meridie. ita delicti ⁊ peccati vmbra ſemper ꝓlōgatur. ⁊ defectus charitatis cordium humanorū verſus finem mundi augebitur. Quia ſuꝑabūdabit iniquitas ⁊ refrigeſcet charitas multoruꝫ Mat.xxiiij. Et Hiere. vj. dicitur. Ue vob̓ quia declinabit dies. et lōgiores facte ſunt vmbre veſperi. Tertio vmbra eſt apparētia corporis ⁊ nōexiſtentia. ⁊ ideo ī vita preſenti aut mundo eſtapparentia ſollicitudinis in diuitijs. dignitatibus ⁊ honoribus ⁊ non exiſtentia. promittuntſatietatem ⁊ afferunt egeſtateꝫ. Promittūt beatitudinem ⁊ afferunt ſollicitudinē. ⁊ ideo mētiuntur iſte vmbre vt nos fallant. Ecc̄i. xiiij.Quaſi qui apprehendit vmbrā et prōſequiturventum. ſic eſt qui tendit ad diuerſa mendaciaEt ſicut videmꝰ quando homo habet ſolem p̄oculis ⁊ ante faciem ſuaꝫ proijcit tunc vmbrāſuam a tergo. Quando autem habet ſolē a tergo tunc habet vmbram ſuā ante ſe ⁊ corā oculis ſuis ita ꝙ vmbra ⁊ ſol nō patiunt̉ ſe ex vnaparte. Iſto modo eſt moraliter de dilectiōibꝰhuius mundi aut vite que ſunt quaſi vmbra etde ſole iuſticie qui eſt chriſtus. Naꝫ ille qui habet ſolem coram oculis ſuis preſentem illuminantem ꝑ fidem et inflāmantem ꝑ amorem. talis indubitāter proijcit vmbram a tergo. quiareſpūit ⁊ ꝯtemnit ⁊ paruipendit illecebras huius vite. Sꝫ certe homines mundani qui chriſtum tradiderunt obliuioni ⁊ chriſtuꝫ proiecerunt retrorſum habent vmbras iſtas in cōſpectu. ⁊ quanto chriſtus magis diſtat ⁊ elongat̉ab eis. tanto eis vmbra vanitatis mūdane maior apparet cum nihil ſit. Cauſa autem quareluna eclipſatur in veritate eſt. quia intrat vm-

ſol.bram terre ideo nunꝙͣ eclipſatur ſed apparēter tm̄. Sic homines qui ſeruientes mūdo immergunt ſe vanitati mundane neceſſario pͥuantur lumine gratie frequenter ꝑ pectatum mortale Iob. iij. Obſcurent eum tenebre ⁊ vmbramortis. Ideo hortat̉ Ambro. Auertamus inquit oculos noſtros a vanitatibꝰ ne qd̓ oculꝰvideat animꝰ ꝯcupiſcat. Scd̓ꝫ ē mundi labilitas. De qua Sap̄. ij. Exiguū eſt ⁊ cū tedio tp̄s Cvite nr̄e. In quo v̓bo vt dicit Rober. hol. ſuꝑli. Sap̄. lec. xiiij. Deſcribitur vita hūana a tribus. vicꝫ a breuitate ſue duratiōis cū dic̄. Exiguū. A penalitate grauis afflictiōis. ibi. cū tedio. Alabilitate ꝯtinue mutatiōis. ibi. tp̄s vite nr̄e. Primū habet̉ Sap̄. ix. Hō infirmꝰ exigui tꝑis. ẜm Iob. ix. qͥ dic̄. Tedet aīaꝫ meā vite mee. Tertiū Ecc̄i. xviij. De mane vſqꝫ ad veſperam īmutabit̉ tp̄s. Quo ad pͥmuꝫ ptꝫ infirmitas hoīuꝫ mūdanoꝝ p̄ſilientium longitudinē nō obſtante breuitate. Quo ad ſcd̓m ptꝫ fatuitas diligentiū amaritudinē nō obſtante penalitate. Quo ad tertiū etiā patet fatuitas differentiū moꝝ rectitudinē nō obſtante tēporisinſtabilitatē. Et vere ſumma ſtulticia ē ī iuuētute tempus p̄ſens expendere ī peccatis. et detempore futuro quod nō eſt noſtꝝ ſperare velſpem habere. Ideo ſignāt̉ dr̄. Ecc̄i. vij. Ne impie agas multū. ⁊ noli eſſe ſtultus ne moriarꝭin tempore nō tuo. Sed hortat̉ apl̓s ad Gal̓.vj. Du tempus habemꝰ oꝑemur bonū ad omnes. ſenes. debiles ⁊ impotentes non habēt tēpus cū nō ſunt ſui cōpotes. mortui trāſierunttp̄s ſuū. Et ideo nec ſenectus nec morbus necmors expectanda ſunt ad bn̄ viuēdū. ſꝫ ſtatimeſt incipiendū cū tēpus nr̄m ſit. Quia dicit poeta. Uita breuis caſuſqꝫ leuis nec ſpes redeundi. Quāta ferēs hinc tāta feras ſit cura parandi. Ilura feras vt plura feras ne non ſeruiſſepeniteat. Dū nihil valeat iā penituiſſe. Sꝫ qd̓plangendū eſt multi inueniunt̉ ⁊ cōiter oēs dequoꝝ quolibet verificat̉ illud Iob. xxxiiij. Dedit dn̄s tp̄s penitēdi. ⁊ ipſe abutit̉ eo in ſuperbiā. Et hoc ꝯquerit̉ psͣ. Tempus faciēdi dn̄e.diſſipauerunt legē tuaꝫ. Ideo tales labunt̉ cūmundi labili. Iuxͣ illud Gregorij. Mundꝰ ꝙͣamandū fugit ⁊ labimur cum ipſum ſequimurSed quia labentem retinere nō poſſumus cuꝫipſo ſubmergimur quē tenemus. Tertiū ē mūdi vilitas. Quia omne qd̓ eſt ī mūdo aut ē ꝯcupiſcentia oculoꝝ aut carnis aut ſuꝑbia vite.Ioh̓. ij. Ideo dicit Bern̄. Mūdus cur diligit̉ī quo ē malicie plurimū. ſapīe modicū. vbi oīavitioſa. omnia lubrica. vita operta tenebris ⁊obſeſſa laqueis. vbi ꝑiclitantur anime ⁊ corpora affliguntur. vbi nihil niſi vanites ⁊ afflictioCC 4