xcijSermo

Aug. li. j. de q̄ſtionibꝰ no. et ve. teſtamenti. q.xiiij. Repromiſit deus reddere peccata peccatu in filios vſqꝫ in tertiā vel in quartā generationē his qͥ oderunt eum. hoc ē qui de vſurisparęntū ſcienter viuūt ⁊ nolūt reſtituere vt tenent̉. Tales vſurarij ⁊ eoꝝ filij in inferno ſibiinuicē maledicunt. Iuxͣ illd̓ Ecc̄i. xiiij. De patre impio conquerunt̉ filij. quoniā ꝓpter illuꝫſunt in obprobrio. Quidā etiaꝫ plus diliguntpecuniaꝫ ꝙ ſeipſos. quia nec pro ſalute nec ꝓhoneſtate vite expendunt. ſed auare cōgregāt⁊ ꝯſeruant. ⁊ de vnoquoqꝫ tali dicit Bern̄. Facis te pecunie nō dominū ſed ſeruū. cuſtodē ⁊poſſeſſorem. Circa hoc dubitat̉ vtrum homomagꝭ dꝫ diligere ſe ꝙͣ ꝓximuꝫ? Reſpondet Richar. q. j. ꝙ homo magꝭ debet diligere ſe ꝙͣꝓximū. Amicitia enī charitatꝭ fundat ſuꝑ beatitudinē. ideo mane diligit̉ deꝰ vt eſt eius principiū. hō aūt diligit ſe vt beatitudinis capax. ꝓximū aūt inquantū eſt vel eſſe poteſt ſocius ꝑticipationis iſtius boni. Fortior autē eſt ratiodiligēdi ipſa participatio ꝙͣ aſſociatio in ipſaꝑticipatiōe. ideo ẜm rectū iudiciū ratiōis qͥlibet homo habet ſe magis diligere ꝙͣ ꝓximum.Scd̓o dubitatur vtrum homo magꝭ debet extraneum meliorem diligere ꝙͣ ſibi coniunctuꝫminus bonū? Rn̄det Rich̓. q. vj. ꝙ magis diligere pōt duplicit̓ intelligi. aut ſibi optādo magis bonū. aut ex affectu maiori. Primo mō ſꝑdꝫ diligi magis extraneꝰ melior. qꝛ hoc reqͥritiuſticia dei vt maiori merito reſpōdeat maiꝰ p̄miū. tā diu cū ſumꝰ in ſtatu vie velle debet homo ꝙ magis ꝯiunctus ꝓueniat ad maius premiū. Sꝫ ſcd̓o mō cū ī dilectiōe ex charitate debeat hr̄i aſpectꝰ ad ꝓpinquitatē ad deū ꝑ maiorē bonitatē ⁊ ad diligentē ita tn̄ ꝙ multo magis p̄cedat hō exceſſum in vno gradu ꝓpinqͥtatis ad deū ꝙͣ in vno ꝓpinquitatꝭ gradu ad diligentē. ⁊ ſic tāta p̄t eſſe bonitas extranei ⁊ parua bonitas ⁊ ꝓpinquitas cōiuncti. vtpote qn̄attinet mihi ī tertio vel ī qͣrto gradu. qꝛ ex maiori affectu debeo diligere extraneū magis bonū. Sꝫ ſi ē de ꝓpinquo ꝯiūctus ⁊ exceſſus bonitatꝭ extranei ē paruꝰ plꝰ debeo diligere mͥ bonū ꝯiūctū. qꝛ cū habeo eē a parētibꝰ meis credo ꝙ plꝰ debeo diligere ⁊ ex maiori affectu patrē meū ꝙͣ quēꝙͣ ꝓximū ꝙͣtumcūqꝫ excedat inbonitate nō pͥuilegiata. qd̓ dico ꝓpter humanitatꝭ xp̄i bonitatē ⁊ beate v̓ginis quos ex maiori affectu debeo diligere ꝙͣ pr̄eꝫ ⁊ mr̄eꝫ ꝓpt̓eoꝝ bonitatē nob̓ ꝓuenit maius bonuꝫ ꝙ perparētes. hec Rich̓. Tertio dubitat̉ vtꝝ homomagꝭ debet diligere patrē ſuū ꝙͣ filiū? Rn̄detBonauē. iiij. q. ꝙ ẜm ordinē charitatis parentes ſunt p̄ponēdi filijs ceterꝭ paribꝰ. qꝛ amor

gratuitꝰ facit memorē eſſe ꝑceptoꝝ bn̄ficiorūad quod ſacra ſcriptura precipiendo ⁊ monendo inducit. Et quia plura beneficia ꝑcipimꝰ aparentibus ꝙ a filijs. ideo ẜm ius diuinuꝫ plꝰeis tenemur ⁊ magꝭ ſalutē eoꝝ diligere ⁊ procurare debemꝰ. Uerūtamen dilectiōe naturali plus affectus inclinat̉ ad filios ꝙͣ ad parentes. qꝛ natura appetit ꝯuerſari in ſuo ſimili. ⁊magis diligit id in quo appetit pͥncipalius cōſeruari. Dilectio autē gratuita magis reſpicitbeneficioꝝ collationē ⁊ ſupernoꝝ ciuiū completionē. ad quam indifferēter parentes ⁊ filijcomꝑantur. hec ille. Idē tenet Richar. q. vij.di. Cū filius plura beneficia recipit a patre ꝙa filio ⁊ plus dilectionē a ſuo patre ꝙͣ a ſuo filio magis ceteris paribus debet diligere pr̄eꝫꝙͣ filium ſuū. Quarto dubitatur an magis debet diligere pr̄eꝫ carnalē ꝙͣ ſpūalem? Reſpondet Rich̓. q. ix. ꝙ ſic eo ꝙ ſpiritualis pater nōē ita vere cauſa beneficij ſui ſicut pr̄ carnalisſed ad bn̄ficiū ſolū myſterij alicuiꝰ. pr̄ aūt carnalis dat eſſe nat̉e ſicut cā efficiēs nec ſpūalispr̄ ē ita nccͣius filio ad hoc vt hēat eſſe gr̄e. qꝛſi non poſſet haberi pater ſpūalis dat deꝰ hoīer bonū motuꝫ liberi arbitrigratieꝓatre nō dat homī eē nature ꝙͣꝙͣſine carpoſſet dare ſi vellet ſicut dedit pͥmis parētibꝰQuīto vtꝝ vir tenet̉ ma⁊ hūane natupatrē vel matrē ꝙͣ vxorē? Rn̄detgis diligeret̓ duas rōnes. Primo raRich̓. q. iij.tiōis. Fortior enī cōiūctiotione fomū nature graduꝫ ꝙͣ funfundat̉ ſuſenſuꝫ ꝑ v̓ba vel ſigna exp̄ſſūdat̉ ſuꝑ mutuūxorē. Scd̓o rōne maiorisqͣlis eſt īterboni qd̓ a diligēte recipit. Recipit enī vir a parentibꝰ eſſe. nutriri ⁊ diſciplinari qd̓ eſt magisbonū ꝙͣ carnale remediū ꝯtra eſtū ꝯcupiſcentie ⁊ ſolaciū ſocietatis ⁊ adiutoriū ad ꝓcreationē ꝓlis q̄ vir recipit ab vxore ⁊cͣ. Sexto dubitat̓ an oēs tenent diligere inimicos ꝙͣtumcūqꝫ ad affectuꝫ? Rn̄det Bonauē. q. iiij. ꝙ inimicus ꝯſiderat̉ dupliciter. vel ẜm ſtatū ī quopenitet ⁊ veniā petit. ⁊ ſic oēs tenent̉ diligereinimicos ꝓpter illā ꝯditionē quā dn̄s ponit inorōne dn̄ica. Dimitte nobis debita nr̄a ⁊cͣ. Sienī hō ſeruat irā fruſtra a deo petit medelam.Ecc̄i .xxvijj. Sꝫ ſi ꝯſideratur ꝙ ſi eſt in ſtatu ⁊actu ledendi ⁊ inimicitias exercēdi ſic qͥdamdixerūt ꝙ affectu diligere inimicos nō ē neceſſitatis ſꝫ ꝑfectionis. nec dn̄s hoc p̄cipit ſꝫ magis hoc ꝯſulit. ſꝫ hoc videt̉ inſufficiēter dictūeo ꝙ charitas ſe extēdit ad omne qd̓ ē poſſibile ad beatitudinē ꝑuenire. iō nō hꝫ aliqͥs charitatē niſi diligat oēs qͥ ſunt in ſtatu vie ſiue amici ſiue inimici. vn̄ psͣ. cxviij. Latū mandatumCC 3